day 290 | patawee

ตรวจร่างกายขนานใหญ่
ที่ศิริราช

เห็นเลยว่าคนของรัฐ
กับประชาชนที่ไม่มีสิทธิอะไร
ถูกปฏิบัติต่างกันอย่างมาก

แล้วศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์
ของความเป็นประชาชนคนไทยล่ะ
ไม่เท่ากันอย่างนั้นหรือ

day 290 | kunjair

ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดี

ลองดูสิทุกคนก็มีหัวใจ

เกิดเป็นคนถ้าหากไม่เกรงใจใคร

คนนั้นไซร้ไร้คุณธรรมประจำตน

kunjair

day 289 | patawee

จู่ๆก็คิดถึงเพลงนี้

วันนี้ตอนบ่ายประชุม
ยื่นใบลาออกแล้ว

รักพี่ดำจริงๆ

day 288 | patawee

๒๙ พฤษภาคม ๒๕๕๖

ข้าพเจ้าคงเป็นคนหัวอ่อนกระมัง
ข้าพเจ้าจึงยอมปล่อยผ่านทุกสิ่งทุกอย่างไป
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ใช่ ไม่เหมาะ ไม่ควร

เถอะ
ข้าพเจ้าจะปรับปรุงตัว

ปล. เพื่อนบอกว่า
โดยเนื้อแท้แล้วข้าพเจ้าเป็นคนอ่อนโยน
แต่สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนข้าพเจ้าให้กลายเป็นคนแข็งกระด้าง
ข้าพเจ้าควรทิ้งสิ่งนี้ - บุคลิกภาพเช่นนี้ไว้ที่นี่ก่อนจากไปด้วย

*กินเอ็มเคโกลด์ สตาร์บัค กับพี่ๆ จนบ่ายแก่ 

*สมัครสอบโทเฟลแล้ว 13 jul 13 ลองสนามไปก่อน

*ออกไปเจอก้อยที่ดิจิตอลเกทเวย์ เอาของคืนให้ จ่ายตังคืน และเดินเล่น

day 288 | kunjair

บางคนเป็นแรงผลักแบบมีความคิดสร้างสรรค์

ในขณะที่บางคนเป็นแรงผลักที่ถูกเคลือบแฝง

ไปด้วยความชิงชัง

kunjair

day 287 | patawee

หลังจากแม่กลับไปหนึ่งวัน
จดหมายจากต้นสังกัดก็ส่งมา
แจ้งว่าให้ไปทำสัญญาได้ !!!?E#$%$$!?!

แม่โอนเงินที่ยายให้เข้าบัญชีมาให้
ยายยังคงเป็นยายที่โลกทั้งใบมีแต่ลูกๆหลานๆ

ตอนเย็นไปซื้อของใช้ในบ้าน
พี่ๆที่กองฝากซื้อของหลายอย่างมาก
ปวดหัว คนเยอะมาก
คนมาจับจ่ายใช้สอย(ของที่ไม่ค่อยจำเป็น)กันมากเหลือเกิน

day 286 | patawee

:: 27 MAY 2013 ::

วันเกิดพ่อ
วันที่แม่เดินทางกลับบ้าน
วันที่เราไปเอาหนังสือตรวจสุขภาพที่ กพ.แต่เช้า
วันที่เรานั่งแท็กซี่สามครั้ง
จากบ้านเอฟไปกพ. จากกพ.ไปบ้านน้า จากวัดเสมียนมาหอ
วันที่เราได้รับรู้ปัญหาวุ่นวายในครอบครัวของญาติพี่น้อง
วันที่เราตระหนักว่าเราโชคดีเหลือเกินที่เกิดมาในครอบครัว
ที่รายล้อมไปด้วยความรักของพ่อและแม่
และเราก็ไม่ต้องการอะไรอีก

day 287 | rungkarn

๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๒๒.๒๗ น.



บางทีเราก็แค่มีหน้าที่ทำอะไรๆ ให้มันดีขึ้น
ใครไม่คิดไม่ทำ ก็ช่างหัวเขา
อย่าไปมองอย่าไปคิดอย่าไปจำ อย่าเอามาใส่ใจ.

day 285 | patawee

Live From Saima :D





26 MAY 2013

day 284 | patawee

ไปหาแม่ที่บ้านยาย
กลับมานอนที่หอ
ระหว่างรอเปลี่ยนรถก็ช็อปปิ้งไปพลางๆ
แต่พลางๆที่ว่านี่ก็หมดไปหลายอยู่
เหมือนเด็กเก็บกดเลย ไม่ได้ช็อปมานาน

ช่วงนี้
มีความสุขดีตามอัตภาพ
อะไรๆกำลังดำเนินไปข้างหน้า
เราไม่เสียใจต่ออะไรๆเท่าไหร่แล้ว
นี่คงเป็นสัญญาณที่ดีของการเริ่มต้น

day 283 | patawee

24 พฤษภาคม 2556


• ปิดทริประยอง จันท์ ตราด แล้ว : )
• กลับมาใช้ชีวิตปกติสุขเหมือนเดิม
กิน นอน เที่ยว เล่น เป็นชาวบางกอกเกี้ยนอีกหนึ่งเดือน
• แล้วจะกลับไปอยู่โฮมสวีทโฮมเป็นสาวโรงงานบ้านไร่แล้ว






บอกใครต่อใครว่า
อยากเจอก่อนกลับไปอยู่บ้านก็นัดมาได้เลย

แต่คนที่เราอยากเจอมากที่สุด ก่อนจะต้องจาก
จะมีโอกาสได้เจอหรือเปล่า
เป็นคำถามที่เราไม่กล้าค้นหาคำตอบเลย

day 283 | kunjair

เราต่างมีเวลาเท่ากัน
ที่ต่างคือการจัดสรรแบ่งปัน
และปัจจัยที่สำคัญอยู่ที่ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ตนมี




kunjair

day 282 | patawee

วันนี้
ที่ปากแม่น้ำเวฬุ (ออกเสียงว่า เวน) จ.จันทบุรี

เป็นชุมชนที่น่าศึกษาไม่น้อย
โดยเฉพาะหมู่บ้านไร้แผ่นดิน
ที่คนมาเที่ยว ไม่ควรมองพวกเขาเป็นแค่หมู่บ้านที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น
คือต้องสัญจรทางน้ำเพียงทางเดียว ไม่มีถนนให้สัญจร
แต่ควรมองที่ความเป็นหมู่บ้านที่ไร้แผ่นดินอย่างแท้จริง
ถูกไล่ที่ จำกัดที่อยู่อาศัย ไม่มีโฉนดที่ดินใดๆให้ต่อรองกับรัฐได้
ทั้งๆที่ที่อยู่นี้ก็อยู่อาศัยกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

