day 131 | kunjair

หลังจากที่ไม่ได้เช็คอีเมล์มานานแรมปีก็ได้ฤกษ์สะสางเสียที
เราต้องเลือกลบเป็นบางอีเมล์เพราะบางอย่างก็เป็นรายละเอียดสำคัญ
ไล่กดลบไปได้หลายหน้าจนเหนื่อยเลยหันไปเริ่มไล่จากหน้าสุดท้ายแทน
แล้วก็พบว่ามันมีหลากหลายความทรงจำสมัยวัยเด็กที่เราหลงลืมไปชั่วขณะ
นั่นคืออีเมล์สนทนาระหว่างเพื่อนๆ รอบโลกซึ่งเราเริ่มมี penpal ตั้งแต่ปี 2003


บางคนยังติดต่อกันอยู่เกือบทุกวันผ่านทาง social network ต่างๆ
บางคนมีโอกาสเจอกันจริงๆ เวลาพวกเขาเดินทางมาเที่ยวหรือทำธุระที่ประเทศไทย
บางคนยังส่งจดหมาย โปสการ์ด และของขวัญมาให้เมื่อมีเทศกาลสำคัญ
ในขณะที่บางคนก็หลุดหายไปจากวงโคจรชีวิต


เมื่ออายุมากขึ้น เรื่องราวที่ต้องรับผิดชอบในชีวิตก็เยอะขึ้น
เวลาว่างที่มีก็ลดน้อยลงตามลำดับเวลาจัดสรรของแต่ละคน
บางคนแต่งงานมีลูก บางคนกำลังขมักเขม้นกับการงาน
บางคนเพิ่งลาออกจากงานและลงเรียนปริญญาโท
บางคนเดินทางออกนอกประเทศบ้านเกิดเพื่อไปหาประสบการณ์ชีวิตใหม่
เพราะทุกคนไม่ว่าเราหรือพวกเขาต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง


ลองสังเกตดูอีกที เพื่อนทางจดหมายที่หลงเหลืออยู่
คือเพื่อนคนแรกๆ ที่ได้รู้จักเมื่อสมัยวัยเยาว์แทบทั้งนั้น
เพื่อนที่เพิ่งรู้จักในหลายปีหลังเหมือนไม่จริงแท้เท่า
อาจจะเพราะอายุ ความชอบ เวลา และตัวตนของเราที่ชัดเจนขึ้นด้วยล่ะมั้ง
แต่ไม่ว่าอย่างไรเราก็ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนที่ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างคอมพิวเตอร์
เพราะเกือบร้อยเปอร์เซนต์ของคนที่เรารู้จักล้วนจริงแท้ไม่มีพิษภัย
และต้องขอบคุณ penpal ของเราทุกคนที่ทำให้เราได้ฝึกฝนทักษะภาษา
ซึ่งเป็นเหตุจูงใจหลักในการเริ่มพาตัวเองเข้าไปในสังคม penpal
แต่สิ่งที่ได้กลับซึ่งคือมิตรภาพและความผูกพันมีค่าเกินกว่าภาษาที่เราได้


เราเชื่อว่าอินเตอร์เน็ตหรือผู้คนที่ได้พบเจอในนี้ไม่เคยให้โทษใคร
หากตัวผู้ใช้รู้จักคิดตรองและแยกแยะว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควร




kunjair