day 120 | rungkarn

เพิ่งมารู้ตัวว่าเราขาดความซื่อสัตย์ต่องานตัวเองอย่างมาก
ทั้งที่ตั้งมั่นไว้ว่าจะซื่อสัตย์กับตัวเองให้มากที่สุด
แต่ก็นั่นแค่เรื่องความรู้สึก คำพูด การรับปากอะไรเทือกนี้
ถึงอย่างนั้นก็ทำได้ไม่ดีแม้แต่นิดเดียว

เรื่องงานเป็นเรื่องสำคัญมาก
มันเลยทำให้เราเครียดแล้วก็ขาดความมั่นใจไปเลย
ถ้าผลแค่นิดเดียวออกมาไม่ดีตามที่ตั้งเป้าหมายไว้
ในเมื่อขาดความซื่อสัตย์ขาดวินัยแล้ว
ก็อย่าตั้งไปให้ถึงเป้าหมายอะไรแบบนั้นเลย
สัมผัสได้แค่ผลเลื่อนลอยไปวันๆ ก็เท่านั้นเอง

หลังจากนี้จะต้องวางแผนมีวินัย ซื่อสัตย์ให้มาก
ทำคือทำ ทำจริงจัง จะได้เห็นผลสำเร็จ ไม่ใช่เลื่อนลอยอย่างที่แล้วมา
ถ้าอิสระแล้วขาดวินัย ไร้ความรับผิดชอบ ก็จบเห่
ดูซีเรียสขึ้นทุกวัน แต่ไม่ใช่หรอก
อีกมุมนึงเราแทบไม่เอาอ่าวเลยทีเดียว..ต้องยอมรับความจริง

อยากไปเผชิญโลกภายนอก
สังคมภายนอก ที่ไม่ใช่ที่เป็นอยู่ตอนนี้เหมือนกัน
อยากรู้ว่าพลังของเรามีมากแค่ไหน
เราเกือบจะเชื่อหมดหัวใจไปแล้วว่า
สังคมความเป็นอยู่ ความคิดความอ่าน
มันส่งผลต่อเรามากเหมือนกัน
และยิ่งการอยู่ร่วมกับคนที่คิดคนละอย่าง
ไปคนละทาง ยิ่งทำให้เราไม่ไปไหน ขาดความเชื่อมั่น
พลังส่วนสร้างสรรค์ด้อยไปได้มาก

การที่เราเชื่อแบบนี้ไม่ผิดใช่ไหม
หรือเรากำลังโทษคนอื่นด้วยก็ไม่รู้นะ

อ้อ ทั้งหมดข้างบนนั้น
มันจะดีกว่าถ้าเราตั้งหวังไว้กับตัวเอง
เพราะที่สุดแล้วดีกว่าไปตั้งหวัง รอคอยคนอื่นหยิบยื่นให้
มันดีกว่ามาก

เอาล่ะ วันใหม่แล้ว
ไปหาข้าวเช้าลงท้องแล้วเริ่มทำงานกันเถอะ
ชีวิตก็ยังคงต้องใช้นี่เนอะ
ยังมีอีกหลายชีวิตที่ยังต้องดิ้นรนกว่าเรามาก
เรามันสบายมากที่สุดแล้ว ท่องไว้ค่ะลูก ฮ่าๆๆๆ




อยากจะยอมแพ้ แต่ก็ลองอีกสักตั้ง, ๐๘.๒๘ น.