day 68 | rungkarn

วันก่อนคุยเล่นอะไรกันสักอย่างจำไม่ได้
พี่พูดว่า หัวใจ..ฉันเป็นคนดูแลเองนั่นล่ะดีแล้ว
ฉันเงียบ ไม่พูดไม่เล่นอะไรต่อ

รู้สึกเหมือนมีคนมารออยู่หน้าประตู
แต่ฉันเลืิอกที่จะไม่เปิด
รู้สึกแปลก สัมผัสได้แค่นั้น




เมื่อคืน ภาพเก่าๆ หวนกลับมาอีกครั้ง
คิดถึงเขาเหลือเกิน
สุดท้ายแล้วปากที่เก่งแบบที่ให้ึคนอื่นรับรู้
ไม่สำคัญเท่าใจตัวเองที่รู้ดีว่ามันเป็นอย่างไร
ยังรู้สึกต่้อเขาอยู่มากน้อยแค่ไหน




ปวดหัว ดึงตัวเองกับมาสู่ลมหายใจปัจจุบัน
แล้วพบว่า อึดอัดจมูกเคืองในคอ เป็นหวัดแล้ว
ได้เวลาฟ้าทะลายโจรทำงาน

สัปดาห์ที่ผ่านมา แม้แต่เมื่อวาน..วันเวลาผ่านไปช้าจริงๆ
หรือเป็นเพราะฉันรู้สึกเยอะเกินไปในแต่ละวัน
ทุกอย่างเลยสับสนปนเป จับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่แบบนี้




ความทรงจำยังสวยงามเหมือนเดิม
คนของความทรงจำกล่องนี้ เขาก็ยังคงแสนดีอยู่ในความทรงจำั้นั้น, ๐๖.๑๕ น.