day 71 | rungkarn

เช้านี้ที่ปาดังเบซาร์

มันเป็นความตั้งใจมากที่สุดในระยะเวลาการตัดสินใจสั้นมากที่สุดเช่นกัน
คงเพราะอารมณ์เครียดบีบคั้น ไม่อยากนั่งอยู่ในบ้าน
แม้แต่ในห้องตัวเองแล้วมีความรู้สึกหนักยังไงบอกไม่ถูก
ได้ดูภาพถ่ายของแจแล้วนึกถึงทริปมะละกา ยิ่งได้เห็นรถเมล์สีเขียวในภาพของแจ
ก็ยิ่งนึกถึงรถเมล์แดงที่เราเคยนั่งเป็นประจำสายหาดใหญ่-ปาดังเบซาร์
คิดไปถึงน้องหวายอีกทอดนึง ที่ได้ดูหนังเรื่องดังกล่าว
แล้วน้องบอกว่าอยากมาปาดังเบซาร์

รู้สึกว่าเด็กคนนี้มีพลังความรู้สึกตื่นเต้นอยากไป
อยากมาอย่างที่เราว่าจริงใจนะ เป็นจริงด้วย
ก็เลยตัดสินใจเดี๋ยวนั้น เออเอาเลย พรุ่งนี้เช้าไปเลย
แล้วก็กลายมาเป็น โกโก้ครั้นช์ เฮ่ยไม่ใช่ 555555555555555

เช้านี้ที่ปาดังเบซาร์
เก็บภาพไม่ละเอียด ไม่ได้เดินเข้าตรอกซอกซอย
เดินตามถนนเส้นหลัก มีอัดวีดิโอมาด้วย แต่จะนั่งทำพรุ่งนี้
คืนนี้ไม่ไหวแล้ว มาแปะไว้ว่าที่มาของภาพถ่ายมาจากไหน
แรงบันดาลใจบวกกับความเครียดบีบคั้นล้วนๆ

อยากให้มาเดินด้วยกันจริงๆ ทั้งแจหวายและมุ่ย
รอทริปมะละกาแบบหัวใจพองโตทุกครั้งที่พูดถึงทริปนี้กัน


เมื่อตอนเย็นคุยกับเพื่อนอีกที เรื่องทำสารคดี
ใจตรงกัน ตรงกันมาก แต่เราออกแนวทำเพราะอยากทำ
อยากสร้างสรรค์อะไรสักอย่าง เพื่อนอยากทำเพราะอยากโชว์
อยากลงยูทูป 55555555555555

ยังไงก็ผนวกรวมกันได้นะ มีบอกว่าขอเวลาทำหล่อด้วย ฮ่วย!

เออเรารู้ตัวนะว่าเราเป็นคนที่่ความรู้สึกแรง
ดีใจก็ดีใจสุดๆ พอเสียใจก็รู้สึกตกหล่มสุดๆ แบบแสดงออกด้วย
ยังไงซะ ไม่เริ่มก็ไม่รู้ เราดีใจมาก เพราะเรารู้จักเพื่อนคนนี้มานาน
เห็นแล้วว่าความสนใจไปทางเดียวกันจริงๆ
เราเลยดีใจจริงๆ ถึงจะหวังว่าให้สิ่งที่เลือกทำด้วยกันราบรื่น
แต่อีกใจก็เผื่อเว้นไว้ให้ความรู้สึกที่อาจจะไม่ชอบใจด้วย
มันต้องเริ่มก่อน ถึงจะรู้..จริงไหม

อ้่อ เราไม่ทิ้งเรื่องขนมนะ สัญญาเลย
นี่คือความฝันที่ต้องทำให้ชัดเจน
กำลังใจเพื่อนให้มาแล้ว ทั้งจากเพื่อนที่สนิทกันทางนี้
ทั้งจากแจจากน้องหวายและน้องมุ่ย
มันคือสิ่งสำคัญที่สุดเช่นกัน




ราตรีสวัสดิ์, ๒๐.๔๓ น.