day 116 | kunjair

บางครั้งเราก็รู้สึกว่าตัวเราเองไม่ขยับพัฒนาไปไหน
เหมือนเดินทางมาไกลแสนไกลแต่แท้ที่จริงเรากำลังย่ำอยู่ที่เดิม
เสียทั้งแรงกาย เสียทั้งแรงใจ เหนื่อยเปล่าไปวันๆ
ในขณะที่เพื่อนๆ หลายคน บ้างไปถึงจุดหมายแล้ว
บ้างไปได้ครึ่งทางแล้ว หรือบางคนเพิ่งเริ่มออกเดินทาง
แต่กลับไปได้ไกลกว่าตัวเราที่ออกผจญภัยในเส้นทางมานานแรมปี


แม้ความสามารถ ทักษะ และความมุมานะเป็นส่วนสำคัญ
แต่เราก็เถียงไม่ได้เลยว่าโชคชะตาก็เป็นอีกหนึ่งส่วนที่สำคัญมากเช่นกัน


แต่ไม่หรอก, ชีวิตเราผ่านอะไรที่หนักกว่านี้มาเยอะแล้ว
เราเคยมีช่วงเวลาขมขื่น ผิดหวัง ทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จ
เราล้มซ้ำรอยแผลเดิมครั้งแล้วครั้งเล่าจนชาชิน
วันเวลาล่วงผ่านทำให้หลายๆ อย่างดูชัดเจนมากขึ้น
ทั้งที่มาของความผิดหวัง และทิศทางที่ควรจะก้าวเดินต่อไป


เราอาจจะยังไม่สามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเหมือนคนอื่นๆ ได้
แต่สิ่งที่เราสามารถทำได้ดีขึ้นคือการกล้าที่จะหยิบโอกาสตรงหน้าขึ้นมา
แม้จะไม่ใช่สิ่งที่รักหรือปรารถนามาก่อนก็ตาม


เราได้เรียนรู้เรื่องราวมากมายนอกกรอบชีวิตที่ครั้งหนึ่งเราเคยจำกัดตัวเองไว้
เราได้ทำอะไรมากมายที่ไม่เคยคิดแม้แต่จะลงมือทำในวันวาน
เราเข้าใจแล้วว่าการใช้ชีวิตนอกกรอบความปรารถนามันเป็นอย่างไร
มันอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีทั้งหมด แต่มันคือประสบการณ์ชีวิตที่เราสมควรได้รับ
เราทำใจเป็นกลางแล้วพบว่าข้อเสียไม่ได้อยู่ที่ตัวแปรข้างนอกแต่เป็นใจเรานี่เอง


เรายังคงมีความฝัน ยังคงเดินทางค้นหาส่วนประกอบที่ดีที่สุดเพื่อสร้างมันขึ้นมา
แต่ชีวิตยังคงมีความจริงที่ต้องอยู่กับมันให้ได้ และเราเชื่อว่าสองสามปีที่ผ่านมา
เราได้ทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในโลกความจริงได้ดีไม่แพ้ใคร
และในที่สุดเราก็สามารถปรับตัวให้ดำรงอยู่ในสภาพสังคมที่ไม่พึงปราราถนา
เราเชื่อว่ามันคือบทเรียนฝึกความอดทนของความเป็นคนได้เป็นอย่างดี


จงฝึกล้ม และอย่าลืมฝึกลุก
จงฝึกฝน และอย่าลืมฝึกฝัน




kunjair