day 79 | kunjair

"เหงาสุขเศร้าก็คลุกและเคล้ากันไป
นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่าคน
มันต้องคนให้ข้นถึงจะกลมกล่อมรสดี"


เราเป็นคนที่ไม่ได้ฟังเพลงแค่ผ่านหู
ไม่ได้ฟังแค่เนื้อร้องที่ไพเราะคล้องจอง
ไม่ได้ฟังแค่ท่วงทำนองที่ลื่นไหลติดหู
คงเป็นเพราะเราถูกปลูกฝังเรื่องดนตรีมาตั้งแต่เด็ก
เริ่มเรียนอิเล็คโทนตั้งแต่ 6 ขวบ
เปลี่ยนมาเรียนเปียโนตอน 9 ขวบ
เป่าขลุย ตีขิม สีซอ ดีดกีต้าร์ ตีกลอง
เขียนเนื้อ แต่งทำนอง เรียบเรียงเพลง
ดนตรีคือชีวิตเราในช่วงวัยมัธยม


เรากล้าพูดได้ว่าเราฟังเพลงเยอะและหลากหลายแนว
ฟังเพลงรุ่นพ่อ รุ่นแม่ รุ่นพี่ รุ่นตัวเอง และรุ่นน้อง
แต่ไม่ชอบฟังเพลงลูกทุ่งนะ เราเลือกที่จะฟังเพลงเพื่อชีวิตแทน


นั่งดู youtube แล้วเปิดมาเจอเพลงนี้โดยบังเอิญ
เรามองว่า p2warship ทำเพลงดีทุกอัลบั้ม
แต่อาจไม่มีจุดขายที่โดดเด่นมากพอ
ที่จะสามารถทำตลาดให้กว้างขึ้นกว่าที่เป็นได้
ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าของวงการเพลง
ไม่ใช่แค่เมืองไทยหรอกนะ แต่หมายรวมถึงทั่วโลก


ในอัลบั้มแรก p2warship มีภาคดนตรีที่ชัดเจน
กับการเป็นวงดนตรี pop ทำเพลงออกมาฟังง่าย
มีการเขียนเนื้อเพลงแบบเปรียบเปรย เล่าเรื่อง และเข้าใจง่าย
ส่วนในอัลบั้มต่อๆ มา ภาคดนตรีของ p2warship
มีการพัฒนามากขึ้น มีเครื่องสี เครื่องเป่าเข้ามาเพิ่มสีสัน
ซึ่งทำให้ p2warship ก้าวเข้ามาเป็นวงดนตรี variety pop อย่างเต็มตัว


ส่วนเพลง ส.ป.ช. เพลงนี้
เปิดฉากมาด้วยเสียงลีดกีต้าร์กับจังหวะกลองแน่นๆ
คล้ายว่ากำลังฟังเพลง slow rock ของวง pop rock สักวงอยู่
แต่เมื่อเสียงกลองเปลี่ยนจังหวะตามด้วยเสียงทรัมเป็ตของพล่ากุ้ง
เพลงนี้ก็มีกลิ่นอายความเป็นเร็กเก้เข้ามาทันที
ซึ่งเราคิดว่ามันคือสีสันของเพลงๆ นี้เลยล่ะ


โดยรวมแล้วเพลงนี้มีทำนองติดหู
เนื้อเพลงมีความหมายดีให้กำลังใจ
และอยากให้ลองสังเกตดูว่าในส่วนของเนื้อเพลง
มีการเล่นสัมผัสในอยู่หลายๆ ท่อน


พล่ากุ้งร้องเพลงได้ แต่ไม่ใช่คนเสียงดี
แต่สำหรับเพลงนี้หางเสียงกวนโอ๊ยแบบพล่ากุ้งนี่แหละ
ที่เหมาะกับเสียงเครื่องดนตรีที่เขาเล่นมากที่สุด
เพราะทรัมเป็ตก็มีเสียงกวนประสาทไม่แพ้ใครเช่นกัน


"สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต 
เรียนรู้จากสิ่งที่ผิด คงต้องถูกสักวัน"




kunjair

day 79 | tiwayo

เมื่อคืนนอนดึก

ยุงตัวหนึ่งบินตามเข้ามาในห้องนอน ตอมหึ่งๆ ข้างหูทั้งคืน – ฮึ่ม...ครึ่งหลับครึ่งตื่นเพราะยุงนี่ล่ะ

ต้อนรับเช้าวันฮัลโลวีน ผีเด็กอายุ 6 เดือนมานอนทับหน้าอก เอามือตีๆ หน้าฉันแล้วก็หัวเราะ

