day 118 | tiwayo

ออกจากบ้านด้วยความตั้งใจอย่างแรงกล้า "จะไปตัดผม"
ไม่ได้ตัดผมมาปีกว่าๆ แล้ว (ไว้ผมยาวเกือบถึงเอว)
ฉันไว้ผมยาว ชอบมัดรวบเป็นมวย ญาติๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
"ว่าแม่น แม่ตู้ขิ่ง"
เพราะฉันหน้าเหมือนย่ามาก ฉันเองก็ไม่เคยเห็นหน้าย่ามาก่อน (ย่าเสียก่อนฉันเกิด)
พ่อเลยบอกให้เข้าไปดูรูปในห้อง พอได้เห็นรูปย่าแล้วมาดูหน้าตัวเองในกระจก
"เออว่ะ เหมือนกันเดี๊ยะ"

ในรูปย่ารวบผมมัดมวย ฉันก็ทำผมทรงเดียวกับย่า
มิน่าล่ะ ใครๆ ก็ว่าฉันหน้าเหมือนย่าอย่างกับคนๆ เดียวกัน
ฉันก็บอกหลานๆ ไปว่า "นี่น่ะ ยกมือไหว้ฉันสิ ฉันเป็นย่าขิ่งนะ"  555555

ถูกแซวว่าหน้าเหมือนแม่ตู้ขิ่งมานมนานกาเล
วันนี้ล่ะ ฤกษ์งามยามดี จะไปตัดผมให้เป็นสาววัยสะรุ่นสักหน่อย อยากจะลดวัย แฮะๆ
อยากจะตัดหน้าม้าปิดหัวเหม่งสักหน่อย...แต่ขอความยาวของผมด้านหลังเท่าเดิม

เพื่อนคอมเมนต์มาว่าร้าน 'K-POP' ตัดผมสวย
เพียงแค่ชี้รูปทรงผมในหนังสือแฟชั่นให้ช่างดู รับรองช่างถอดแบบออกมาเป๊ะ
ขับรถไปถึงหน้าร้านตอนเที่ยง แต่ร้านเขียนป้ายบอกเปิดบ่ายโมง (เค้าผิดเองที่ไม่ได้วางแผนก่อนออกจากบ้าน)

เวรกรรม...ต้องไปเร่ร่อนรอเวลาร้่านเปิดอีกหนึ่งชั่วโมง

ที่ลานหน้าตึกไอทีพลาซ่าจัดมหกรรมหนังสือสัญจรฯ
ฉันก็เลยไปเ่ร่ร่อนในงานนี้

ได้หนังสือมาสามเล่ม
1. รักเร้นในโลกคู่ขนาน , ฮารูกิ มูราคามิ - เคยอ่านแล้ว รักมาก ซื้อเก็บไว้ดีกว่า อิอิ

2.ยี่หวา ไชนาทาวน์ , 'รงค์  วงษ์สวรรค์ - ราคาปก 250 บาท แต่เราไปสอยมาได้ราคาเล่มละ 100 บาทเอ๊ง

3.Grimm's fairy tales - เอาไว้อ่านให้หนูมิกกี้ัฟังก่อนนอน


ถ้าอุดรฯ จัดงานอย่างนี้ทุกปีจะดีมาก
ฉันจะได้ไม่ต้องตะเกียกตะกายไปงานหนังสือที่กรุงเทพฯ
มีสำนักพิมพฺ์มาเปิดบูธเยอะแยะเลย
หนังสือลดราคาในระดับที่น่าพอใจ
แม้ว่าจะไม่ได้มีสำนักพิมพ์มาเปิดบูธมากมายเท่าที่ศูนย์ศิริกิต์
แต่สำหรับฉัน "ขอแค่มีบูธมติชน อัมรินทร์ ซีเอ็ด แล้วก็บูธที่ขายหนังสือแนวเดียวกับ สนพ.กำมะหยี่ สนพ.ฟรีฟอร์ม มีแค่นี้ฉันก็โคตรจะโอเคแล้ว"

