day 76 | tiwayo

ตอนป้าป่วย – ลูกชายคนโตของป้าอยู่ซาอุ ไม่ได้กลับมาดูใจแม่ , ลูกสาวคนเล็กของแกอยู่ภูเก็ต กว่าจะเดินทางกลับมาถึงบ้าน ป้าก็อยู่ในโลงแล้ว

            ตอนลุงเถียรที่หลังบ้านติดกันแกป่วยปุบปับ เข้าโรงพยาบาลวันเดียวก็เสียชีวิต – ลูกสาวแกอยู่กรุงเทพ กลับมาได้เห็นหน้าพ่อครั้งสุดท้ายตอนรดน้ำศพ - ก่อนส่งร่างของพ่อเข้าเตาเผา

            ทุกคนรู้ดีว่าร้องไห้คร่ำครวญยังไงคนตายก็ไม่ลุกขึ้นมาพูดด้วยหรอก ฉันรู้สึกหน้ามืดจะเป็นลมเวลาเห็นคนร้องไห้ในงานศพ รู้สึกสะเทือนใจเวลาคนจุดประทัดตอนจะเอาศพเข้าเผา เป็นไปได้ไหมที่เราจะไม่ร้องไห้ ไม่สะเทือนใจ ไม่รู้สึกอะไรเลยเวลาเสียคนที่รัก

            ---

            แม่บอกกับฉันหลังจากเราเห็นเหตุการณ์ต่างๆ ด้วยกันว่า “แม่ไม่อยากให้ร้องไห้คร่ำครวญตอนแม่ตาย แม่อยากให้ลูกดูแลแม่ตอนแม่มีชีวิตอยู่ อยู่ด้วยกันตอนนี้ ทำทุกอย่างให้เต็มที่ ถ้าวันหนึ่งตายจากกัน ไม่ต้องเสียดาย เพราะตอนมีชีวิตอยู่เราอยู่ด้วยกันเต็มที่แล้ว”

            ฉันไม่รับปากกับแม่หรอกว่าจะไม่ร้องไห้ตอนแม่ตาย แต่ฉันตอบสั้นๆ เพียงแค่ “อืมม์” และฉันก็อยู่กับแม่มาโดยตลอด เราดูแลกัน..ทุกวัน ทุกวัน

28 ตุลาคม 2555

ให้ความสำคัญเมื่อตอนมีชีวิตอยู่ น่าจะดีกว่ามาร้องไห้คร่ำครวญตอนตาย