“แง่ม เค้ายังไม่อยากตื่นเลย มาปลุกทำไมแต่เช้าเนี่ย”

--

เก้าโมงเช้าไปคลินิกหมอฟัน - หมอตัดไหมให้และอุดฟันด้วย

หมอห้ามเคี้ยวข้างซ้าย ส่วนข้างขวายังระบมจากการผ่าฟัน เคี้ยวอะไรไม่ได้มาหลายวันแล้ว – สรุป ต้องกินโจ๊กตามระเบียบ

“อุว๊ะ อยากกินส้มตำมาก เคี้ยวไม่ได้ก็ขอดูดเส้นมะละกอก็ยอม 555”

--

ฉันเริ่มหวั่นความเจริญที่ลุกคืบเข้ามาใกล้บ้านนาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

บ้านจัดสรร ฟิตเนต สระว่ายน้ำ ห้าง บราๆๆๆ

โลตัสพึ่งมาเปิดที่หน้าปากซอยเมื่อวันก่อน

เข้าไปซื้อโจ๊ก แคชเชียร์แซวนู่นแซวนี่ พูดมากสุดๆ และพูดภาษาอีสานอย่างเดียว

(คนแถวบ้านที่คุ้นหน้าคุ้นตากันนี่ล่ะ) ทำให้โลตัสแห่งนี้มีกลิ่นอายท้องถิ่นมาก 555

----

จัดมุมใหม่ (อีกแล้ว)

น้องโญค่ะ

31 ตุลาคม 2555

day 79 | rungkarn

ทำขนม
กินข้าว
ไปข้างนอก
วุ่นวายกับตัวแสบ
ถ่ายรูป
แดดออก
ฝนตก
ปวดหัว
ขี้เกียจ
คิด

คิด
คิด.




ฤดูหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันไป แต่ละฤดูไม่ยาวนาน, ๑๕.๕๘ น.

Day 79 | patawee

Frida Kahlo : ความปวดร้าวอันงดงาม

"My painting carries with it the message of pain"

"I paint my own reality. 

The only thing I know is that I paint because I need to,

and I paint whatever passes through my head 

without any other consideration"

- Frida Kahlo

ฉันรู้จักฟรีฟ้าเป็นครั้งแรกจากหน้าเฟสบุ้คของคุณภาณุ มณีวัฒนกุล

คุณภาณุยก Quote หนึ่งของฟรีด้าขึ้นมา Quote นั้นเขียนทำนองว่า

'ถ้าความเจ็บปวดจะเป็นตัวบอกว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน

จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้อีกหรือ ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน'

จากนั้นมาชื่อของฟรีด้าก็ติดแน่นอยู่ความคำนึง

อยากรู้จัก ทว่าก็ไม่ได้ไขว่คว้ารู้จักจิตรกรหญิงคนนี้

และโชคดีมาก วันก่อนไปงานมหกรรมหนังสือ 

ได้หนังสือชีวประวัติของเธอมาในราคาถูกมาก เพียงแค่ 50 บาท

ซื้อมาเก็บไว้หลายวัน เพิ่งได้อ่านวันนี้ระหว่างรอให้ฝนซาในตอนเช้า

ความรู้สึกหลังอ่านจบคือ ทำไมเราจึงเพิ่งพบกัน เราพบกันช้าเหลือเกิน

ช้า แต่ทว่าคงยังไม่สายเกินไป

และจากที่ชื่อของฟรีด้าได้ติดแน่นในความคิด 

ตอนนี้เธอก็ได้ย้ายมาประทับแน่นอยู่ในใจของฉันแล้ว

ฉันรักเธอ รักความคิดของเธอ 

รักภาพวาดอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ

รักความเศร้าและความเจ็บปวดรวดร้าวของเธอ

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันเชื่อมั่นว่า

ความเจ็บปวดทุกข์เศร้านั้นมีค่ามากเหลือเกิน

ต่อความงามและการรังสรรค์ใดๆก็ตามในโลกดวงนี้

เอื้อเฟื้อภาพจาก http://www.fridakahlo.com

Day 78 | tiwayo

"ถ้าคุณอยากเป็นนักอ่าน จงอ่าน ถ้าคุณอยากเป็นนักเขียน จงเขียน "-อีพิคทีทัส นักปราชญ์ชาวกรีก

“ทำไมต้องพยายามขนาดนั้นด้วย?”

