ฉันไม่เคยชอบดอกไม้สีชมพูเลย
แม้ที่บ้านจะมีต้นชวนชมสีชมพูบ้างแดงบ้างของแม่
แต่ความไม่ชอบไม่ได้มีน้ำหนักให้ฉันไม่อยากเข้าใกล้
ยิ่งเห็นยิ่งอยากเข้าใกล้ มันมีบางอย่างดึงดูด
อย่างดอกไม้ต้นนี้ ได้มาด้วยความบังเอิญ
จะซื้ออรุณเบิกฟ้าสีขาว แต่ไม่ถามพ่อค้าก่อนว่านี่คือต้นที่ต้องการจริงๆ หรืิอเปล่า
เห็นแค่ลักษณะต้นที่คล้ายกันก็หยิบหมับเลย
พอออกดอกเท่านั้นล่ะ แอบเคืองตัวเอง เฮ่ยทำไมวันนั้นไม่ถามก่อนวะ!
อยู่ไปอยู่มา มีผู้ชายคนหนึ่งถามไถ่เรื่องกลิ่น
คุยกันเรื่องไม้เลื้อยซึ่งฉันชอบมาก
เข้าไปสัมผัสใกล้ๆ กลิ่นเหมือนลูกอมซูกัส
ด้วยความที่เป็นคนไม่ชอบกลิ่นดอกไม้หรือน้ำหอมเลย
แต่กลิ่นดอกสีชมพูหวานจ๋อยอย่างในรูปนี่หอมน่ากินแฮะ
จนตอนนี้หลงรักหัวปักหัวปำไปซะแล้ว
น่ารักจริงๆ :)
..
อมรเบิกฟ้าสีชมพูดอกซ้อน, ๒๑.๕๕ น.
No comments:
Post a Comment