Wednesday

day 114 | rungkarn













วันนี้มองบนฟ้ารู้สึกอบอุ่นดี
อากาศดี ไม่ร้อนมาก หรือเพราะไม่ได้ออกไปจากบริเวณบ้านด้วยก็ไม่รู้
มีฝนครึ้มมาเป็นบางช่วง แต่เมฆกับพระอาทิตย์เจิดจ้าได้มากกว่า 

ตื่นเช้า รดน้ำต้นไม้
ได้ถอนหญ้าในกระถางดอกโป๊ยเซียนรอบศาลพระภูมิ
สูดไอดินและรับอากาศบริสุทธิ์เขียวๆ ได้ แม้จะก้มหน้าก็ตาม

รถไอติมวอลล์มาจอดที่บ้านได้สามวันแล้ว
เพราะทางเข้าบ้านพี่หมีพ่อค้าถูกปิด มีงานและตั้งเต๊นท์เต็มทาง
เช้านี้เลยได้ซื้อเจลลี่สโนว์รสโปรดมาใส่้ตู้เย็นไว้สองแท่ง

พี่หมีบอกว่า เก็บไม้ไอติมสองอันนี้ไว้แล้วมาเลขปฏิทินอันจิ๋วนะ
รับปากไป ทั้งที่มือยังไม่หยุดถอนหญ้า

ไมตรีแบบนี้หาได้ยาก
แต่ไมตรีและน้ำใสใจจริงอยู่ใกล้ตัวเราแล้ว
มิตรจิตมิตรใจโดยแท้ 

คุยกับยุ้ยว่าจะทำอะไรสักอย่างจากไม้ไอติมให้พี่หมี
เพราะพ่อค้าไอติมคนนี้ ส่งของให้ไม่เคยขาด ฮ่าๆ 
อยากมีน้ำใจตอบแทนไปบ้าง เป็นชิ้นงาน

และด้วยคำถามที่ถามว่าเอาไปทำอะไร
ที่นี้ก็จะได้รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้่างล่ะนะ




น้องคุณเดินป้วนเปี้ยนไม่ห่าง
เด็กคนนี้เป็นเด็กกิจกรรมตัวจริง เด็กกิจกรรมที่ว่าอยู่นิ่งไม่ได้

ช่วงเกือบสิบโมง เลยได้นั่งเล่นระบายสีไม้ไอติมกัน
ผ่านไปด้วยดีแบบประสาเด็กอยากเรียนรู้ อยากทำเป็นไปเสียทุกเรื่องนั่นล่ะ
สิ่งที่เหมือนเดิมคือ อาอย่างเราก็ยังคงบ่นได้บ่นดี ฮ่าๆ 

ช่วงบ่ายได้นั่งหน้าคอม ลงรูปที่ถ่ายไว้ช่วงเช้าลงเฟซบุ๊ก
พี่เดินเข้ามาในห้องถามเรื่องโปรแกรมกินข้าวนอกบ้านค่ำนี้
แล้วเดินมาค้อมอิงกับพนักเก้าอี้ที่เรานั่ง ถามเรื่องไวนิล
บอกไปว่ายังไม่ออกแบบ สมองกลวงมาก
พี่หยิบจับหนังสือบนโต๊ะได้นิดหน่อย แล้วพูดว่า นึกไม่ออกเหมือนกัน

โอเคค่ะ หนนี้ทำไมช่างเข้ากันดี
ไร้ไอเดียกันทั้งคู่ จบเห่ได้ไม่ยาก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

แต่ก็บอกไป ไม่เกินศุกร์นี้ได้เห็นแน่ๆ :)




วันนี้ ลดละและเลิกการกระทบกระทั่ง
ดูแล้วว่าเป็นผลมาจากอารมณ์ร้อนรุ่มของตัวเองล้วนๆ
เป็นเหตุให้รู้สึกว่าตัวเองก้าวร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เย็นไว้ลูก แล้วอะไรๆ จะดีขึ้นเอง (ปลอบตัวเองค่ะ) :P




เมื่อก่อนอาจจะเคยดีกว่านี้ แต่วันนี้ที่ยังมี..แค่นี้ก็ดีได้แล้ว, ๑๖.๒๕ น.



No comments:

Post a Comment