“อย่าเรียกว่าพยายามเลย ฉันแค่ไม่อยากเสียใจทีหลัง”

----

ความคิดวกวนอยู่กับคำถามและคำตอบนี้

Day 78 | kunjair

คิดผิดจริงๆ
ไม่น่าเลยจริงๆ
เสียใจจริงๆ




kunjair

day 78 | patawee

Someday this Pain will be Useful to You.

ยิ้มเถอะ

ยิ้มให้กับความงดงามและความขมขื่น

เพราะไม่ว่าจะดี จะร้าย

ทุกอย่างล้วนควรค่าแก่การเก็บไว้เป็นประสบการณ์

day 78 | rungkarn

มันวนเวียนอยู่ในหัวสองสามวันแล้ว
-อยากเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่ปาดังฯ-

ปีก่อนเคยไปซื้อผ้าห่มยกชุดกับพี่เพื่อแจกลูกค้าช่วงปีใหม่
ขับรถไปดูที่ทางไป แต่ตอนนั้นเป็นปาดังฯ ส่วนนอก
จำได้ว่าพี่พูดขึ้นมาว่า..ทำเลดีนะ ถ้ามาทำธุึรกิจต่อไปน่าจะดีอยู่

ส่วนวันก่อนที่ความคิดของตัวเองผุดขึ้นมา
ไม่ได้อ้างอิงจากของที่พี่พูดไว้หรอก
ผุดมาเองแล้ว จากนั้นที่พี่เคยพูดไว้เลยผุดตามมา
อารมณ์แบบ..เออว่ะ!



ถ้าหวังแค่นี้ เราว่ามันเบาและไหว
ไม่ได้หนักและรู้สึกลางเลือน

ไม่ได้หวังว่าจะได้รับเงินกอบโกยจากการทำเบเกอรี่
มันเป็นสิ่งที่อยู่ด้วยแล้วเราใจเย็น เย็นใจ ตั้งใจไปกับมันได้
เลยเรียกว่าชอบและรักที่จะอยู่กับมันไปแบบนี้

แรกๆ ที่มีรุ่นน้องพูดในทางที่ร่ำรวย
เรามักออกปากเสมอ ไม่ได้หวังรวยแต่หวังดังทางนี้
ไม่รู้พูดให้ขำหรือยังไงจำไม่ได้

แต่ ณ วันนี้ รู้สึกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ว่าเราอยู่กับมันได้จริงๆ



อยากมีร้านเล็กๆ ไว้เดินเล่นลุกนั่งคุยกับลูกค้านิดหน่อย
นั่งหน้าโน้ตบุ๊คเล็กๆ ดูรูปที่ถ่ายเอง แล้วตกแต่งทำโปสการ์ดส่งให้เพื่อน
ว่างก็ทำงานแฮนเมดจุกจิกตามประสาที่อยากทำ

รับงานอื่นถ่ายภาพ ออกแบบ เว็บไซต์
อะไรก็แล้วแต่ที่มีความสามารถจะทำได้

ฝัน ฝัน ฝัน และฝัน
เหลือแค่ทำให้มันเป็นจริง



อยากออกห่างสังคมที่ไม่เจริญแบบนี้
ไม่เจริญทางด้านจิตใจ



วันนี้ ยิ้มออกแล้วนะ, ๑๐.๑๒ น.

day 77 | kunjair

เห็นตั๋วไปอุบลฯถูกเลยสอยมาเก็บไว้
ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไป แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ
ไปผจญภัยลาวใต้ซักสามคืน
กลับมานอนเล่นที่โขงเจียมหนึ่งคืน
แล้วไปเดินเล่นชมวิวที่ผาแต้มก่อนกลับ
ก็คงดีไม่น้อย


เพราะชีวิตคือการเดินทาง
และเราก็มีความสุขมากเมื่อได้ใช้ชีวิตแบบนี้




kunjair

day 77 | rungkarn

การรอคอยอะไรอย่างไม่เป็นผล
มันทำให้เรารู้ว่า เราไม่ควรตั้งหวังไว้กับคำพูดของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย
คำพูดอาจเป็นแค่สิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อให้คนฟังจดจำ
ตรงกันข้ามอาจเป็นแค่สิ่งที่คนพูดไม่ใส่ใจเลยก็ได้

เราจะไม่ใส่ใจกับคำพูดใครอีกแล้ว
เหมือนน้ำร้อนที่คลายไปจนเย็น และกลับมาร้อนอีก
มันไหลวนเวียนอยู่ที่เดิมแบบนี้..ไม่น่าเลย

พระพุทธเจ้าสอนไว้ดีแล้ว ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
มันควรเป็นแบบนั้นเสียที..ควรเป็นอย่างจริงจังเสียด้วย
เปิดโลกนะ..เปิดมันออกซะ..เปิดกะลาครอบนี้ออกไปเสียที

"เบื่อคำพูดคนมากและมาก"

เราเองก็ไม่ควรเอานิสัยนี้มาใช้เช่นกัน
ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด.