เห็นในงานติดป้ายไว้ว่า ตอนห้าโมงเย็นน้าตุ้ม หนุ่มเมืองจันท์ขึ้นเวทีพูดในงานด้วย
แต่ไม่ได้รอดู...ต้องรีบกลับบ้านก่อนค่ำ เพราะมีปาร์ตี้ครอบครัว (อีกแล้ว)


-----
ในตึกไอทีมีโรงหนัง 'เนวาดา' อยู่ชั้นบน
ไหนๆ ก็มาแล้วก็เลยเดินขึ้นไปดูรอบหนังสักหน่อย
ใจจริงอยากดูทไวไล แต่ไม่มีรอบที่จะเล่นเวลานั้น

เรื่อง 'ยอดมนุษย์เงินเดือน' กำลังจะเข้าเรื่อง
พี่ติ๊กเจษล่อตาล่อใจมาก ฉันตัดสินใจเร็วรี่ ซื้อตั๋วแล้ววิ่งเข้าโรงหนังเลย

การตัดสินใจซื้อตั๋วหนังอย่างเร่งด่วนช่วยลดความขัดเขินที่ต้องเดินเข้าโรงหนังคนเดียวนะ...คนโสดลองใช้วิธีนี้ อิอิ (มันต้องเดินแกมวิ่งน่ะ กลัวไม่ทันเห็นหน้าพี่ติ๊ก เจษฎาโผล่มาฉากแรก)
ฉันเริ่มชินกับการดูหนังคนเดียวแล้ว...ชิวมาก


'ยอดมนุษย์เงินเดือน'
ฉันค่อนข้างชอบหนังเรื่องนี้นะ (มาตรฐานหนังไทย) ตามประสาคนธรรมดาๆ มาตรฐานปานกลาง

ได้เห็นอกเห็นใจมนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย
หนังสื่อชีวิตตัวละครที่เป็นคนทำงานออกมาได้ชัดดี...ไล่ทีละคนๆ
รู้สึกเป็นชีวิตจริงที่คนทำงานบริษัทล้วนต้องเจอ

ฉันไม่ชอบตัวละครชื่อ 'หวาย' ดูเป็นคนไร้สาระจนน่าลำคาญ
แต่ดูไปดูมาจนถึงจบเรื่อง สรุปได้ว่า "อิหวายนี่แม่งนิสัยเหมือนกรูเลย" 55555

ประทับใจคอมเมนต์ล่าสุดจาก 'คุณปั้น' (พี่ติ๊ก) มาก
น่ารักซะไม่มีอ่ะ

อยากมีคนมาคอมเมนต์ผลงานให้แบบนี้จัง...รักตายเยย  คิกคิก
------------




ออกจากโรงหนังแล้วก็เดินกลับเข้างานหนังสืออีกรอบ
คราวนี้ต้องข่มใจไว้ กลัวเงินหมด 55555 เพราะต้องเหลือตังค์ไว้ไปซื้อของสำหรับปาร์ตี้เย็นนี้กลับเข้าบ้าน
บอกตัวเองว่าเดินดูไว้ก่อน วันหลังค่อยเอารถมาขนเอา 5555

จากนั้นก็ไปตัดผม


ขอเม้าท์เรื่องช่างตัดผมนิดหน่อย

พอดีว่าไปร้านแบบไม่ได้โทรนัดช่างล่วงหน้า ก็เลยต้องรอช่างอยู่พักหนึ่ง
เด็กที่ร้านก็ให้สระผมรอ เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวโทรเรียกพี่กัญให้ครับ (เกหล่อแอ๊บแมน  ฉันดูเธอออกนะย้ะ)
ฉันก็เข้าใจว่าพี่กัญคงเป็นผู้หญิงล่ะ

พอสระผมเสร็จ ช่างมาพอดี พี่กัญเป็นผู้หญิงโคตรเท่อ่ะ
ใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ผมยาวสลวย เด็กๆ ในร้านเรียกคุณแม่
(เด็กในร้านนี่เกย์หล่อๆ ทั้งนั้น)
ฉันก็แปลกใจว่า "เอ๊ะ...ผู้หญิงเท่ๆ แบบนี้ไม่น่ามีลูกน้องเป็นเกย์ทั้งร้านอย่างนี้นะ"

