Thursday
day 80 | rungkarn
เข้าเดือนใหม่อีกแล้ว
สวัสดีพฤศจิกายน สวัสดี สวัสดี
ขอให้เป็นเดือนที่ยิ้มแย้มได้ทุกวัน
และขอให้เป็นเดือนที่ได้ทำอะไรอย่างที่อยากทำ
ขอให้มันได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี จะตั้งใจให้มากกว่าเดิม
จะไม่ล้อเล่น ปล่อยเวลาให้เรื่อยเปื่อย
เดินทางกันมาแปดสิบวันแล้วนะ
สำหรับบล็อกของพวกเราชาวเกลอ :)
เช้าีนี้แดดปร๋อ ทั้งที่เมื่อคืนฝนตก
แต่คาดว่าช่วงบ่ายหรือไม่ก็ช่วงเย็นจะมีฝนอีก
ตื่นสายในรอบ..หลายเดือนก็แล้วกัน
ความจริงช่วงนี้มีความรู้สึกไม่อยากลุกจากที่นอน
เมื่อยตามตัวมาก วันนี้เลยปาเข้าไปตื่น..เหลือสามนาทีแปดโมง
สายมากสำหรับเรา
เดือนใหม่แล้วนะ เดือนใหม่แล้วนะ
นั่งอยู่ตรงนี้รู้สึกว่า เราต้องวางระเบียบชีวิตให้จริงจัง
ทั้งเรื่องที่ทำ เวลา จังหวะ โอกาส และเงิน
ที่สำคัญ มันมีสัญญาณว่า
สมองเริ่มกลวงขึ้นทุกวัน ฮ่าๆ
นึกถึงคำพูดของนางเอกกับพระเอก(หรือเปล่า) ในเรื่องแรงเงา
ที่นางเอกบอกว่า มีความฝันแต่ก็พบว่ามันสายไป
แล้วพระเอกพูดว่า ค่อยๆ ทำวันละอย่างสองอย่างมันก็ไม่สาย
นี่แหละ บางทีเรื่องง่ายๆ เราก็มองไม่เห็นทางออก
ต้องมีคำพูดหรือใครสักคนมาปลดล็อกให้ถึงจะมีแสงสว่างเจิดจ้าให้มองเห็น
มันอาจจะเป็นแค่ในอุดมการณ์ หรือแบบอุดมคติก็เป็นได้
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ชีวิตจริงมันก็ประยุกต์ได้เสมอ..เราเชื่อแบบนั้น
นั่งอยู่ดีๆ รู้สึกแกว่ง
อยากทำงานข้างนอก เฮ้อ
เอากับเขาสิ รู้สึกเยอะแยะได้ในแต่ละวัน
เพลีย!
เดือนใหม่แล้วนะ เดือนใหม่แล้วนะ
ควรมีการพัฒนาไปสู่ยุครุ่งเรืองได้แล้ว ฮ่าๆ
การพูดตรงๆ มันก็เหมือนดาบสองคม
ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นดาบสองคมทั้งนั้น, ๐๙.๑๔ น.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
บ่อยมากที่รู้สึกอยากไปทำงานข้างนอก ไปเป็นคนทำงานเหมือนชาวบ้านเขา
ReplyDeleteแต่พอชั่งน้ำหนัก เหตุผล สิ่งที่จะได้ตอบกลับมา คิำดว่าทำงานที่บ้านได้อะไรดีๆ มากกว่าและเราสุขใจมากกว่า ก็เลยยังคงอยู่บ้านและทำงานที่ตัวเองรักต่อไป...แต่ก็ไม่แน่ ถ้าวันไหนเจองานดีๆ มีอะไรมาล่อใจจนอดใจไม่ได้ ก็อาจจะัไป แฮะๆ
แต่ตอนนี้ชอบทำงานที่บ้าน อยู่กับตัวเอง สุขกว่า ถ้านึกอยากเรียนรู้คน เราก็เดินออกไปนอกบ้าน ไปเรียนรู้คนได้เหมือนกัน เราจัดสรรได้ด้วยตัวเอง
...
คิดว่างั้นนะ ณ ตอนนี้
มุ่ยจ้า