day 138 | kunjair

some days i want love and some days i don't
sometimes i can feel it then suddenly it's gone
some days i can tell you the truth and some days i just don't


ชอบเพลงนี้มาก ชอบมาตั้งแต่ได้ยินครั้งแรกเมื่อหลายปีที่แล้ว
มันเป็นเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ได้ดีมากอีกเพลงหนึ่ง
ใจมนุษย์ที่ไม่มีอะไรตายตัว ไม่มีอะไรแน่นอน มีเพียงความชั่วครั้งชั่วคราว


some days i can think clear and some days i won't
sometimes i can feel it and suddenly it's gone
some days i'm strong and some days my skin's broken and thin
...




พรุ่งนี้เดินทางอีกแล้ว
เป็นการเดินทางระยะใกล้ปิดท้ายปีแห่งการเดินทางของเรา
ปีนี้เรามีความสุข สนุก และภูมิใจกับทุกย่างก้าวที่เกิดขึ้น
ได้พาสองเท้า สองตา และหนึ่งใจไปในที่ๆ ไม่คุ้นเคย
ได้พบเจอพูดคุยกับผู้คนระหว่างทางหลากหลายเชื้อชาติ


พี่ตี๋เบอร์สองคนขับรถมอเตอร์ไซค์หน้าสถานีรถไฟราชบุรี
คุณลุงเจ้าของร้านตัดผมบุรุษในเมืองราชบุรีผู้ซึ่งภูมิใจกับอาชีพที่ตนได้ทำมาทั้งชีวิต
คุณป้าเจ้าของร้านข้าวขาหมูร้านดังในเมืองราชบุรีผู้ซึ่งมีความสุขกับชีวิตที่พอเพียง


คุณครูสอนภาษาอังกฤษชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่ได้รู้จักตอนไปดำน้ำที่เกาะพีพี
คุณป้าเจ้าของที่พักและคุณลุงเจ้าของร้านขายขนมปังและของฝากในตัวเมืองภูเก็ต


สามสาวชาวฮ่องกงที่เหมือนกับว่าพวกเธอหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น
และคุณลุงนักปั่นจักรยานชาวลำปางที่นอนอยู่เตียงข้างๆ บนรถไฟไปเชียงใหม่
สองเจ้าของรีสอร์ตรางวัลบูติคโฮเทลและอีกหนึ่งเจ้าของร้านกาแฟที่ปาย


เด็กชายตุ้งติ้งผู้รับหน้าที่ประจำกะยามดึกของบ้านพัก
และพี่สาวเจ้าของร้านซาลาเปาหน้าหอนาฬิกาตัวเมืองเชียงราย
คุณป้าเจ้าของที่พักและอาจารย์พิเศษโรงเรียนวัดแห่งหนึ่งในเชียงของ
หนุ่มนักเดินทางชาวรัสเซียที่พบเจอระหว่างขึ้นเรือข้ามฝั่งไปห้วยทราย


น้าถังพ่อบ้านของที่พักในเขาค้อซึ่งแกทำข้าวต้มอร่อยมากและพูดเก่งมากด้วย
ช่างซ่อมรถทุกคนของบุศย์เมืองคาร์เซอร์วิสที่เหมือนจะธรรมดาแต่เก่งเอาเรื่องเหมือนกัน


only a change of mood, sun goes down
someone says something too quick or too soon
a touch not made, one made too late

only a change of mood, dream comes out
someone does something too quick or too soon
a move not made, one made too late


และอีกหลายคนที่เดินผ่านไปมา บ้างส่งยิ้มให้กัน บ้างแค่สบตา
ในขณะที่มีบางครั้งคราที่เร่งรีบเกินกว่าจะสนใจกัน
แต่ไม่ว่าจะใคร ได้คุยกันมากน้อยเพียงไหน
เราขอบคุณทุกชีวิตที่ผ่านเข้ามาระหว่างการเดินทาง
แม้กระทั่งฝรั่งคนนั้นที่ช่วยตัวเองอยู่เตียงด้านบนหัวเรายามวิกาล
เพราะถ้าไม่เจอเหตุการณ์นี้เราคงจะยังเสียใจที่ตัดสินใจไม่นั่งรถไฟไปซาปาคนเดียว


ขอบคุณเพื่อนร่วมทางที่แม้จะทำอะไรไม่เข้าหูเข้าตา
แต่ถ้าไม่ได้ไปด้วยกันเราก็คงไม่สามารถทำอะไรตามใจตัวเองได้ขนาดนั้น
ขอบคุณอีกหนึ่งคนที่ยกเลิกการเดินทางร่วมกันกลางอากาศ
แต่นั่นก็ทำให้เราได้กลับมาเดินทางคนเดียวอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปนาน
...




that it comes and it goes
and i have no control


ปีหน้าเป็นปีสุดท้ายแล้วในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
แม้ยังไม่มีเส้นทางที่หมายตาไว้แต่มีความตั้งใจว่า
จะออกเดินทางคนเดียวอีกสักครั้งก่อนเดินทางข้ามทวีปในปีถัดไป
ที่เล็งช่วงเวลาไว้ก็คงเป็นช่วงต้นปีนั่นแหละ


that it comes and it goes
and i can't seem to hold
and there is nothing i own
and it breaks me when it goes




kunjair