วันนี้ตื่นสิบโมงครึ่ง เปิดดูในหลวงในทีวี
น้ำตามันไหลพรากๆ เป็นอย่างนี้ทุกที
ช่างเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกมากกว่า
ความตื้นตันและความเอมใจ
...
ความรู้สึก ณ ตอนนี้
เราไม่มีเรื่องอะไรจะบันทึกไว้เลยจริงๆ
ไม่ใช่เพราะมีปัญหากับชีวิตอีกแล้ว
แต่เป็นเพราะทุกอย่างมันราบรื่นเข้าที่เข้าทาง
ไม่มีเรื่องให้พูดถึง ไม่มีเรื่องให้ต้องมานั่งคิดทบทวน
ถ้าให้พูดตามความจริงจากพื้นฐานนิสัยลึกๆ
เราไม่ได้เป็นนักช่างจดช่างจำอะไรขนาดนั้นหรอก
บางทีมันอาจเป็นเพียงภาพมายาหลอกตาผู้คนไปวันๆ
แม้แต่ตัวตนและจิตใจของเราเองยังกลายเป็นเรื่องลวงหลอกได้
แล้วโลกนี้ยังมีอะไรที่เป็นของแท้อยู้จริงหรือ?
kunjair
No comments:
Post a Comment