พาให้นึกถึงคำถามของชาวปกากะญอกลุ่มหนึ่งในพื้นที่ป่าสงวน
ที่ถามรัฐ ในวันที่รัฐบอกว่าพืนที่ที่พวกเขาอยู๋อาศัยเป็นพื้นที่ป่าสงวน
พวกเขาสมควรย้ายถิ่นฐานออกไป
ว่า แล้วพวกเขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งที่ควรได้รับการปกป้องในฐานะสิ่งมีชีวิตในป่าสงวนหรือ
ในเมื่อที่นี่ก็คือบ้านของเขา คือชีวิตทั้งชีวิต
ไม่ต่างจากที่ป่าหรืสัตว์นานาใช้พื้นที่ป่าเป็นบ้าน และรัฐก็คุ้มครองพวกมัน
เป็นคำถามที่น่าคิดจริงๆ

...

งานวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี
นอกจากไปหมู่บ้านไร้แผ่นดิน เราก็ไปดูฟาร์มหอยนางรม ไปดูทะเลแหวกเมืองจันท์
แล้วก็ไปดูวิถีชีวิตของผู้คนในบริเวณปากแม่น้ำ เป็นภาพวิถีที่งดงามไม่น้อย

ผ่านไปด้วยดีจริงๆ
ถึงตอนเช้าฝนจะตกหนักและเราคิดว่าคงล่มแทนจะรอดกันแล้ว

23 พฤษภาคม 2556

day 281 | patawee

22 พฤษภาคม 2556

วันนี้ครึ่งเช้ายังเที่ยวเล่นอยู่โซนประแสร์ อ.แกลง จ.ระยอง
ตอนเช้ากินกันอย่างอิ่มหมีพีมัน อร่อยไม่รู้ลืม :P



ตอนบ่ายเดินทางเข้าตราด
แล้ววกกลับเข้าไปจันท์ ไปติดต่อเรื่องการท่องเที่ยวปากแม่น้ำเวฬุ
วันนี้ยังลงเรือไม่ได้ จึงทำได้แค่เดินเทรป่าชายเลนรอ
ชอบป่าชายเลนมาก เรากับพี่แนนเล่นกันสนุกเลย
โดยเฉพาะการเก็บฝักโกงกางและช่วยปลูกมันโดยการทิ่มลงดิน

day 282 | rungkarn

๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๑๔.๐๑ น.



นั่งอยู่ในมหาลัย เป็นวันที่แอมเริ่มก้าวแรกของการเป็นนักศึกษา
ไม่รู้สึกใจหาย คงเป็นความคุ้นชินไปเสียแล้ว
ที่ตอนมอปลาย และช่วงเวลาที่เรากลับมาอยู่บ้านเกือบจะครบสองปีแบบนี้
แอมก็เป็นเด็กหออยู่แล้วเช่นกัน

เพียงแต่เราเพิ่งมายอมรับเอาเวลานี้
ว่าเราเป็นสาวอารมณ์อ่อนไหวตัวจริง อย่างที่แจเคยบอกให้เรารู้ตัว
สิ่งรายล้อมเล็กน้อยทำให้คนช่างรู้สึกเป็นไปกับสิ่งนั้นได้

บางเรื่องราวที่เข้ามาและผ่านเลยไป
อดไม่ได้ที่จะทำให้คนช่างประทับใจอย่างเราไม่อยากลืม
บางครั้งรู้สึกรำคาญอยู่เหมือนกันที่เป็นคนแบบนี้
อยู่กันไปนานๆ อีกใจก็ระลึกได้ว่า จะช่างอะไรก็แล้วแต่
ขอให้เรามีปุ่มปิดความรู้สึกทั้งหลายของตัวเองให้ได้ก็พอ

มาวันนี้ปุ่มนี้ทำงานได้ดีขึ้น
รู้สึกแค่ชั่วขณะ ก็ปล่อยให้พัดไปกับลม
ปล่อยทิ้งให้มันร่วงหล่นไปเกาะบนยอดหญ้า
ก็ยังเป็นสาวช่างอ่อนไหวคนเดิม แต่หัวใจเบาลงเยอะเลย

day 280 | patawee

ยี่สิบเอ็ด
พฤษภาคม
สองห้าห้าหก

วันเกิดแม่
เราอยู่ที่ประแสร์
เดินทุ่งโปรงทอง
สวยมากๆ
รอบตัวเป็นสีทอง เหลืองอร่ามจริงๆ

day 279 | patawee

20 พค 56
อยู่ระยอง
เดินถนนยมจินดา
น่ารักดีนะ
พรุ่งนี้ไปเก็บภาพแสงเช้า
และตักบาตร :)

day 278 | kunjair

ไปโรงพยาบาล

หมอบอกว่าแม่เป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่

เตรียมใจมาดีแล้วเลยไม่ได้ตกใจหรือสติหลุด

หมอให้แม่แอดมิทนอนโรงพยาบาลดูอาการหนึ่งคืน

หลังจากส่องกล้อง เอ็กซ์เรย์ ตรวจเลือดและวัดคลื่นหัวใจ

หมอบอกว่าอาการน่าจะอยู่ในขั้นที่สอง

ซึ่งยังสามารถรักษาให้หายได้โดยการผ่าตัดและให้ยา

แต่ค่าใช้จ่ายก็สูงพอตัวอยู่เหมือนกัน

เริ่มคิดเรื่องเรียนต่อว่าจะไปดีหรือไม่ดี

ค่าใช้จ่ายมันเยอะและด้วยอะไรหลายๆ อย่าง

แต่สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราก็คงเลือกที่จะไปอยู่ดี 

