day 139 | patawee

คำสัญญา

๑.
เช้านี้เอฟอาการแย่กว่าเดิมมาก
คุณพ่อกับคุณแม่เอฟเลยตัดสินใจพามาหาหมอที่โรงพยาบาลรามา
ออกมาตั้งแต่แปดโมงเช้า แปดโมงกว่าๆก็ถึงแล้ว
ขอบคุณที่วันนี้เป็นวันหยุดและถนนโล่งมาก
ส่งตัวที่ตึกอุบัติเหตุ พยาบาลให้ญาติเข้าไปส่งได้แค่คนเดียว จึงได้แต่รออยู่ข้างนอก
สักพักคุณแม่เอฟออกมา จึงได้กล่าวลาและกลับมาปิ่นเกล้า

๒.
ฉันยังคงเชื่อว่า
การเกิดมาสมบูรณ์พร้อม ไม่พิการ ไม่มีโรคประจำตัว
เป็นความโชคดีอย่างที่สุดของชีวิต
และเราควรขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้ความปกติธรรมดามาแก่เรา
น่าเสียดายที่สุดก็คือ เรามักลืมความจริงข้อนี้ไป
และตัดพ้อต่อว่าโชคชะตา แม้เมื่อพบปัญหาเพียงน้อยนิด

๓.
กลับมาทำงานบ้าน จัดการสะสางอะไรหลายอย่าง
โหลดรูปจากกล้องลงคอมพิวเตอร์ ลงเอ็กซ์เทอร์นอลฮาร์ดดิสก์
อดไม่ได้เปิดฮาร์ดดิสก์ดูรูปภาพเก่าๆ
ไล่ดูหลายรูปภาพที่ถ่ายเก็บไว้ในปีนี้แล้วก็เพลินดี
เปิดไปเจออัลบั้มหนึ่ง เห็นแล้วก็อดเลือกบางรูปมาทำเป็นรูปประจำตัวในเฟสบุ้คไม่ได้
ภาพบางภาพมันมีความทรงจำอยู่เบื้องหลังมากมาย
และที่ทำให้เรามองภาพนั้นว่าสวย ก็คงไม่ใช่เพราะเทคนิควิธีการอะไร
แต่เป็นเพราะความทรงจำที่ย้อนคืนมาจากภาพเหล่านั้น
คิดถึงเหลือเกิน...

๔.
ตอนบ่ายไปหาไผ่ที่หอยูเซ็นเตอร์
ตอนไปหายายครั้งก่อน ยายฝากส่วยมาให้
ไอ้เราก็มัวแต่ยุ่งเรื่องส่วนตัวจนลืมน้องชาย
วันนี้ประจวบเหมาะ ฤกษ์งามยามดี เลยเอาส่วยไปส่งให้
พร้อมกินข้าวเที่ยวเล่นด้วยกันตามประสาพี่น้อง

๕.
ขากลับ ฉันเลือกเดินจากสามย่านไปสยาม เพื่อให้ผ่านจุฬาฯ
ต้นจามจุรีในมหาลัยแตกกิ่งก้านผลิใบเติบใหญ่
ลำแสงสีทองที่ส่องลอดเงาไม้ลงมางดงามจับตา
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาเห็น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาเดินเล่นบนทางเส้นเก่า
ตรงนี้ที่เคยเดินเล่นกับคนนี้ ตรงนั้นที่เคยนั่งอยู่ด้วยกัน ตรงโน้นที่เคยมาบ่อยๆ
ยิ่งก้าว ความทรงจำแต่หนหลังก็พรั่งพรู
แม้เมื่อเดินจากจุฬาฯไปยังหอศิลป์ ไปศูนย์หนังสือจุฬาฯ
ไปยังพาร์คแอทสยาม ไปยังร้านหนังสือดอกหญ้า
ภาพเก่าๆอันแสนดีงามก็ยังหลอกหลอน

๖.
วันนี้ในปีที่แล้ว
จำได้ว่านั่งแชทอยู่กับพี่แบงก์ตั้งแต่สามสี่ทุ่มไปจนถึงตีสามของวันสิ้นปี
ก่อนแยกย้ายกันไปนอน พี่แบงก์บอกว่า

สัญญาก่อน
๑.เราจะไม่ลืมว่าคืนนี้คุยกันสนุกแค่ไหน
๒.หวายจะให้มิโมซ่านำเสนอนิราศดิบให้เราอ่านทางใดทางหนึ่ง
๓.ปีหน้า เราจะชี้ชัดความจริงใส่กันให้มากกว่าปีนี้ให้ได้
๔.หวายจะเป็นนักวาดภาพระบายคำ และเราต้องเป็นนักเขียนให้เจ๋งเหมือนที่แม่หวายทำนายไว้
๕. (เผื่อไว้ข้อนึง ให้หวายเล่นบ้าง)

แล้วที่สุดในปีนี้, ๒๕๕๕, "ปีหน้า" ของวันที่เราสัญญากันไว้
เราก็ทำสัญญาของเราให้สำเร็จผลจนครบทุกข้อจนได้
๑.ฉันไม่เคยลืมว่าเราคุยกันสนุกแค่ไหน
๒.มิโมซ่าเขียนโน้ตเรื่องนิราศดิบให้พี่แบงก์อ่านแล้ว
๓.พี่แบงก์ชี้ชัดความจริงหลายอย่างให้ฉันเห็น
และฉันก็ได้ชี้ชัดความจริงบางอย่างกลับไป
แม้จะยังไม่หมด แต่ก็มากพอที่จะทำให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น
๔.ปีนี้ฉันทำงานเป็นนักเขียนประจำกองบรรณาธิการ
น่าแปลกที่นอกจากจะได้เขียนงาน ยังได้วาดรูปลงนิตยสารทุกๆเดือน
ในขณะที่พี่แบงก์ก็ได้เป็นนักเขียนที่เจ๋ง มีผลงานรวมเล่มกับเพื่อนๆ
วิทยานิพนธ์ตีพิมพ์เป็นที่พออกพอใจ ใครๆต่างกล่าวถึง
เป็นแอดมินเพจร้านหนังสือที่ใครๆก็ติดอกติดใจภาษาสำนวน...
คงเพียงพอแล้วนะ พี่แบงก์ นับจากนี้ เราก็คงไม่มีอะไรติดค้างกันอีก
แล้วเมื่อปีหน้ามาถึง ก็คงถึงเวลาที่เราจะต้องจากกันแล้วตลอดกาล