day 282 | rungkarn

๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๖, ๑๔.๐๑ น.



นั่งอยู่ในมหาลัย เป็นวันที่แอมเริ่มก้าวแรกของการเป็นนักศึกษา
ไม่รู้สึกใจหาย คงเป็นความคุ้นชินไปเสียแล้ว
ที่ตอนมอปลาย และช่วงเวลาที่เรากลับมาอยู่บ้านเกือบจะครบสองปีแบบนี้
แอมก็เป็นเด็กหออยู่แล้วเช่นกัน

เพียงแต่เราเพิ่งมายอมรับเอาเวลานี้
ว่าเราเป็นสาวอารมณ์อ่อนไหวตัวจริง อย่างที่แจเคยบอกให้เรารู้ตัว
สิ่งรายล้อมเล็กน้อยทำให้คนช่างรู้สึกเป็นไปกับสิ่งนั้นได้

บางเรื่องราวที่เข้ามาและผ่านเลยไป
อดไม่ได้ที่จะทำให้คนช่างประทับใจอย่างเราไม่อยากลืม
บางครั้งรู้สึกรำคาญอยู่เหมือนกันที่เป็นคนแบบนี้
อยู่กันไปนานๆ อีกใจก็ระลึกได้ว่า จะช่างอะไรก็แล้วแต่
ขอให้เรามีปุ่มปิดความรู้สึกทั้งหลายของตัวเองให้ได้ก็พอ

มาวันนี้ปุ่มนี้ทำงานได้ดีขึ้น
รู้สึกแค่ชั่วขณะ ก็ปล่อยให้พัดไปกับลม
ปล่อยทิ้งให้มันร่วงหล่นไปเกาะบนยอดหญ้า
ก็ยังเป็นสาวช่างอ่อนไหวคนเดิม แต่หัวใจเบาลงเยอะเลย