เพราะเราได้ตัดสินใจไว้ก่อนแล้ว

และมันก็สมควรจะเป็นไปในทิศทางนี้

แม่คงรู้ว่าเราเริ่มสองจิตสองใจ

เลยหันมาย้ำอีกรอบว่าไปเรียนเถอะ

เพราะเคยบอกเราแล้วว่าถ้าอยากเรียนก็จะให้ไป

คุยกับแม่ยังไม่เหนื่อยเท่าคุยกับป้าเลย

ดีใจที่แม่เข้าใจ

kunjair

day 278 | patawee

กรุงเทพฯที่ฉันจะหวนหาอาลัย
ไม่ใช่กรุงเทพฯเมืองแฟชั่น
กรุงเทพฯมหานครแห่งการอ่าน
กรุงเทพฯที่เต็มไปด้วยตึกสูงและห้างสรรพสินค้า
แต่คือกรุงเทพฯที่ชื่อบ้านนามเมืองยังมีคำว่า
ตรอก ประตู คู คลอง แพร่ง ฯลฯ
มีคนน่ารักๆให้คุยด้วย
มีบ้านสวยๆให้เดินชม
มีต้นไม้ให้ร่มตลอดทาง

















๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๖ อาทิตย์

ชอบวันนี้มาก เพราะ
๑. ฝนตกพรำๆแต่เช้า อากาศเย็นสบาย
๒.ได้ไปเดินเล่น ถ่ายรูป ยังที่ที่เคยมีความทรงจำดีๆซุกซ่อนอยู่
พระนครยังเป็นเขตเมืองเก่าที่เรารัก
๓.อ่านดอกไม้นอกสวนจนจบ อิ่มเอมใจมาก รักหนังสือเล่มนี้มากๆ
เป็นหนังสือที่อ่อนละมุนนิ่มละไม มีกลิ่นหอมออกมาจากทุกบรรทัดที่ได้อ่าน
๔.เขียนบทความได้หนึ่งเรื่อง เดี๋ยวจะอัพเดทไว้ที่บล็อกเพลินเพลิน
(ดีใจที่สุด นี่เราไม่ได้เขียนงานส่วนตัวมานานเท่าไหร่แล้ว)
๕.จัดตารางชีวิตให้ตัวเองได้ดีพอสมควร
ทั้งเรื่องเตรียมตัวเรียน เรื่องค่าใช้จ่าย เรื่องการจัดการหลายๆเรื่อง
รวมทั้งเรื่องทีี่จะไปทริปห้าวันในวันพรุ่งนี้แล้วด้วย :)

day 278 | rungkarn

๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๒๓.๐๙ น.



มีเรื่องเก่าๆ ไหลผ่านสมองบ้างเป็นบางห้วง
แต่ไม่ได้รู้สึกต่อมันมากนัก
เหมือนเราเดินอยู่ แล้วมีลมพัดผ่าน
รับรู้แค่ผิวสัมผัส ไม่ได้กระทบถึงใจ

เรื่องร้อนรนก็กลายเป็นนิ่งเรียบ
มีหลายคนนัก บอกว่าเวลาไม่เคยช่วยอะไรหรอก
มันก็เป็นอย่างนั้นเอง

เวลาอยู่ของมันอย่างนั้นก็จริง
เวลาไม่เคยมารับรู้ร้อนหนาวถึงเรื่องชีวิตหรือหัวใจคนเราหรอก
เป็นเราเองที่เลือกช่วยเหลือตัวเอง
ไม่ทำร้าย ไม่ซ้ำเติม ไม่เฉียดใกล้สิ่งเดิม ทางเดิม คนแบบเดิมๆ ก็พอ


อาการทางกายดีขึ้นแล้ว
วันก่อนปวดหลังก็มาคลายลง
วันนี้วิ่งไล่น้องคุณนิดหน่อย ซนด้วยกัน
กลับกลายเป็นว่าก่อนนอนแบบนี้ปวดท้องขึ้นมาตื้อๆ


ถึงจะมีเรื่องที่น่าจะเกี่ยวข้องกับหัวใจ ผ่านวนเข้ามาให้คิดบ้าง
แต่ก็แค่ชั่วครู่ พื้นที่สมองส่วนใหญ่อยู่ที่เรื่องทำมาหากิน
จะพัฒนาเรื่องในมือของตัวเองต่อยังไงดี
ฮึ่ม อยากมีที่ปรึกษาขึ้นมาบ้างซะแล้ว เฮ่อ

ไม่ต้องตัวโตนักหรอก ขอแค่มีหัวใจ มีน้ำใจ
เต็มใจแบ่งปันให้กันก็พอ

day 277 | patawee

18 05 2013

วันนี้เอฟอยู่ด้วย
นอนเล่นกันทั้งวัน
ไม่ทิ้งคอนเซ็ปต์เดิมเลย :P

ชีวิตก็ยังลุ่มๆดอนๆเหมือนเดิม
ไม่รู้ต้องเริ่มอะไรยังไงก่อน

มาจัดระเบียบชีวิตกันหน่อยเถอะนะ...

day 276 | patawee

HEAP : Rajathevi
with Ngag Priw Im and F

แล้วก็ไปไอติมหม้อไฟที่ยศเสต่อ
แต่อิมไม่ได้ไป เพราะต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือสอบ

คิดถึงเพื่อนๆทุกคน
แต่ไม่รู้เพื่อนๆคิดถถึงเราบ้างหรือเปล่า
เพราะเห็นเวลาเจอกัน
ก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตากดมือถือ

บางทีก็แอบน้อยใจ

17 MAY 2013

day 276 | kunjair

เมื่อเย็นเข้าเมือง ไปซื้อ lonely planet ที่คิโนะคุนิยะ ctw
โก้เดินมาหาหลังเลิกงานเลยได้กินข้าวด้วยกันที่ omu
ตอนนี้โก้ต้องดามเหล็กไว้ที่ข้อเท้าเพื่อประครองกระดูก
หมอบอกว่าหากผ่าตัดมีสิทธิ์หายแค่ 30 เปอร์เซนต์ โก้เลยตัดสินใจที่จะไม่ผ่า
โก้เป็นผู้ชายตัวใหญ่ซึ่งกระดูกข้อเท้าที่เคยหักเป็นเรื่องเดียวที่เราเป็นห่วง

โก้บอกว่าปากกาด้ามนี้มีดีไซน์ที่เหมาะกับเรา
เลยซื้อมาให้เป็นของขวัญวันเกิด ซึ่งมันก็ถูกใจเรามาก
ข้างๆ ปากามีสกรีนคำว่า reality อยู่ทางด้านปลายปากกา
และมีคำว่า dream อยู่ทางด้านหัวปากกา โดยมีผู้ออกแบบนามว่านิ้วกลม
เป็นผลิตภัณฑ์จากบริษัท dhas ของพี่โต้ สุหฤท เจ้านายเก่าของเราเอง


แม้เราและโก้จะไม่ได้ชื่นชอบนิ้วกลมมากเหมือนแต่ก่อนแล้วก็จริง
แต่คำพูดของโก้วันนี้เตือนให้เรานึกถึงเรื่องราวที่หลงลืมไปบางอย่างว่า
หนึ่งในตัวเชื่อมระหว่างมิตรภาพของเราและโก้ก็คือผู้ชายที่มีนามปากกาว่านิ้วกลม
และของขวัญชิ้นแรกที่ได้จากโก้ก็คือหนังสือนั่งรถไฟไปตู้เย็นของนิ้วกลมอีกนั่นแหละ
โก้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า "แต่ไม่เป็นของสุดท้ายที่จะให้กันแน่นอน"

เรากับโก้แชร์อะไรหลายๆ อย่างร่วมกัน
เกิดเดือนพฤษภาเหมือนกัน เกิดวันศุกร์เหมือนกัน กรุ๊ปเลือดโอเหมือนกัน

และมีความคิดและความนิยมชมชอบในสิ่งที่ใกล้เคียงกันมาก


ความหนักใจได้มาแทนที่ความดีใจ

เพราะปีนี้โจทย์ของขวัญวันเกิดของโก้ที่จะเดินทางมาถึงปลายเดือนนี้

มันยากมหาโหดเสียเหลือเกิน ปีนี้โก้มีสายตาแหลมคมบาดลึกมาก!!!

 

 

 

 

kunjair

day 277 | rungkarn

๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๑๐.๒๑ น.



ชีวิตมันก็แบบนี้แหละนะ
เหนื่อยกายเป็นรายวัน เหนื่อยใจบ้างประปราย
รสชาติมันก็กลมกล่อมดีอยู่แล้ว

day 275 | patawee

16 MAY 2013 THURSDAY

ทำงานสิทำงาน
ทำช้าแบบนี้
แล้วงานจะเสร็จสมบูรณ์ดีก่อนจากหรือเปล่า

อย่าให้บรรยากาศ
พาให้เราสบายจนเคยตัวเลยนะ

day 274 | patawee

15 พฤษภาคม 2556

วันเกิดมิสกุญแจสินะ :)
วันเกิดพี่กอล์ฟด้วย :P

วันนี้ศึกษาหาข้อมูลไปก็เครียดไป
เรื่องสอบ
ยังการติว
เรื่องการเรียนเลขแบบเร่งรัด
เยอะไปหมด
พารานอยด์
เมื่อวานยังหลั่นล้าเรื่องไปเที่ยวกระบี่
วันนี้พับเก็บเหมือนเดิม
ล้มเลิก
ขืนมัวแต่เที่ยวเห็นทีจะไม่รอด
คงต้องจัดการเรื่องเรียนเรื่องสอบเฉพาะหน้าให้ดีที่สุดก่อน

กระบี่จ๋า
ไว้เดี๋ยวอีกห้าหกปีหน้า
เราค่อยเจอกันก็ได้เนอะ
หรือว่าตอนเราปิดเทอมกลับมา
เราก็ยังมีโอกาสเจอกันนี่
ตอนนี้ขอเจ้ไปเตรีมตัวสอบก่อนนะ
เจ้จำใจจากจริงๆ

day 274 | kunjair

Happy birthday!!

I feel so good to be 26.

It's gonna be my adventurous year.

kunjair

day 275 | rungkarn

๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๒๑.๔๙ น.



อ่านต้นส้มแสนรักจากน้องหวายจบแล้ว
น้ำตาพรากเลยทีเดียว
แปลกอยู่เหมือนกันที่มีคำถามผุดขึ้นมาดื้อๆ
"ตอนนี้มีความสุขอยู่หรือเปล่า"

เป็นคำถามที่ตอบยากและลำบาก
แปลกด้วยอีกมราความเหนื่อย เสียใจ ผิดหวัง
เรียกน้ำตาไม่ได้เลย

แต่เรื่องราวจากหนังสือ
ความบริสุทธิ์ ความอ่อนโยน ความเมตตา
ความเกรี้ยวกราด ความรู้สึกจากโกรธนักหนาเป็นรักสุดหัวใจของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
ซึ้งกินใจน้ำตาไหลเอาง่ายๆ

นอกจากคำถามที่ลำบากจะตอบแล้ว
ขณะนี้น้ำตาที่ท่วมหัวใจนี่อีก ที่แปลกได้แปลกดีจริงๆ

day 273 | patawee

14 พฤษภาคม 2556

หลังจากที่เมื่อวานจองตั๋วไปฮานอย
ทำให้วันนี้ข้าพเจ้าเกิดกิเลสครอบงำ
อยากไปไหนก็ได้ใกล้ๆขัดตาทัพไปก่อน
เพราะตอนนี้มันอึดอัดคับข้องกายใจ
อยากจะก้าวเท้าเหลือเกิน
เลยแกะเอาทริปกระบี่ที่พับเข้ากล่องออกมาแพลนใหม่
อยากจะไปเสียจริงๆ
อยากจะไป อยากจะไป
ตั๋วรึก็มีอยู่แล้ว วันที่ 30 พ.ค.-3 มิ.ย. นี้
ที่เหลือก็แค่กล้าลากล้าลุย
เอ๊ะ จะดีไหมหนอ

day 272 | kunjair

Parents don't live with us forever.