เราเป็นคนซีเรียสเกินไป แต่มันก็คือเราอยู่ดี
ละวางได้เมื่อไหร่จะดีขึ้นมาก
เคยรู้สึกภูมิใจในตัวเอง แต่ทุกวันนี้ความรู้สึกนี้
มันเบาบางลงทุกที เกิดอะไรขึ้น..ไม่แน่ใจเลยจริงๆ




ยังต้องผ่านอะไรอีกเยอะ..ใช่ไหม, ๒๑.๒๒ น.

day 77 | patawee

ประชุม
13.00-18.30 น.
เหนื่อย
หมดแรง
หมดพลัง
จบ
จะไปเอาพู่กันที่น้อง ที่สามย่าน
แล้วจะกลับบ้านนอน
ให้ตายไปข้างหนึ่งเลย

day 77 | tiwayo

ฉันคนเดิม

เดินหน้าตามเส้นทางเดิม

องศาเดิม

ท้องฟ้าเปลี่ยนไป

----

จะไม่โทษท้องฟ้าที่ไม่เหมือนเดิม

หากแต่อยากขอบคุณ ที่เล่าเรื่องราวใหม่ๆ ปลอบใจฉันไม่เคยซ้ำเรื่องเดิม

สวัสดีเช้าวันจันทร์

day 76 | 29  ตุลาคม 2555

'โญ

day 76 | patawee

กลับมาแล้วววววว
there is no place like home จริงๆ
เฮ้อ น้ำตาจะไหล

ราตรีสวัสดิ์สามสาว
วันนี้เหนื่อยโฮก พรุ่งนี้มีประชุม
ยังไม่พร้อมทำอะไรเลย
นอนก่อนแล้วกันวะ

day 76 | kunjair

"ฉันจึงเชื่อว่ามีบางอย่างที่มากไปกว่า
ความสนุก ความสบาย และความสงบ
ฉันเรียกมันว่าความสง่างามของชีวิต

หากสนุกได้ก็ดี  
หากสบายได้ก็ชอบ 
หากสงบได้ก็งาม

แต่หากมีบางสิ่งที่ได้ทำ พึงกระทำ 
และนำมาซึ่งความรู้สึกมีคุณค่าต่อสิ่งอื่นๆ 
ได้เป็นคนที่สังคมต้องการ เพื่อนบ้านปรารถนา
และโลกเฝ้ารอ

แม้จะไม่สบาย ไม่สนุก ไม่สงบ 
เพียงเพราะชีวิตที่มีอยู่ได้รู้สึกสง่างาม
หลายคนจึงเลือกเดินดำเนินตามเส้นทางบางสาย

บางทีบทเรียนชีวิตที่ผ่านพ้นมาและความคิดที่ตกตะกอน
ว่าด้วยเรื่องสนุก สบาย สงบ อาจเสริมให้เธอค้นพบสิ่งที่เธอค้นหา
เพื่อที่ว่าเธออาจต้องการมีชีวิตที่สง่างาม"

ศุ บุญเลี้ยง
...



เป็นหนังสือที่ตั้งใจซื้อมาเผื่อน้องหวายหนึ่งเล่ม
อ่านบทความนี้แล้วเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในใจ
นอกจากความสุขที่เราทุกคนต่างโหยหาให้ได้มา
เราค้นพบว่าความสง่างามก็เป็นสิ่งที่คนเราทุกคนพึงมี




kunjair

day 76 | tiwayo

ตอนป้าป่วย – ลูกชายคนโตของป้าอยู่ซาอุ ไม่ได้กลับมาดูใจแม่ , ลูกสาวคนเล็กของแกอยู่ภูเก็ต กว่าจะเดินทางกลับมาถึงบ้าน ป้าก็อยู่ในโลงแล้ว

            ตอนลุงเถียรที่หลังบ้านติดกันแกป่วยปุบปับ เข้าโรงพยาบาลวันเดียวก็เสียชีวิต – ลูกสาวแกอยู่กรุงเทพ กลับมาได้เห็นหน้าพ่อครั้งสุดท้ายตอนรดน้ำศพ - ก่อนส่งร่างของพ่อเข้าเตาเผา

