เหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก
แต่แค่เหนื่อยกายนะ ใจสบายอยู่รู้สึกล้าด้วย อยากพักผ่อน
ห้าวันสุดท้ายของเดือนธันวาในปีนี้
คงใช้ได้คุ้มค่าเลยจริงๆ
วันนี้ช่วงเช้าไปธุระแต่เช้า
กลับมาถึงบ้านประมาณบ่ายสาม ผ่านไปด้วยดี
อยู่กับน้องคุณ มีงีบช่วงประมาณสี่โมง พอจะเข้าหลับสักหน่อย
กำลังทางเท้าก็หล่นโครมลงบนตัว อาแอ๊ะตื่นเลยค่ะ -*-
ช่วงเย็น แดดตกหน่อย เลยปล่อยให้เขาเล่นดินเล่นทราย
เพราะได้ชุดของเล่นที่เล่นกับดินกับทรายได้
ซึ่งเป็นรางวัลจากงานกิจกรรมปีใหม่ที่โรงเรียนเมื่อวานนั่นล่ะ
นั่งอยู่ข้างๆ เล่นด้วยกับหลาน
แต่ในใจลึกๆ อาแอ๊ะก็ยังคงอยากให้น้องคุณมีเพื่อนวัยเดียวกัน
มาเล่นด้วยกันในวันหยุดแบบนี้อยู่ดี
อาแอ๊ะทดแทนความเป็นเพื่อนแบบนั้นให้ไม่ได้หรอก
มองเห็นเขามีความสุข ได้เล่นในแบบที่เขาอยากเล่น
แต่อีกมุมหนึ่ง ก็หวั่นใจไปด้วย..รู้สึกแปลกยังไงไม่รู้สิ
ค่ำนี้นอนดูละครที่ติดหนึบมาได้สองสัปดาห์เต็ม
น้องคุณเดินเข้ามาหาแบบอาบน้ำใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว
เลยเรียกให้มานอนหนุนแขน แล้วหอมแก้ม
บอกไปว่า คิดถึงจังเลย น้องคุณเลยเพิ่งได้ถามอาแอ๊ะว่าเมื่อเช้าไปไหนมา
คุยกันสักพักนอนดูทีวีต่อ
ยังไม่ใช่อารมณ์มีหลานแล้วเหนื่อยมา หายเหนื่อย ไม่ใช่แบบนั้น
แต่มันเป็นรูปแบบที่สบายใจ เวลาอยู่กับเขาเราเลิกคิดถึงเรื่องอื่น
หยุดทุกอย่างไว้ก่อน แล้วโฟกัส เล่นกับเขา พักกับเขาได้
ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีมากจริงๆ
ใช้ชีวิตในแบบไม่ต้องต่ออินเตอร์เน็ต ชอบมาก
นี่แหละเป็นชีวิตที่โอเค พอดีสำหรับเรา
ฟังรับรู้เรื่องราวรอบข้างบ้าง ทบทวนนิดหน่อย
แล้วตบตีหัวใจให้อยู่กึ่งกลาง ไม่ต้องรู้สึกหวั่นไหว
ไม่ต้องเป็นเดือดเป็นร้อนไปกับใคร
ใครจะมองจะเห็นอะไรยังไง..อันนี้ไม่ทราบ
ที่สำคัญกว่า..เราโอเคที่ตัวเองเป็นแบบนี้
และจัดการกับอะไรข้างในได้ด้วยตัวเอง
พระจันทร์คืนนี้สวยเหลือเกิน..ใครบางคนคงสนใจจะมองเหมือนๆ กัน
๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๕, ๒๐.๔๒ น.
No comments:
Post a Comment