It's bad news I knew while traveling.

Mom is gonna be admitted to hospital this weekend to be given treatment.

She said she might not live for so long.

So i have to prepare. 

kunjair

day 272 | patawee

S a p a .

day 271 | patawee

ชีวิตเด็กรุ่นใหม่ Gen Y
นี่มันว่างโหวงไร้สาระได้ขนาดนี้เลยเหรอ

พรุ่งนี้ก็วันจันทร์อีกแล้ว

day 270 | patawee

11 พฤษภาคม 2556 เสาร์

นอนเล่นกันทั้งวัน
บ่ายๆออกไปเซ็นทรัล
ซื้อมูสลี่ย์ เบิกกิ้งโซดา
เย็นน่ำมาเอฟก็กลับบ้าน
T.T

day 269 | patawee

10 พฤษภาคม 2556

ประกาศรับสมัครคนใหม่แล้ว
วันนี้ เลยมีคนโทรเข้ามาที่ออฟฟิศมากมาย
เป็นสัญญาณการเริ่มต้นใหม่ที่ทำให้เราใจหายจริงๆ

วันนี้เอฟมาหา
เจอกันตอนเย็นที่สวนสันติ
นั่งดูคนนั่งเล่น เต้นแอโรบิกอยู่ตั้งนานสองนาน
จากนั้นก็ไปกินก๋วยจั๊บญวน
แล้วก็กลับมาที่นี่นี่ล่ะ

day 268 | patawee

คุยเรียบร้อยแล้ว
โล่งใจมากแล้ว
ออกสิ้นเดือนมิถุนายน
ทุกคนใจหาย
พี่ดำยังไม่อยากให้ไป
แต่สุดท้ายด้วยการยืนยันหนักแน่น
พี่ดำอนุมัติ สั่งประกาศรับคนใหม่
ส่วนงานค่ายพี่วีทาบทามพี่นัทแทน
พอรู้ว่าจะมีคนใหม่มาทำงาน
ก็รู้สึกใจหาย
ที่ของเรากำลังจะถูกแทนที่แล้ว
ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย
แต่เราเลือกแล้ว
เปลี่ยนใจก็ไม่ได้แล้ว
เพราะทันทีที่เราเลือก
คนที่เหลืออยู่ก็ต้องเลือกสิ่งใหม่ด้วย
ไม่เหลือที่ว่างให้เรากลับไปอีก
นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆก็เข้าใจได้
เราก็เข้าใจ
แต่ก็ใจหายอยู่ดี

9 พฤษภาคม 2556
วันเกิดพี่แนน

day 267 | patawee

หนูอยากไปหลังคาโลก
วะฮะฮะฮ่า

คุยกับพ่อแม่แล้ว
เราต้องเดินหน้ากับสิ่งที่เราเลือกแล้ว
อย่าไขว้เขวอีก
สรุปว่า น่าจะอเมริกา เนอะ!

day 268 | rungkarn

๐๘ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๑๘.๕๒ น.

day 266 | patawee

สำเพ็ง
เซ็นทรัลปิ่นเกล้า
ไดโดมอน
TEN & Co.
AIIZ

เหนื่อยมาก แต่ก็สนุกมากๆ
ปลดปล่อยด้วยการกินและการช็อปอย่างบ้าคลั่ง

คงไม่ได้ไปกระบี่แล้ว
อีกแล้ว

แต่เราจะทิ้งทวนด้วยการเที่ยวเมืองกรุงด้วยกันแทน
ก่อนเส้นทางของเราจะแยกห่างออกจากกันอีกครั้ง


7 พฤษภาคม 2556
วันนี้วันหยุด

day 265 | kunjair

เมื่อช่วงหัวค่ำวันเสาร์เราหยิบ the last song มาเปิดดู
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะว่าเราเสียน้ำตาให้กับหนังเรื่องนี้
จริงๆ แล้วเราไม่ได้ชอบ miley cyrus เป็นการส่วนตัว
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังเหมือนอย่างที่หลายๆ คนรู้สึก
เรากลับชอบหนังที่ miley เล่นทั้ง hannah montana: the movie
และแน่นอนว่ารวมถึง the last song ด้วย
ตัวหนังอาจจะอ่อนแต่มันก็จะอยู่ที่รสนิยมของแต่ละคน
ว่าดูหนังเพื่ออะไร เพื่อเสาะหา เพื่อเรียนรู้ หรือเพื่อผ่อนคลาย

via

ส่วน the last song เหตุผลแรกที่อยากดูเพราะสถานที่ถ่ายทำสวย
เราอยากมีบ้านอยู่ริมทะเลแบบในหนัง อยากไปใช้ชีวิตในเมืองเล็กๆ แบบนั้น
ประกอบกับเคยอ่านหนังสือเรื่องนี้มาก่อนเลยอยากดูว่า
ภาพที่เราคิดกับภาพยนตร์ที่สร้างออกมามันจะแตกต่างจากกันมากน้อยเพียงไหน


ถ้าใครนิยมชมชอบหนังรักสไตล์ nicholas sparks
ก็คงไม่ผิดหวัง แต่หากใครไม่ชอบก็คงจะรู้สึกว่า
the last song เป็นหนังรักธรรมดาทั่วไปที่มีอยู่เกลื่อนตลาดนั่นแหละ
ส่วนเรา, เราชอบอารมณ์ของตัวละครที่มีการพัฒนา
มีเหตุและผลในการกระทำที่สามารถพบเจอได้ในสังคม
ชอบที่พระเอกและนางเอกมีความชอบที่อาจจะตัดกับภาพลักษณ์
แม้จะมีน้ำตาแต่เราก็ไม่ได้รู้สึกว่า the last song บีบคั้นอารมณ์ของเรา
เพราะโดยส่วนตัวเราไม่ชอบดูหนังที่รู้สึกว่าต้องใช้อารมณ์เยอะในการทำความเข้าใจ
ชีวิตจริงก็เหนื่อยกับอารมณ์บีบคั้นมามากเกินพอแล้ว


อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ
liam หล่อและดูอบอุ่นมาก
อยากจะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดล่ำๆ ของน้องมาก
...