            ทุกคนรู้ดีว่าร้องไห้คร่ำครวญยังไงคนตายก็ไม่ลุกขึ้นมาพูดด้วยหรอก ฉันรู้สึกหน้ามืดจะเป็นลมเวลาเห็นคนร้องไห้ในงานศพ รู้สึกสะเทือนใจเวลาคนจุดประทัดตอนจะเอาศพเข้าเผา เป็นไปได้ไหมที่เราจะไม่ร้องไห้ ไม่สะเทือนใจ ไม่รู้สึกอะไรเลยเวลาเสียคนที่รัก

            ---

            แม่บอกกับฉันหลังจากเราเห็นเหตุการณ์ต่างๆ ด้วยกันว่า “แม่ไม่อยากให้ร้องไห้คร่ำครวญตอนแม่ตาย แม่อยากให้ลูกดูแลแม่ตอนแม่มีชีวิตอยู่ อยู่ด้วยกันตอนนี้ ทำทุกอย่างให้เต็มที่ ถ้าวันหนึ่งตายจากกัน ไม่ต้องเสียดาย เพราะตอนมีชีวิตอยู่เราอยู่ด้วยกันเต็มที่แล้ว”

            ฉันไม่รับปากกับแม่หรอกว่าจะไม่ร้องไห้ตอนแม่ตาย แต่ฉันตอบสั้นๆ เพียงแค่ “อืมม์” และฉันก็อยู่กับแม่มาโดยตลอด เราดูแลกัน..ทุกวัน ทุกวัน

28 ตุลาคม 2555

ให้ความสำคัญเมื่อตอนมีชีวิตอยู่ น่าจะดีกว่ามาร้องไห้คร่ำครวญตอนตาย

day 76 | rungkarn

มันเป็นไปได้นะ ที่จะละทิ้งความไม่สบายใจ
หรือสิ่งกระทบใจไว้ภายนอก ไม่เอามาใส่ใจ
เจอตรงไหน ก็วางไว้ตรงนั้น ไม่ต้องลากพาติดตัวไปทุกหนทุกแห่ง

มันเป็นไปได้..และควรฝึกไว้ให้ทันทุกที

day 75 | patawee

ฉันมีคำตอบให้ตัวเองแล้ว
ฉันไม่เหมาะกับสิ่งนี้
ไม่เหมาะอย่างยิ่ง และวันหนึ่งฉันจะไป
แต่ตอนนี้ฉันจะอดทน
เพื่อเรียนรู้
โลก ผู้คน และตัวเอง
ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ปล.เป็นตัวของตัวเอง และเป็นธรรมชาติเถอะหวาย
นั่นอาจดีที่สุดแล้ว

day 75 | kunjair

via

love your own laugh.
love your own style.
love your own heart.
love your own soul.
love your own smile.
love your own voice.
love your own self.




kunjair

day 75 | rungkarn

อยู่ดีดีก็คิดถึงตรังขึ้นมา
เดือนหน้าถ้ามีช่วงเวลาที่สบายใจ
แล้วอยากไป คงจะได้เจอกัน

อ้อ ตัวเมืองสงขลากับเดินป่ากับเพื่อนล่ะ?
เอาเข้าจริง เราก็ยังอยากเดินเล่นเรื่อยเปื่อยคนเดียว
ตอนนี้คงอารมณ์เหนื่อยๆ พักก่อน ค่อยคิด ค่อยทำไป
เดี๋ยวก็จะรู้เองว่า เวลาที่มีจะใช้มันยังไงได้บ้าง




บ้านยังคงเป็นที่ของเราเสมอ..ทุกลมหายใจ, ๑๘.๕๓ น.

day 75 | tiwayo

วันว่าง
ทำความสะอาดบ้าน
ซื้อเตียงนอนใหม่ หมอนใบใหม่ ผ้าปูที่นอนใหม่ จัดห้องนอนใหม่
ฉันคนเดิม นอนคนเดียวเหมือนเดิม  ติดหมอนข้างเหมือนเดิม ชอบนอนชิดผนังเหมือนเดิม เหงาเหมือนเดิม
--
แจกันดอกไม้หัวเตียง ฝุ่นจับทั้งดอกไม้และแจกัน
เป็นโอกาสเหมาะที่จะเอาดอกไม้มาซัก-ตาก
ซักดอกไม้ ตากให้แห้ง เก็บมาเสียบใส่ก้าน จัดใส่แจกัน
สวยเหมือนเดิม..แม้จะปลอม
เรามองว่าสวย - มันก็สวย






