day 133 | tiwayo

1 litre of tears

เวลาปวดท้อง หรือไม่สบาย ลุกไปทำไรไม่ได้ บวกกับจิตตกมากๆ ฉันก็มักจะเปิดดูหนังเรื่องนี้แก้เซ็งประจำ

ฉันชอบดูหนังเรื่องนี้...ไม่เคยเบื่อ

ดูแล้วมีกำลังใจอยากทำสิ่งดีๆ ในชีวิตขึ้นมากนะ

---

ตอนเด็กฉันเคยเดินไม่ได้อยู่พักหนึ่ง (จำรายละเอียดไม่ได้มาก ตอนนั้นเด็กมาก)

จำได้เล็กน้อยว่า ตอนนั้นไปนอนบ้านยาย เช้าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วพยายามลุกขึ้นยืนแต่ล้มลงไปกองที่พื้น ไม่มีความรู้สึกที่ขาเลย...เดินไม่ได้

พ่อต้องอุ้มพาไปอาบน้ำ แต่งตัวเป็นชุดนักเรียน แต่ไม่ได้ไปโรงเรียน พ่อพาไปหาหมอ

คุณหมอเอาค้อนมาเคาะที่หัวเข่าและเช็คหลายๆ อย่าง

ช่วงนั้นฉันไม่ได้ไปโรงเรียนหลายวัน รู้สึกดีใจที่ไม่ต้องไปโรงเรียน แต่รู้สึกแย่ที่ลุกไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ไม่ได้

จำไม่ได้ว่าร้องไห้งอแงหรือเปล่า... (บางทีอาจจะงอแงมากๆ)

ตอนเด็กเล็กๆ ฉันอ้วนแก้มป่องมาก แต่หลังจากนั้นก็ผอมแห้งมาตลอด ดูรูปวิวัฒนาการของตัวเองตั้งแต่เด็กจะเห็นได้ชัดว่าผอม ไม่เคยกลับไปอ้วนอีกเลย

ตอนที่เดินไม่ได้ ตอนนั้นเด็กมาก(อนุบาลละมั้งนะ)

จำได้เพียงบางตอน...บางความรู้สึก

จำได้ชัดตอนล้มลงกองกับพื้น

ตอนพ่ออุ้มพาไปหาหมอ

ตอนคุณหมอเอาค้อนมาเคาะที่หัวเข่า

ตอนนั่งอยู่แคร่หน้าบ้านป้า (พ่อแม่ไปทำงาน ต้องเอาฉันไปฝากไว้บ้านป้า) นึกอยากไปวิ่งเล่นแต่ก็ลุกไม่ได้

ฉันว่าเป็นความทรงจำวัยเด็กที่ประหลาด...เคยถามแม่ว่าทำไมตอนนั้นหนูเดินไม่ได้

แม่ก็บอกว่าไม่ทราบสาเหตุ...แม่พูดขำๆ ว่า “เป็นโรคประหลาดมั้ง”

เราก็หัวเราะกัน

(แม่บอกว่า เดินไม่ได้อย่างนี้ถึงสองครั้ง ,แต่ฉันจำได้ว่าครั้งเดียว ฮ่าๆ ตอนนั้นเด็กมาก จำได้บางฉากบางตอน)

แปลกดี

ฉันว่ามันคงไม่สนุกแน่ถ้าฉันเดินไม่ได้อีกเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น...ชีวิตฉันคงไม่สนุกแน่ๆ

แต่ฉันโชคดีที่กลับมาเดินได้ปกติ...โชคดีที่ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง

นี่อาจเป็นเหตุผลลึกๆ ที่ฉันชอบดูหนังเรื่องนี้