แต่เดี๋ยวก่อน!!!
พอวันนี้ได้ดู safe haven หนุ่มน้อยน้อง liam อบอุ่นไม่ติดฝุ่น
พี่ josh duhamel กลับมาครองใจเราอีกครั้ง!
จริงๆ ก็ไม่เคยหนีหายไปไหนยังคงอยู่ในซอกหลืบหัวใจตลอดเวลา
แต่พอพี่ josh แต่งงานกับ fergie หัวใจน้องแจก็สลายไปชั่วคราว
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาคบกันมาตั้งแต่นานสองนานแล้ว


มาเข้าเรื่องหนังกันต่อดีกว่านะคะ
โดยพื้นฐานเราชอบเดินทาง ชอบถ่ายรูปแนว landscape
ดังนั้นเวลาเราดูหนังเราก็มักจะให้ความสนใจกับสถานที่ถ่ายทำ
สภาพแวดล้อม ตัวเมือง และความเป็นอยู่มากกว่าเนื้อหาหลัก
และสถานที่ถ่ายทำเรื่องนี้ก็กินขาดบาดใจเราไปเลย


เดาไม่ผิดหรอก, nicholas sparks ยังคงใช้ north calorina
เป็นสถานที่เอกในนิยายของเขา หากเจาะลึกลงไปอีกนิด
เรื่องราวใน safe haven เกิดขึ้นในเมือง southport
ซึ่งเป็นเมืองหนึ่งในรัฐ north calorina และอยู่ทางใต้เมือง wilmington
ถ้าใครยังจำภาพสวยๆ ในเรื่อง a walk to remember ได้
นั่นแหละ, เขาก็ถ่ายทำกันที่เมืองๆ นี้เช่นกัน


safe haven ไม่ได้เรียกน้ำตาจากเรา แต่ดูแล้วตื่นเต้น สนุก และระทึกขวัญไปในตัว
แม้จะได้คำวิจารณ์ที่ไม่ดีนัก แต่สำหรับเรา safe haven ไม่ใช่หนังที่เลวร้ายอะไรเลย
ตัวหนังมีความอบอุ่นกระจายอยู่เกือบทุกซีนที่ alex(พี่ josh) ออกมาแสดงตัว
และมีความน่ารักของหนูน้อง lexie และเสน่ห์แบบธรรมชาติของ katie
รวมถึงบรรยากาศโดยรอบที่เชิญชวนให้ไปลองใช้ชีวิตอยู่สักครั้ง
มันเป็นความธรรมดาที่อุ่นอยู่ในใจ

นอกจากสถานที่ถ่ายทำที่ชนะเลิศในสายตาและความรู้สึกของเราแล้ว
safe haven มีเพลงประกอบที่ไพเราะเพราะพริ้งมาก
คนทำซาวด์ฉลาดล้ำในการเลือกเพลงและจังหวะเวลา
หรือบางทีมันอาจเป็นเพราะตัวเราเองที่ชอบเพลงแนวนี้อยู่แล้ว
ฟังแล้วเลยล่องลอยไปกันใหญ่




kunjair

day 265 | patawee

ฝนตก
ตั้งแต่แปดโมง
ตอนนี้สิบโมงแล้วก็ยังไม่หยุด

หน้าฝนมาแล้วจริงๆใช่ไหม

รู้ไหม
สิ่งแรกที่ฉันคิดได้
เมื่อตระหนักรู้การมาถึงของหน้าฝนก็คือ

ฉันคิดถึงเธอ
และ
เธอจะคิดถึงฉัน ร่มคันนั้น
และวันฝนตกมากมายที่เราเคยใช้เวลาด้วยกันหรือเปล่า

5 พฤษภาคม 2556

day 264 | kunjair

แสงสวย
ลำดับภาพเจ๋ง
รีมิกซ์เฉียบขาด
ผู้ชายมีเสน่ห์น่าหลงใหลมาก




kunjair

day 264 | patawee

4 พฤษภาคม 2556
เสาร์
วันเกิดตูน




จิ๊กรูปมาจากอ้อ


ทัวร์กิน

เริ่มด้วยการนัดเจอกับนัทกับอ้อ
เริ่มวันที่หอศิลป์
ไปกินร้านอาหารญี่ปุ่นที่เริดมาก
กินข้าวหน้าปลาแซมอน โห่ย เยอะคุ้มสุดๆ อร่อยเว่อร์ๆ
จากนั้นก็ไปนั่งเล่นร้านกาแฟดริป

พักยกด้วยการเดินไปซื้อหนังที่ลิโด้
เพราะนัทบอกว่านานๆเข้าเมืองที ขอซื้อความสุทรีย์กลับไปบ้านบ้าง
ซื้อเสร็จนัทก็กลับแปดริ้ว
ก่อนกลับพูดกันว่า หรือนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอหน้ากันวะ ฮ่าๆ
เพราะหลังจากนี้วิถีเราคงแทบไม่ได้โคจรกลับมาใกล้ๆกันอีก
พอส่งนัทขึ้นรถแล้ว เรากับอ้อยังไม่พอแค่นั้น

ไปคิโนะ เดินเล่นดูหนังสือกันอยู่นานมาก
สนุกดี มีหนังสือใหม่ๆให้อัพเดทเพียบ
ความรู้สึกอีกอย่างเวลาเห็นหนังสือนอกจากการอยากอ่าน
ก็คือ โหย จัดหน้าสวย ปกสวย อยากทำแบบนี้ได้บ้าง
ปิ๊งๆไอเดียขึ้นมา
เดี๋ยวผ่านปีนี้ไป สอบโน่นนี่จนเสร็จ ได้มหาลัย
เราจะไปเรียนกราฟฟิค!

