อยู่ในช่วงอยากอยู่คนเดียว...เป็นเสียงร่ำร้องจากหัวใจ
เราไม่พร้อมจะรับนัดใคร ไม่อยากพูดคุยกับใคร ไม่พร้อมออกไปเจอหน้าใคร
เฟชบุ๊คทำให้เราสติแตก เสียงโทรศัพท์ทำให้เราหงุดหงิด
ไม่ได้รังเกียจสังคม แต่รู้สึกอึดอัด ไม่พร้อมรับมือกับความ 'เยอะ'
ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
ช่วงหลังๆ นี้ปฏิเสธเพื่อนที่ขอนัดสังสรรค์ไปหลายคน
เพื่อนถามอย่างไม่เข้าใจว่า "อยู่คนเดียวได้ยังไง ไม่เบื่อบ้างเหรอ"
ฉันเองก็อยากถามเพื่อนกลับไปเหมือนกันว่า "อยู่ในสังคมที่วุ่นวายอย่างนั้นทุกวี่วัน เธออยู่ได้ยังไงกันล่ะ"
ชีวิตคนเกิดมาเหมือนกันซะเมื่อไหร่ ความคิด ความชอบ ไม่มีทางจะเหมือนกันได้
ชีวิตของฉันตอนนี้ไม่ใช่คนเมือง ไม่ใช่คนทำงานออฟฟิตอย่างคนในวัยนี้ส่วนใหญ่เขาทำกัน
จึงสร้างความประหลาดใจให้กับคนนอกที่มองเข้ามาในชีวิตฉัน
ฉันเก็บตัวเงียบงันอยู่ในบ้าน หมกมุ่นอยู่กับศิลปะ (ที่คนอื่นมองว่าไร้สาระ)
พยายามรักษาสุขภาพให้ดีกว่าที่เป็นอยู่ ยกระดับสุขภาพใจให้เป็นบวกทีละน้อยในทุกๆ วัน
ฉันเลือกที่จะมีชีวิตในแบบที่ตัวเองพอใจ มีสังคมเล็กๆ
ฉันพอใจแล้ว...ในตอนนี้
อนาคตอาจมีการขยับขยาย ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคต
สำหรับตอนนี้ ไม่มีคำอธิบายให้ใครเข้าใจกับคำถามที่ว่า "อยู่คนเดียวได้ยังไง ไม่เบื่อบ้างเหรอ"
-------
จะไม่แสร้งยิ้มให้ใครอีกแล้ว
No comments:
Post a Comment