เมื่อวานได้ไปหาคุณเธอกับหลาน
แม้จะช้าไปหลายวัน จากที่รับปากไว้ว่าจะไปหาอีกทีปลายเดือนพฤศจิ
เหมือนเคย..คุณเธอแค่โทรมาในระยะเวลาที่เราเงียบหายไป
ทำไมอะไรยังไง สบายดีไหม..และหากเพื่อนคนอื่นไปบ่นด้วย
ว่าเราเงียบหาย เพื่อนที่รักคนเดิมคนนี้คล้ายจะแก้ต่างให้ด้วยทุกที
เอาเข้าจริงมีแต่เราสองคนเท่านั้นที่รู้รายละเอียดปลีกย่อย
ที่คนอื่นไม่รู้ เราเลยอยากใช้เวลาเรื่อยเปื่อยไปในแวะไปหาพบเจอกัน
อย่างครั้งก่อนที่ไปนอนค้างด้วยเลย
มาหนนี้ไม่ได้ไปนอนค้าง เพราะเหตุจำเป็นที่คุณเธอต้องเอาหลานมาอยู่บ้านน้า
อยู่กับยายหรือทวดของเจ้าตัวเล็ก ปัญหาสุขภาพคนมากวัย
ได้รับรู้เอาเมื่อวานนั่นล่ะ เพราะเวลาคุยโทรศัพท์
จะคุยแค่เล็กน้อย..ทำอะไรอยู่ สบายดีมั้ย ฝนตกมั้ย กินข้าวหรือยัง
ลูกล่ะเป็นไงบ้าง และเมื่อไหร่ถึงเจอกัน แค่นั้นเอง
พอพบหน้าสบตาเลยได้บ่นเปรยเล่าเรื่อยเอื่อยถึงรายละเอียดอื่นเอง
คุณเธออยู่กับยายมานานแล้ว
ตั้งแต่เรียนมัธยม และบ้านอยู่ใกล้โรงเรียน
แค่ขนาดเดินไปกลับเองทุกวัน
มาเจอเมื่อวานเลยได้ซึมซับความสบายไม่ซีเรียสในความเป็นเพื่อนคนนี้
แต่ใส่ใจคนในครอบครัวอย่างดี..น่ารักเหลือเกิน
วันนี้ทำขนมไปเลี้ยงเด็กๆ
เนื่องจากที่ว่าคุณครูบอกเสร็จกิจกรรมช่วงเช้าที่ผู้ปกครองอยู่ชมได้
จนช่วงเที่ยงถึงบ่ายเด็กๆ จะปาร์ตี้เล็กๆ กันภายในห้อง
เอาขนมนมเนยมาสังสรรค์กัน แม่ของเจ้าแสบเลยยกหน้าที่ขนมให้อาแอ๊ะตามระเบียบ
เลยได้ทำขนมไปมอมเมาเยาวชนชั้นเตรียมอนุบาลเป็นที่เรียบร้อย
ตื่นลุกขึ้นจากที่นอนตอนเวลาเกือบตีสามได้แบบไม่อิดออด
มีความสุข..อิ่มหัวใจเหลือเกิน
วันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี
๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๕, ๒๑.๔๒ น.
No comments:
Post a Comment