เดินจนเหนื่อย ไปกินเบอร์เกอร์คิงต่อ
จากนั้นเดินสกายวอร์คไปชิดลม
อ้อชวนไปร้าน Spoonful Zakka &  Cafe
โห่ย ร้านน่ารักมากมาก
สั่งชาพีชมากิน นั่งมองต้นไม้เขียวๆข้างนอก
เป็นบรรยากาศที่โอเคมากๆ

อ้อบอกว่า
อ้อยังไปไหนไม่ได้ ทั้งต่างจังหวัดต่างประเทศ
เพราะติดชีวิตกรุงเทพฯ
ที่ได้มาเสาะหาร้านเก๋ๆ นั่งกินอะไรอร่อยๆ แบบนี้แหละ
ย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองแล้วก็ใจหาย
นี่คือเดือนสุดท้ายที่จะได้อยู่ที่นี่
ต่อไปถึงยังอยู่ แต่ก็ไม่ได้อยู่แบบมาใช้ชีวิตประจำวันอีก
แล้วเราก็จะไปเรียนห้าปี
แล้วเราก็จะไปเป็นคนพิษณุโลกอีกสิบปีอย่างน้อย
ต่อไปเราก็คงคิดถึงที่นี่มากๆ
คิดถึงชีวิตที่ได้เที่ยวเล่น ได้ไปร้านน่ารักๆ ได้ดูหนังดีๆ
แต่ก็นั่นเอง นี่คือวิถีที่เราเลือกเอง

ความใจหายมีเพิ่มมากขึ้น
แต่ก็อีกนั่นล่ะ นี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่มาจากการเลือกของเรา

day 263 | kunjair

ไม่สบาย ประจำเดือนมา
เจ็บคอ น้ำมูกไหล ไอบ้างเป็นบางครั้ง
คงเพราะสภาพอากาศที่ร้อนจัด
เราไม่ชอบอาการร้อน ขอหนาวจัดยังดีเสียกว่า


อดไปเจอคุณภาณุ อุตส่าห์นัดกันไว้เสียดิบดี
ทีแรกคิดว่าตัวเองน่าจะไปได้ แต่สภาพไม่ไหวจริงๆ
สุขภาพกายเป็นสิ่งสำคัญไม่น้อยไปกว่าสุขภาพใจเลย




kunjair

day 263 | rungkarn

แผลผ่าตัดภายนอกแห้งแล้ว เย้เย
แต่ที่บ้านห่วงเรื่องภายในที่มองไม่เห็น
ห้ามอย่าให้ทำอะไรเยอะ ห้ามอย่าให้ยกของหนัก (ฮึ่ม)
เราพูดแค่ว่า เรื่องของในร่างกายจะซ่อมแซมด้วยตัวของมันเอง
เข้าใจนะ คือควรเชื่อตำรับตำราคนแต่ก่อนบ้าง
แต่ระวังมากไป มันจะลูกแหง่ไปมั้ย
ไม่อยากมือหงิกเท้างอ ถึงจะแค่เวลาภายในเดือนสองเดือนก็เถอะ

นึกอารมณ์เราออกมั้ยตอนนี้ --*



หมอคนที่เข้าพบวันนี้ ไม่ได้ดั่งใจเลย
พูดไม่รู้เรื่อง ไม่รู้เรื่องตั้งแต่วันรับไข้
ขึ้นดูอาการบนห้อง จนผลผ่าตัดแล้ว
พูดไม่รู้เรื่อง เลยไม่เข้าใจว่าอะไรยังไง
ดีมากที่หมออีกคนที่เราบอกน้องบายไปว่าประทับใจนั่น
เป็นอาจารย์ที่พูดรู้เรื่อง ข้อสงสัยอะไรถามท่านได้ตอบได้
เพียงแต่วันนี้ท่านไม่ได้เข้าเท่านั้นเอง

ไม่เป็นไร มีนัดหนหน้าอีก
สงสัยอะไรจะถามให้หมดเปลือก

จบไปเรื่องแล้วกันเรื่องนี้.



ช่วงที่เข้าโรงพยาบาล
รู้สึกคิดเยอะเหมือนกัน แต่เป็นการคิดในรูปแบบ
เดินหน้าชีวิตต่อไป ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น
มองเห็นอะไรชัดขึ้น

มันทำให้เราละวางเีืรื่องไม่เป็นเรื่องได้ง่าย
ตระหนักถึงคนสำคัญรอบข้าง แต่สุดท้าย
ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์แค่ไหน ก็ต้องมาถึงจุดปล่อยวางให้ได้
เพราะชีวิตจะได้เดินหน้าออกไปเรื่อยๆ

มีอดีตไว้เ็ป็นลมแผ่วๆ พัดผ่านมาให้สัมผัสบ้าง
อนาคตเป็นยังไงไม่รู้ แต่สิ่งที่ดำเนินในปัจจุบัน
ถ้ามันสวยงาม เราจะมองเห็นได้เอง อย่างไม่ต้องท้วงถามต่อใคร
และไม่ต้องสงสัยในอะไรต่อมิอะไรอีก

คนที่เราเคยโกรธ เราไม่ถือสาแล้ว
คนที่เขาเคยทำให้เราขุ่นข้องหมองหัวใจ
เราไม่นำมันมาเป็นขยะอารมณ์ไปเสียเอง มันก็ไม่มีอะไร
ไม่เกิดอะไรขึ้นจริงๆ

เมื่อชีวิตเดินหน้า
การปล่อยวางสำคัญ เพื่อให้ชีวิตที่ดำเนินได้เบาลง
ขั้นตอนพวกนี้เราว่ามันจะเกิดขึ้นเองอัตโนมัติ

ไม่รู้ว่าชีวิตต่อจากนี้ รสชาติจะหวานเค็มหรืออมเปรี้ยว
แต่เชื่อว่ามันจะกลมกล่อมขึ้น อย่างที่เคยเชื่อนั่นล่ะ



๐๓ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๑๓.๔๔ น.

