ไฟดับ
เด็กหญิง 7 เดือนกับคุณน้าวัย 23 (อีกเพียงอึดใจก็จะก้าวเข้าวัย 24 แล้ว)
จุดเทียนในห้อง นอนบนเตียง
น้องหนูพลิกตัวมาซบ แขนสั้นๆ กอดเอวน้าไว้
น้ามุ่ยพัดให้น้องหนูคลายร้อน ปากร้องเพลง "เธอเห็นท้องฟ้านั้นไหม"
ร้องเพลงเดียว เพลงเดิมที่เราชอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปกติแล้วเวลาน้ามุ่ยร้องเพลง น้องหนูจะไม่ค่อยสนใจ เอาแต่คลานต้วมเตี้ยวหรือไม่ก็เล่นของเล่น
แต่คืนนี้น้องหนูกอดน้ามุ่ยแน่นและแหงนหน้ามองน้า
มอง มอง มอง นิ่งนาน
จ้อง จ้อง จ้อง ไม่วางตา
น้ามุ่ยก็ร้อง ร้อง ร้อง เพลงไม่หยุด
เป็นโมเมนที่ความรักก่อตัวชัดเจน
ตลอดเจ็ดเดือนนับตั้งแต่น้องหนูเกิดและมาอยู่ในบ้านด้วยกัน
ไม่มีวันไหนที่เราจะไม่ได้กอด หอมกัน
แต่วันนี้เป็นวันแรกที่ให้ความรู้สึกชิดใกล้และสื่อสารกันด้วยหัวใจ
เด็กเจ็ดเดือนไม่ไร้เดียงสาแล้วในความรู้สึกของฉัน
ฉันว่าเราแสดงออกอย่างไรออกไปเด็กก็รับรู้ได้...แน่นอน ฉันเชื่อ
ฉันยังไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีครอบครัวเป็นของตัวเอง ไม่เคยเป็นแม่คน
แต่การได้เลี้ยงเด็กคนหนึ่งอย่างใกล้ชิดทุกวัน
ฉันรู้สึกได้ถึงความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
มันช่างงดงามเหลือเกิน
ฉันกำลังมีความรัก.
มาตา
24 พฤศจิกายน 2555
No comments:
Post a Comment