27 ตุลาคม 2555

day 74 | kunjair

ช่วงนี้ชีวิตราบรื่นดี มีงานทำ มีเงินใช้
เพิ่งกลับจาก road trip และกำลังหมกมุ่น
กับการวางแพลนเดินทางครั้งต่อไป



จริงๆ ปีนี้ก็เหลือวันลาตั้ง 7 วัน แต่แพลนเดินทางปีนี้เราหมดแล้ว
ช่วงปลายปีคนเดินทางเยอะ เป็นช่วง high season ของหลายๆ ที่
เมื่อหลายปีก่อนเราเคยเดินทางช่วงปลายปีแบบนี้แล้วมันฝังใจ
เราขอเดินทางช่วงที่ทุกคนหลบฝนอยู่ใต้หลังคาดีกว่า
ส่วนวันหยุดที่เหลือคงเอาไปรวมกับวันลาพักร้อนปีหน้า
ซึ่งจะเท่ากับว่าเราลาพักร้อนได้ 22 วัน
ตอนนี้มีแพลนแน่นอนอยู่ในมือแล้ว 3 ทริป
ปลายปีหน้าตั้งใจจบินไปดูมหาวิทยาลัยที่เมลเบิร์น
คงต้องเก็บวันลาพักร้อนให้เหลือสักอาทิตย์
อ้อ, เก็บเงินด้วย!!


เดือนหน้ามีงานท่องเที่ยวอีกแล้ว
แม้เราชอบเดินทางแต่เราแทบไม่ได้ไปเหยียบงานพวกนี้เลย
เราไม่ชอบทัวร์ ไม่ชอบไปที่ๆ คนอื่นเขาไปกันเยอะ
แต่รอบนี้คงต้องไปซื้อตั๋วเรือข้ามฟากของลมพระยา
ทำการบ้านไว้บ้างแล้วแต่ราคาไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่
ไปซื้อในงานเผื่อต่อรองแล้วจะได้ราคาที่น่ารักกว่าในเว็บ
...



นั่งดูปัญญาชนก้นครัว ฮามาก ไม่รู้จะฮาไปไหน
โดยเฉพาะฉากที่กุ๊บกิ๊บร้องเพลงเสียงแหบเมื่อกี้
เราชอบดูเวลากุ๊บกิ๊บแสดง อารมณ์คล้ายๆ นั่งดู กิ๊ก สุวัจนี
ทั้งพี่กิ๊กและน้องกิ๊บเป็นตัวร้ายที่ขโมยซีนนักแสดงนำคนอื่นเกือบทุกเรื่อง


ดูละครจบไม่มีอะไรทำ
เลยนั่งดูรูปขำๆ เรียกเสียงหัวเราะก่อนนอน

via 

 

via

via

via

via

kunjair

day 74 | patawee

หรือจริงๆเราไม่เหมาะกับสิ่งนี้
เราคงไม่เหมาะว่ะ
ไม่เหมาะจริงๆ

มันทำให้เรากลับมาลังเลใจอีกครั้ง

เฮ้อ ฟุ้งซ่าน
พักผ่อนนอนหลับให้เต็มที่ดีกว่า
พรุ่งนี้ก็ส่วนของพรุ่งนี้
ค่อยว่ากัน
...

day 74 | tiwayo

กระแสละคร 'แรงเงา' ช่วงนี้แรงมาก  

เราก็อดไม่ได้ที่จะเกาะกระแสแรงไปด้วย  แฮะๆ (บ้าละครว่างั้นเหอะ)

----- 

ฉันเคยดูแรงเงาเมื่อปี 2001

ผ่านไปเป็นสิบปี ฉันจำรายละเอียดของละครได้คร่าวๆ เท่านั้นเอง

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแอนกับเคนแสดงเป็นพระเอกกับนางเอก 

แต่... ฉันกลับจำรายละเอียดปลีกย่อยจากละครเรื่องนี้ได้ (ซะงั้น)

จำได้ตรงที่ว่าลูกของนพนภากับเจนภพชื่อ ต่อ ต้อง และต้อม (จำได้แม่นมาก)

จำได้ว่าเด็กสามคนนี้เป็นเด็กมีปัญหามาก พ่อแม่ทะเลาะกันให้ลูกเห็นเสมอ 

และยัยต้องลูกสาวคนโตก็ท้องแล้วก็แท้งลูก

ฉันจำฉากนี้ได้ชัดเจนมาก

เมื่อปี 2001 ฉันคงอยู่ในวัยเท่าๆ กับตัวละครที่ชื่อ 'ต้อง' นี่ล่ะ

ทำให้มีอารมณ์ร่วมกับตัวละครมาก

ฉันว่าเรื่องราวมันคงสะเทือนใจฉันในตอนนั้นมากพอสมควร

ฉันถึงจำได้มาถึงตอนนี้

วันนี้แม่บอกให้เปิดยูทูป  ‘แรงเงา 2001’  ให้ดู ฉันก็นั่งดูไปกับแม่ตั้งแต่ตอนแรกจนจบเรื่อง

