นอนตีสอง-ตื่นแปดโมง
เรื่อยๆ มาเรียงๆ
หาข้าวกิน อาบน้ำ
ซักผ้า เล่นเน็ต
เขียนงานเรื่อยๆ
ตามแต่ไอเดียจะเข้ามาแทรกในบางช่วง
เขียนทีละเล็กละน้อย
สะสม จนหมดวันก็ได้ตามเป้าที่ตั้งไว้พอดี
รู้สึกว่าทำงานแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
ไม่ต้องนั่งก้มหน้าบนโต๊ะทำงาน
บังคับให้ตัวเองเขียนงานออกมาจนเสร็จ
ปล่อยให้พี่วินัยได้ไปหายใจหายคอตามอัธยาศัยบ้าง
กลัวพี่เขาจะเบื่อที่ต้องตัวติดกันกับเราตลอดเวลา
แต่ก็ไม่ถึงกับปล่อยอิสระพี่วินัยมากเกินไปจนเหลิง
จนเมื่อถึงจุดหนึ่งแล้วเราก็เรียกพี่วินัยมาหารือ
ว่าเราจะเอายังไงกันต่อไป
"หนูรักพี่...พี่ยังรักหนูไหม"
พี่วินัยพยักหน้า
"พี่เบื่อหนูไหม"
พี่วินัยส่ายหน้า
"ขอกอดทีนะคะ"
พี่วินัยยอมให้กอดโดยง่าย
สัมพันธ์ของเราสอง
บางทีเรื่อยๆ มาเรียงๆ บ้างมันก็เพลิดเพลินดีเหมือนกัน
ไม่อึดอัด
ฉันมองว่าการมีวินัย ก็เหมือนการใช้ชีวิตร่วมกับคนๆ หนึ่ง
เราต้องเว้นระยะห่างให้พอดี
เข้าใกล้กันในระดับที่พอใจทั้งสองฝ่าย
คุยกันเสมอ ไม่หมางเมิน
(จินตนาการอยู่คนเดียวเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะไอ้มุ่ย)
มีพี่วินัยเป็นคู่ชีวิตแล้วอุ่นใจว่าเราจะไม่ล้มเหลวเพียงลำพัง
เราจะจูงมือไปด้วยกัน
ประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่เราร่วมกันวาดฝัน...แน่น้อนนนนนน
คิกคิก
มาตา+วินัย
ดุจสามี-ภรรยา
สิบเก้า ธันวาคม ห้าห้า
ติดตามเรื่องราวอื่นๆ ได้ที่ไหนคะ ชอบเรื่องราวของคุณจังเลยค่ะ
ReplyDelete