ไปล่องเรือคลองมหาสวัสดิ์
ชมนาบัว นาข้าว สวนกล้วยไม้ สวนผลไม้ ศูนย์แปรรูปข้าวตัง
ต่อด้วยพิพิธภัณฑ์นกฮูก และพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย
ก็อีกนั่นแหละ,
เราัยังคงเป็นคนเดิม ที่ไม่ค่อยชอบทำความรู้จักใครอยู่นั่นเอง
เรามักไม่ค่อยกระตือรือร้นจะรู้จักใครใหม่ ขลาดกลัวการอยู่กับคนเยอะๆ
นี่ไม่ใช่วิถีที่เราเคยชิน แต่เราก็ฝึกอยู่
เราเพิ่งอ่านเจอประโยคหนึ่งจาก Veronioka Decides to Die
(เรายังไม่ได้อ่านหรอก แต่อ่านรีวิวก่อน) ว่า
Stay mad, but behave like normal people.
Run the risk of being different,
but learn to do so without attracting attention.
ใช่มาก นี่คือวิถีที่เราพยายามปฏิบัติอยู่
วันข้างหน้าคงดีขึ้นล่ะนะ
แต่ถึงเราจะัไม่ได้ให้ใจกับการเดินทางแบบนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่เราก็หามุมสุขส่วนตัวของเราได้ตลอดการเดินทางล่ะนะ
อย่างน้อยทุกที่ที่เราไป เราก็ได้พบเด็ก ดอกไม้ แมวหมาน่ารัก ท้องฟ้า ท้องน้ำ
ที่เราหลงรักอยู่นั่นเอง... นั่นก็ดีมากแล้ว :)
ทีแรกพี่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมหวายถึงชอบมะปรางจริงๆ
ReplyDeleteแต่พออ่านบล็อกหน้านี้อีกที พี่ว่าพี่เข้าใจแล้ว
แบบไม่ต้องทำความเข้าใจมากมายอะไรเลย
ดีจังที่เวลามีรูปน้องมะปรางแล้วทำให้พี่หวายยิ้มได้ด้วย :)
-พี่สาวคนดีของยัยมะปราง ฮ่าๆ-