เหมือนได้ทบทวนความทรงจำวัยเด็กของตัวเองที่เคยดูละครเรื่องนี้ไปด้วย

ในตอนใกล้จะจบเรื่อง

ยัยต้องพูดสรุปประเด็นเกี่ยวกับตัวเองหลังจากต้องเจอเรื่องร้ายๆ ในชีวิตทั้งที่อายุยังน้อยว่า 

"ทุกข์ตั้งแต่เด็กนั่นแหละคะดีแล้ว จะได้รู้จักโลกเร็วกว่าคนอื่นไงคะ"

ตัวละครเด็กสาวคนนี้ยังคงประทับใจฉันเช่นเคย

ฉันไม่รู้หรอกว่าคนส่วนใหญ่ดูละครหลังข่าวด้วยเหตุผลอะไร

ในขณะที่คนอีกจำนวนมากไม่ดูละครน้ำเน่าเหล่านี้และมองมันเป็นเรื่องไร้สาระ เสียเวลาเปล่าๆ

ฉันเองเป็นเด็กไทยคนหนึ่งที่โตมากับละครหลังข่าว

ฉันว่าละครก็สอนชีวิตเราได้เหมือนกัน

อย่างน้อยตัวละครที่ชื่อ ‘ต้อง’ ก็เป็นตัวอย่างให้ฉันเห็นว่าชีวิตของเด็กผู้หญิง

มันมีอันตรายรอบด้าน มีโอกาสพลาดพลั้งได้ง่ายและควรระวังผู้ชาย

แม้ภาพในละครที่สื่อออกมาค่อนข้างจะแรง

แต่ฉันว่ามันก็กระทบใจ และสอนให้เราระวังตัวได้เป็นอย่างดี

ใครจะมีความเห็นยังไงกับละครน้ำเน่าก็นานาทัศนะกันไป

แต่ฉันนี่ละเป็นคนนึงที่ติดละครมาก 55555

ถึงแม้ทุกวันนี้จะไม่ได้นั่งติดหน้าจอโทรทัศน์ดูละครจนดึกดื่นเหมือนแต่ก่อนแล้ว

แต่ฉันก็จัดสรรเวลาว่างจากงานมาเปิดดูยูทูปย้อนหลังเสมอ

ละครแต่ละเรื่องมีแง่คิดแตกต่างกัน คำพูดแต่ละคำของตัวละครสอนให้เราได้คิด

(ก็เลือกดูเรื่องที่มีสาระบ้างอะไรบ้าง)

ยิ่งนักเขียนบทรุ่นใหม่ๆ ฉันว่าเค้าเก่งนะ เขียนบทได้แรงดี

คำพูดร่วมสมัย บ่อยครั้งกระตุกใจคนดูให้ได้คิด

ช่วงนี้ก็มีแรงเงาเวอร์ชั่นที่เจนนี่แสดงในช่องสาม ฉันว่ามันก็สนุกไปอีกแบบ

ฉันไม่อยากเปรียบเทียบว่าเวอร์ชั่นไหนดีกว่ากัน

แต่ฉันดูเอามันส์..ตามประสาอิเจ๊ติดละคร 5555

ชอบเก็บเอาคำพูดของตัวละครใส่หัว 

เอามาเป็นตัวอย่างให้ตัวเองเวลาเขียนหนังสือ...ฉันดูละครในแง่นี้

ป.ล.เคน ภูภูมิหล่ออ่ะ  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

555555

day 74 | rungkarn

เช้านี้รอโทรศัพท์เพื่อนโทรมา
เพื่อจะไปถ่ายรูปเจ้าสาวที่มาแต่งหน้าทำผมที่ร้านเพื่อนแต่เช้า
รู้เมื่อวันพุธตอนไปแนะนำใช้โปรแกรมแต่งภาพ
ว่าวันนี้มีแต่งหน้าเจ้าสาว เลยออกปากว่า
ให้โทรมาตามนะ จะได้ไปถ่ายรูปให้ เพื่อจะเอาลงเฟซบุ๊คร้านอีกที
แข่งขันกับคนอื่นทางเฟซบุ๊คเดี๋ยวนี้ เรื่องรูปต้องมาก่อน

ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกาจอะไร
แต่ในขณะเดียวกันอยากช่วยเท่าที่ช่วยได้ คนที่ดีต่อกันแบบนี้
อีกอย่างเครื่องมือเรามี และการใช้โปรแกรมของเราถนัดกว่า
เลยถือว่าช่วยกันไป เพราะเผื่อใจไว้
สักวันหนึ่งคนที่ดีต่อกันแบบนี้ ต้องมีการช่วยเหลือกันไปอีกแน่ๆ

พยายามพาตัวเองให้ออกจากบ้าน
ผูกมิตรไมตรีต่อคนที่น่าผูกต่อกันแบบนี้
นิสัยความชอบอะไรต่างๆ นานาอาจจะไม่คล้ายกันไปทีเดียว
แต่แค่ไม่เอาเรื่องประชาชีในลักษณะนินทาชาวบ้านมาใส่หัวเรา
เราก็รู้สึกโล่งสบายหัวโปร่งตรงหัวใจ ในการผูกมิตรต่อไปได้แล้ว

ทุกอย่างไม่เคยยากเลยสำหรับเรา
แต่ความจริงมันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากซะทีเดียว




วันศุกร์อีกแล้ว วันนี้แสงตอนเช้าสวยจริงๆ, ๐๗.๕๓ น.

day 73 | kunjair

let it be

dear lord, let it be

เรารู้จัก the avett brothers เมื่อปีที่แล้ว

จากงานประกาศรางวัล grammy awards

the avett brothers ขึ้นแสดงเพลง maggie's farm

ร่วมกับ bob dylan และ mumford & sons

ซึ่งทั้งสองเป็นศิลปินที่เราชื่นชอบอยู่ก่อนแล้ว

 

หลังจากนั้นเราก็เริ่มฟังเพลงของ the avett brothers อย่างจริงจัง

เราแปลกใจเล็กน้อยว่าเราพลาดการทำความรู้จักวงเจ๋งๆ วงนี้ไปได้อย่างไร

ทั้งๆ ที่แนวเพลงของ the avett brothers คือ folk rock 

ซึ่งเป็นแนวเพลงที่เราคลุกคลีตั้งแต่เล็กจนโต

แต่ไม่เป็นไร, ยังไงเราก็ได้รู้จักกันแล้ว

พูดถึงแนวเพลง folk rock แล้วมันทำให้เราตระหนักได้ว่า

วงการเพลงไทยแทบจะไม่มีวงรุ่นเล็กแนวนี้อยู่เลย

เราไม่นับคาราบาว ไม่นับอินคา เราจึงใช้คำว่า "รุ่นเล็ก"

พักหลังๆ bodyslam ป่าวประกาศตนว่าเป็นวง folk rock

มีหลายเพลงที่ได้กลิ่นความเป็น folk เจือมาจางๆ 

แต่สำหรับเรา bodyslam โดยพื้นฐานเป็นวง pop rock

ที่พยายามจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็น folk rock

แต่ตัวตนมันไม่ใช่ ไม่ได้ ไม่แม้แต่ใกล้เคียง

ส่วนคลิปนี้ เรานั่งดูไป ยิ้มไป หุบไม่ลง

ที่จริงไม่เคยหลงรัก scott avett มาก่อน

ชอบ the avett brothers ด้วยผลงานจริงๆ 

แต่พอเห็นคลิปนี้ความคิดอาจเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เราไม่ค่อยได้เห็น scott มุมนี้เลย 

มุมที่มีความอบอุ่น ขี้เล่น และน่ารักอย่างนี้

...

ใช้เวลาเดินทาง 9 วัน
โปสการ์ดจากหล่มสักมาถึงเสียที




kunjair

day 73 | patawee

.
.
อยู่ชัยภูมิ
เมื่อเย็นแวะด่านขุนทด โคราช
ดูกังหันลมพลังงานทดแทน
นี่มาถึงชัยภูมิแล้ว เตรียมนอนเก็บแรงไว้วันพรุ่งนี้
ขอให้ทุกอย่างราบรื่นดีนะ
:))
.
.

day 73 | rungkarn

เธอคือความผูกพันที่คอยผูกใจฉันอยู่ รักเธออยู่เหมือนเดิม, ๑๗.๐๖ น.

day 73 | tiwayo

* คำพูดของ นางาซาวะ จากหนังสือ Norwegian wood , Haruki Murakami : เขียน , นภดล  เวชสวัสดิ์ : แปล