สงสัยต่อที่สอง "เอ๊ะ...ผู้หญิืงเท่ๆ สไตล์นี้ไม่น่าเป็นช่างตัดผมเลย"

เริ่มเอะใจ "เอ๊ะ หรือพี่แกเป็นกระเทยวะ"
สำรวจพี่แกผ่านกระจก ดูยังไง๊ ยังไงก็เป็นผู้หญิงอ่ะ เป็นผู้หญิงที่โคตรเท่เลย ฉันเห็นแว๊บแรกยังชอบเลย

สายตาก็เริ่มสำรวจร้าน เห็นป้ายประกาศเกียรติคุณเกี่ยวกับเรียนทำผมของเจ๊กัญเต็มไปหมด
เรียนอินเตอร์ซะด้วย แม้แต่รูปรับปริญญาก็แต่งหน้าทำผมเป็นผู้หญิง
ฉันก็มั่นใจแล้วล่ะว่า "คุณพี่กัญเป็นผู้หญิง"

แต่ว่า

พอคุณพี่แกเริ่มทำผมให้ฉัน และปากก็เม้าท์มอยกับลูกน้องในร้าน

เอิ่ม...ชัดมาก

พี่กัญเป็นกระเทยยยยยยยยยยยยยย ค่า

สงสัยข้าพเจ้าต้องไปเช็คสายตาซะแล้ว...มองอะไรไม่เคยชัดเจน มองผิดตลอด
มองกระเทยเป็นผู้หญิง  5555


5555555555555555555555
----------------
ฮาตัวเอง...นังมุ่ย




ป.ล.
ข่าวล่ามาแรง
พ่อเรียกให้พาไปโรงพยาบาล (ไปและกลับมาแล้ว ค่อยมาเขียน)
พ่อโดนหมากัด ฉันไปโรงพยาบาลด้วย เป็นผู้ให้กำลังใจ
แบบว่าเข้าไปในห้องฉุกเฉินนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ่านสปุตนิกสวีทฮาร์ทระหว่างรอได้ครึ่งเล่ม
พ่อเดินออกมาก บอก "หมอทำแผลให้ และก็ฉีดยาให้เจ็ดเข็ม"

เอิ่ม...ฉีดเยอะมาก
ถ้าเป็นฉันคงกลั้นใจตายตั้งแต่เข็มที่สองแล้ว

ไอ้หมาที่กัดเป็นหมาบ้านฝรั่ง
มันคงเล็งหน้าแข้งของพ่อมานานแล้ว พ่อปั่นจักรยานออกกำลังกายทุกเช้าเย็น มันวิ่งไล่เห่าทุกวันไม่เคยเว้น
กี่ปีมาแล้วไม่ได้นับ ทุกครั้งพ่อถือไม้เรียวไปด้วย โบกใส่มันมันก็กลัว
แต่วันนี้พ่อพลาด ไม่ได้หยิบไม้ติดมือไปด้วย
ไอ้หมางับจมเขี้ยวเลย...หมากัดนี่เป็นอะไรที่โคตรซวย
ต้องไปฉีดยา...ฉีดยา...ฉีดยา โอยยยยยยยยยยยยยยย

มีเรื่องระหว่างรอพ่อ
มีเด็กวัยรุ่นเมายาท่าทางประสาทหลอนขั้นหนักถูกลากเข้ามาห้องฉุกเฉิน
เขาท่าทางกลัวว่ามีคนตามมายิง ตอนแรกไอ้เราก็เชื่อว่าคงไปมีเรื่องกับคนมาและกลัวจริงๆ
แต่ที่ไหนได้...มันเมายา น่ากลัวว่าจะคุ้มคลั่งมาก
ต้องมีทหารสองนายมาคุมเข้าไปให้หมอฉีดยาให้ถึงสลบไปได้

-----



วันนี้ของวันจบด้วยการกินหมูกะทะกับครอบครัว
กินเสร็จปุ๊บ ท่อตรง ออกหมดท้องเลย
เพราะงี้ล่ะถึงไม่อ้วน 555555555