day 122 | tiwayo

“โทรศัพท์หาย!!!”

ตายๆๆๆ  คลิป ภาพ เสียง ข้อมูลส่วนตัวของข้าพเจ้าต้องถูกเอาไปแฉแน่ๆ ยิ่งเก็บข้อมูลไว้เยอะอยู่ด้วย แง่วๆๆ

เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์หายก็ตอนเช้า อยากเปิดเพลงฟังให้อารมณ์ดีๆ แต่มองหาโทรศัพท์ไม่เจอ ไม่รู้ไปวางไว้ไหน

รบกวนให้พี่แอ๊ะช่วยโทรเข้าก็โทรติด แต่อิชั้นเงี่ยหูฟังเสียงโทรศัพท์ก็ไม่ได้ยินเสียง เดินหาทั่วบ้านเหมือนหมูป่าบ้าคลั่ง

ระลึกชาติว่าตัวเองจับโทรศัพท์เป็นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ นึกไม่ออกว่ะ แบบว่าไม่ค่อยได้ใช้ ไม่ค่อยมีคนโทรเข้า เราเองก็ไม่ค่อยได้โทรออก ชีวิตตัดขาดกับโลกมาก (น่าสงสารมาก)

ตั้งแต่คืนวานก็ไม่ได้ใช้โทรศัพท์ ไม่ได้โทรติดต่อกับใคร

 “หรือว่า...เราจะลืมไว้ที่ฟิตเนสตั้งแต่เย็นวาน”

เท่าที่นึกได้ก็หยิบมาตั้งเวลาเตือนให้ตัวเองกลับบ้านตอนสี่โมงครึ่ง ตอนไปเล่นฟิตเนส

“ไม่...ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะขี้ลืมขนาดนั้น”

แต่ ไหนๆ ก็หาทั่วบ้านแล้วยังไม่เจอ ก็ลองขับรถออกไปดูที่ฟิตเนสดูก็แล้วกัน  

พอไปปุ๊บ

แม่บ้านยิ้มให้เลย “โทรศัพท์ป้าเก็บไว้ให้แล้ว”

ป้าแกก็หัวเราะ เราก็ขำๆ

มีสายโทรเข้าหลายสายเลย ข้อความก็มี แต่คิดว่าป้าแกคงวางไว้ข้างๆ ตัวแกนั่นล่ะ แต่ไม่กดรับเพราะคิดว่ายังไงตอนเย็นฉันก็มาเล่นฟิตเนสอยู่แล้ว ค่อยเอาคืนตอนนั้น

ป้าแม่บ้านน่ารักมาก

แต่ฉันนี่...โคตรอายว่ะ...ขี้ลืมมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะลืมข้ามวันข้ามคืนได้ขนาดนี้

โอ้ย ไอ้มุ่ย

แกควรไปเช็คสมองนะ...ขี้ลืมขนาดหนัก

(เรื่องปกติในชีวิตประจำวัน)

หมามุ่ยแกนนำคันคะเยอ

13.12.2012