day 137 | tiwayo

ใกล้จะถึงวันสิ้นปีแล้ว สมุดบันทึกของฉันก็เกือบจะหมดเล่มแล้วพอดี มันช่างเหมาะเจาะราวกับกั๊กไว้ให้มันหมดเล่มพอดีวันสิ้นปี (แน่นอน 555)

สมุดบันทึกของปี 2555 มีไดอารี่สองเล่มหลักๆ มีเล่มย่อยไว้บันทึกตามรายทางอีกสามเล่มเล็ก เยอะและสับสน เขียนห่ะไรมากมาย อ่านแล้วอายตัวเอง 5555 แอบคิดมากว่าถ้าฉันตายไปแล้วลูกหลานได้มาอ่านสมุดบันทึกเหล่านี้ มันคงไม่ดีแน่ๆ เพราะเขียนความในใจไว้เยอะเชียว




ปี 2556 ที่จะถึงนี้เลยปรับเปลี่ยนการบันทึกสักเล็กน้อย 
จะเอาความในใจ ไดอารี่แบบเน้นๆ หนักๆ ไปเก็บไว้ในเมลล์ซะดีกว่า ส่วนการบันทึกในสมุดจะยังไม่ทิ้ง แต่จะเปลี่ยนการเขียนให้เป็นแบบไม่ลงลึกความเป็นตัวเอง 

ยิ่งอายุมากเราก็ยิ่งมีความลับมากขึ้น...มีความนัยไม่อยากให้ใครรู้ แว๊กกกกกก

ฉันได้เตรียมสมุดไว้สำหรับปี 2556 แล้ว ตั้งใจจะใช้แค่สามเล่ม (น่าจะพอ)
แบ่งการบันทึกเป็นหล้ายหลายส่วนด้วยกัน

 บันทึกตัดแปะ ภาพ ใบเสร็จ ตั๋วหนัง หลากหลายสิ่งอย่างที่ไปได้มาในแต่ละวัน

บันทึกไดอารี่ย่อยเขียนเป็นหัวข้อไว้หรืออาจจะลงรายละเอียดบ้างเล็กน้อย (เล่มนี้พ่อซื้อให้)

เขียนไดอารี่แบบจัดเต็มอีกครั้ง โดยบันทึกรายละเอียดลงคอมเก็บเข้าเมลล์เพื่อความเป็นส่วนตัว

เล่มเล็กสำหรับบันทึกไอเดียผุดระหว่างวันและบันทึกการอ่าน

- บางโมเมนบันทึกลงบล็อค 365 

เยอะไปไหม????

เยอะ...5555

แบ่งหลายเล่ม เก็บไว้หลายที่เพราะต้องการจัดระบบให้ชัดเจน ไม่ให้สับสนเวลาอยากจะย้อนกลับมาอ่านหรือหาข้อมูล 

แต่ละนาทีที่ผ่านไป มีเรื่องราวให้จดบันทึกเก็บไว้มากมายไปหมด 

 นึกถึงถ้อยเด็ดที่จดไว้ในโพสต์อิท (จดจากไหนจำมิด้าย) เค้าบอกว่า  

"วันใดที่ฉันนึกเบื่อการเขียนขึ้นมา นั่นอาจหมายความว่าฉันเบื่อชีวิตแล้ว"

แม่นแท้หล่ะ




มาตา

27 ธันวาคม 2555