day 112 | tiwayo

เริ่มปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ต้อนรับฤดูหนาว

จริงๆ แล้วสาเหตุที่ต้องปรับเปลี่ยนวิถีเสียใหม่เพราะว่าตอนเช้ามันหนาวเลยไม่ค่อยอยากจะตื่นสักเท่าไหร่ เลยต้องเลื่อนเวลาตื่นให้สายจากเดิมสักหน่อยให้อากาศมันอุ่นๆ ฉันจะได้เต็มใจลุกจากเตียงมากกว่านี้ (เหตุผลช่างสมเหตุ 555)

-เจ็ดโมงกำลังพอดี-

ตอนกลางคืนก่อนเข้านอนก็ติดดูหนัง ฟังเพลง เล่น แชทกับเพื่อนบ้างอะไรบ้างจนดึกดื่น ทำให้ไม่อยากตื่น แต่มันก็ผ่อนคลายดีที่ได้เล่นก่อนนอน ก็เจ๊าๆ กันไปแล้วกัน

นอนดึกแล้วตื่นสายสักหน่อย คุณวินัยก็คงไม่งอนวิ่งหนีไปจากชีวิตเราหรอก...จริงไหมคะพี่วินัยขา 

"หนูยังรักและเคารพพี่เหมือนเดิมนะคะ เพียงแต่เราเลื่อนเวลาจู๋จี๋กันของเราให้ช้าไปหนึ่งชั่วโมง"

เรื่องงาน เมื่อทุกอย่างค่อนข้างลงตัวแล้ว เอาเข้าจริงฉันก็ทำงานเฉลี่ยแค่วันละ 3 ชั่วโมง (น้อยไปไหมว้ะ) เวลานอกจากนั้นเป็นการเรียนรู้สิ่งอื่นๆ เพิ่มเติมตามวิถีของตัวเอง (มีแว๊บๆ มาเขียนบ้างเวลาคันๆ อยากเขียน)

เมื่อก่อนเคยทึ่งในตัวนักเขียนรุ่นใหญ่ ไม่ว่าจะนั่งอยู่ข้างเวทีคอนเสิร์ตหรือกำลังอยู่ในภาวะชีวิตวุ่นวายถึงขีดสุดยังไง แต่เมื่อต้องเขียน เราเห็นเขาเขียนงานปั๊บๆ พิมพ์ๆ เหมือนเป็นเครื่องกล แป๊บๆ ได้งานมาหนึ่งชิ้น เคยถามว่าพี่ทำได้ไง

พี่เขาบอกว่า “เมื่อระบบความคิดและงานเขียนของเราเข้าที่แล้ว มันจะไปเอง”

เหมือนฝึกเขียนทุกวันจนช่ำชองแล้ว ไม่ต้องรอให้ตัวเองมีอารมณ์หรือรอให้ถึงเวลาและบรรยากาศเงียบสงบก่อนแล้วค่อยเขียนหรอก เมื่อทำเป็นอาชีพจนชำนาญแล้วตัวหนังสือมันจะผุดขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ (เฮ้ย เจ๋งว่ะพี่)

ฉันอยากจะพัฒนาตัวเองให้ได้อย่างนั้น

เกือบจะได้หนึ่งปีแล้วที่ฉันออกจากงานประจำ กว่าจะปรับตัว ปรับงาน ปรับรายได้ให้สมดุลกัน ฉันต้องทุบ ตี ผลัก ถีบตัวเองอย่างหนัก บอกตรงๆ ว่าเจ็บจนร้องไห้ไปหลายยก ที่หนักกว่านั้นคือแรงกดดันจากคนรอบข้างซึ่งเขาไม่เข้าใจในกระบวนการทำงานของเรา ที่เอาแต่คอยถากถาง เยาะเย้ยอย่างสม่ำเสมอ

เอาเถิด...ฉันไม่มีหน้าที่ไปอธิบายความเป็นตัวตนให้ใครเข้าใจ ไม่ว่างขนาดนั้น เอาเป็นว่าฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และมีความสุขกับมันมากแค่ไหน เพียงเท่านี้ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายของตัวเองแล้ว

รายได้จากการขายงานหนึ่งชิ้น เอามาถัวเฉลี่ยคิดให้เป็นเงินเดือนก็ได้เทียบเท่ากับคนทำงานประจำทั่วไป เราทำได้ตามเป้าที่ตัวเองตั้งไว้ รู้สึกพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำได้มาก

            ฉันเคยคิดเล่นๆ ว่างานที่ตัวเองทำเหมือนแม่ค้าขายพวงมาลัย นั่งร้อยดอกไม้ทีละดอกจนได้เป็นพวง เอาไปขาย ร้อยทุกวัน หนึ่งวันได้หนึ่งพวง ร้อยวันได้ร้อยพวง ฝึกตัวเองให้ใจเย็นเป็นที่สุด ยิ้มหวานๆ เอามาลัยดอกไม้ที่ตัวเองร้อยอย่างตั้งใจไปขาย...ฉันมั่นใจว่ามาลัยฉันสวย ขายได้แน่ๆ (อุแหวะ หมั่นไส้ตัวเอง)

            โลกยังหมุนอยู่ตลอดเวลา ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป ฉันเองก็ยังคงขวนขวายทำชีวิตให้ดีขึ้น ทีละเล็กละน้อยตามกำลังตัวเอง จะไม่หยุดเพียงเท่านี้

            ทำต่อไป...เขียนต่อไป

------

วันนี้เริ่มเปลี่ยนเวลาออกกำลังกายจากเช้าไปเป็นตอนเย็น ไปวิ่งที่สวนสาธารณะหนองประจักษ์ ฉันชอบบรรยากาศตอนเย็นที่นี่ รู้สึกฮึกเหิมอยากออกกำลังกายดี ที่หนองประจักษ์มีถนนรอบหนองสองเส้น ทำเป็นทางสองระดับ เส้นหนึ่งอยู่ด้านบนเป็นทางสำหรับนักวิ่ง ส่วนอีกเส้นอยู่ด้านล่างสำหรับนักปั่นจักรยาน ส่วนใครอยากเดินเล่นชิวๆ ก็เดินถนนภายในสวน แบ่งแยกกันชัดเจน บางจุดมีเต้นแอโรบิค มีกลุ่มโยคะ เด็กวัยรุ่นเล่นสเก็ต มีสีสันดี

ตั้งใจว่าถ้าวิ่งได้ในระดับที่ดีเป็นที่น่าพอใจแล้ว (จะฝึกให้วิ่งได้ 10 กิโล มีวันหยุดบ้างตามโปรแกรมการฝึกวิ่ง) ฉันจะแบ่งเวลาในบางวันสำหรับการว่ายน้ำด้วย ตอนนี้ต้องวิ่งให้จริงจังก่อน ไม่ให้รู้สึกเหนื่อยมาก...หลอมรวมการวิ่งเป็นวิถีชีวิต

(เหมือนจะหวังเยอะไปไหม?  แต่ฉันว่าถ้าพยายามต้องทำได้แน่ๆ)

ตอนนี้เริ่มรู้สึกชอบตอนเหงื่อไหลท่วมตัว...มันซี๊ดมาก  555555

มาตา

3 ธันวาคม 2555

ในทุกวัน ตื่นขึ้นมาแล้วมีความรู้สึกว่า

"วันนี้ฉันอยากเขียน...วันนี้ฉันอยากออกวิ่ง"

มันช่างวิเศษจริงๆ