day 263 | patawee

รูปจากฟี่

บอกพี่ๆในกองแล้ว

ทุกคนเข้าใจเรา

ปิดท้ายวันนี้ด้วยซอยยศเส

ฟี่พาชิม ไปกับพี่แนนพี่นัส

สุกี้เอลวิส ไอติมหม้อไฟ

ของกินเล่นจุกจิกอีกหลายอย่าง

ไปส่งฟี่ที่บ้าน

พี่แนนมาส่ง

ลงพร้อมพี่นัส

คุยกันเรื่องน้องแนท

ทำให้เราได้ย้อนกลับมามองตัวเอง

บอกตัวเองว่า

จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด

สิ่งที่รู้สึกในวันนี้คือ

เริ่มจะใจหาย

3 | MAY | 2013

day 262 | kunjair

travel. 
the question is not "how?" or "why?".
the question is "when?".
- unknown




kunjair

day 262 | rungkarn

อาการจากสภาพที่รู้สึกดีขึ้นแล้ว ฮา
รอลุ้นผลของแผลผ่าตัดพรุ่งนี้ ซึ่งหมอนัด
เพื่อเป็นผลให้กินได้มากขึ้น
เพราะหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล
โดนคุมเรื่องกินตลอด อย่างกับคนเพิ่งคลอดลูก

เมื่อคืนเม้าท์กับน้องบายไปแป๊ปนึงทางเฟซบุ๊ก
บอกว่าประทับใจหมอ น้องถามว่าเรื่องความสามารถหรือหน้าตา
ตอบไปว่า "ความอ่อนโยน" แล้วก็ฮาไป

แล้วน้องก็พิมพ์อ๊ายบอกเขินกลับมา
ส่วนเราเองที่พิมพ์สนุกกับน้องไปแบบนั้นก็เขินไม่แพ้กัน
พอน้องเขิน เราก็เลยบอกว่า หนูน่ะยังเด็กนัก ก็ฮาเข้าไปอีก
ถ้าอยู่ใกล้เด็กคนนี้จะมะเหงกหัวให้หนึ่งโป๊ก
เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ฮ่าฮ่า

เมื่อตอนกลางวันทางโรงพยาบาลมาเยี่ยม
วัดความดันแล้วพยาบาลตกใจว่ามันต่ำมาก
สงสัยที่ว่าเครื่องไม่ยอมอ่านด้วย
เลยบอกไปว่า นอนไม่หลับมาสองคืนแล้ว
หลับๆ ตื่นๆ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัว

พยาบาลก็เออ.ออ ถามอาการ
เวียนหัวมั้ย หน้ามืดมั้ย นั่นมั้ยนี่มั้ย เอ่อก็นั่นล่ะค่ะ
แล้วก็บอกว่ากินข้าวกินยาเสร็จแล้วก็นอนเนอะ
ทรมานจริงๆ กับอาการนอนไม่หลับสองคืนมานี้
ขอให้คืนนี้หลับได้ก็แล้วกัน จะได้มีหน้าตาสดใส(กว่าตอนเจ็บ)
ไปพบหมอพรุ่งนี้ ฮา

ทำขนมนิดหน่อยตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ
อ่านหนังสือนิดหน่อย แว๊บเล่นเน็ตนิดหน่อย
พอให้อย่าโดนดุว่าอย่าใช้สายตาเยอะ
วันจันทร์ตอนที่เปิดคอม แม่เจ้า ประมาณสองสามนาทีก็เวียนหัวตาลาย
คลื่นไส้คล้ายจะเป็นลม

อ้อ เวลาพิมพ์แบบเนี่ย แล้วก็เขียนหนังสือ
ความเร็วจะต่ำลงกว่าปกติ แล้วมันก็สั่นๆ ด้วยแหน่ะ ฮื้อ

ร่างกายมันเกี่ยวพันวนเวียนกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ
และที่แน่ๆ ร่างกายมันไม่ใช่ของเราเลย
แต่เราต้องดูแลมันให้ดีกว่าเดิม เพื่อชีวิตในวันต่อๆ ไป โย่ว!

day 262 | patawee

บอกพี่วีแล้ว
อะไรๆที่จุกอยู่ในนี้ก็ค่อยๆโล่งขึ้น

แล้วจู่ๆหลังบอกพี่วีเสร็จ
ก็คิดถึงทั้งคุณมี่และพี่วี
และคิดได้ว่าการพูดเยิ่นเย้อนี่
บ่อยๆมันก็น่ารำคาญมากกว่าจะทำให้เข้าใจกันมากขึ้น

กลับบ้านคนสุดท้าย
เจอสาวยุ่นมาถามทางไปเรือคลองแสนแสบ
ชี้บอกทางไป
สักพักนึกขึ้นได้ว่าดึกแบบนี้เรืออาจจะหมดแล้ว
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว
เดชะบุญเธอเดินกลับมาข้ามถนนที่เดียวกับเรา
เลยได้บอกไปว่าอาจจะปิดแล้ว และให้เธอระวังมากๆตอนขึ้นเรือ
ดีจัง

day 261 | kunjair

ย้ายแล้วค่ะ ย้ายบ้านจาก greenlife ในไดอิส
มาอยู่ที่ that sounds folk
นั่งอ่านไดฯเก่าๆ แล้วยิ่งทำให้เรารู้เลยว่า
เราเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว


รู้สึกดียินดีและเอมใจ




kunjair

day 261 | patawee

ใช้ชีวิตสุดโต่งมาก
ตื่น 11 โมง
ดูซีรีส์ตั้งแต่ตื่นถึงห้าโมงเย็น
กิน เดินเล่น ถ่ายรูปเล่น ทำงานอะไรเล็กน้อย
แล้วก็ดูซีรีส์ต่อตั้งแต่ทุ่มนึงถึงตีสอง
หนีปัญหา ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริง
ตีสามปิดไฟนอน นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย
ลุกขึ้นมาเปิดเน็ต ส่งอีเมล์หาพี่วี
โล่งขึ้นไปอีกหนึ่งเปราะ
ส่งไปแล้ว เลือกแล้ว ต้องเดินหน้าอย่างเดียว
ลุย.

1 พฤษภาคม 2556
วันแรงงาน