day 94 | rungkarn

อากาศตอนเช้าดีมาก
แค่เปิดหน้าต่างห้อง ลมเย็นๆ ก็โชยแตะผิว
แต่ช่วงกลางวันพระอาทิตย์ทำงานดีเกินไป
แดดจ้า อากาศร้อน สองสามวันมานี้ไม่มีฝน
แต่อีกสัีกวันสองวันก็คงมีเหมือนเดิมสลับกันไป

น้องคุณดีขึ้นแล้ว กินข้าวได้ ซ่าได้แล้ว
แต่พอกินข้าวแล้วก็ปวดท้อง
เมื่อวานหลับกลางวันไปสองรอบ
รอบแรกตอนประมาณเก้าโมง
เรากลับมาจากหาดใหญ่ตอนเช้า แล้วบอกพี่ไว้
จะกลับมาให้ทันดูแลหลาน
ให้เขากินข้าวต้มนิดหน่อย พอให้ได้มีอะไรลงท้องหลังจากกินยา
แต่ตัวแสบบอกอยากกินข้าวสวย ตลกนิดตรงที่รู้สึกว่าหลานหิวมาก
เพราะเมื่อวันอังคารกินอะไรนิดหน่อยก็อ้วกออกมาหมด
อามันตักข้าวสวยนิดหน่อย ใส่ซุปกระดูกหมูแล้วก็ทำหมูให้เ็ป็นชิ้นเล็กมากกับช้อน
น้องคุณกินเพลินเลยทีเดียว กินแบบเด็กหิวมาก
พอหมดชามนั้น บอกหลานว่า กินแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวอีกสักสิบโมงครึ่งค่อยกินอีก
เดี๋ยวกินเยอะปวดท้อง น้องคุณพยักหน้าหงึกๆ เอาเป็นว่าเราเข้าใจกัน

พอปวดท้องเลยให้มานั่งพิงแล้วนวดท้อง เปิดดูทีวีดูการ์ตูนไป
สักพักก็เลื้อยลงเป็นท่านอน นวดท้องจนหลับไปรอบเช้า
ตื่นประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า บอกว่าปวดมือ เพราะนอนทับมือ
ก็นวดมือให้อีก สักพักคงหิวข้าว บอกว่าจะกินข้าวท่าเดียว
เราว่า กินยาก่อนนะ ก็ไม่ยอม จะกินข้าวท่าเดียว เด็กโมโหหิว
คงเพราะพูดไว้ว่า ไว้ค่อยกินอีก กินทีละน้อยก็พอ เดี๋ยวปวดท้อง
ก็ยอมให้กินข้าว ส่วนยาให้แม่เขากลับมาจัดการให้เองแล้วกัน

ช่วงบ่ายสามที่หลับไปอีกรอบ
ก็นวดท้องให้จนหลับ รู้สึกว่าหลานพร้อมจะหลับเพราะไม่สบายจริงๆ
น้าบอกมาว่า เด็กไม่สบายแค่วันเดียว ก็เสียเวลาของพัฒนาการไปมาก
แต่แค่เราสังเกตเวลาเขาเป็นแบบนี้ แล้วเขาพร้อมจะหลับเสมอเนี่ย
เราก็ใจหายแล้วนะ ความสดใสร่าเริง ความแสบซ่าลดลงเกินครึ่ง ฮ่าๆ
ยังไงก็ดูแลกันไปแบบนี้แหละ ดีหน่อยที่พอหลับ
เราได้ยกโน้ตบุ๊คมานั่งทำงานข้างๆ ได้บ้าง
เพราะน้องคุณถ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วเห็นมีคนอยู่ข้างๆ เขาจะหลับต่อได้
เวลาหลานพลิกตัวเลยต้องหันไปดูเป็นครั้งๆ พอหลานรู้สึกตัวลืมตามามองหน้า
เราก็บอกว่าหลับต่อนะ อาแอ๊ะนั่งอยู่ตรงนี้ เขาก็หลับต่อได้เลย
รู้สึกเหมือนกับว่า มันมีหลายเรื่องแล้วที่เรากับหลานรู้กัน
มันเลยง่ายกับการพูดคุยแล้วเวลาอยู่ด้วยกัน
เป็นจังหวะที่ค่อนข้างคล้องจองกันแล้ว เลยไม่เหนื่อยเท่าไหร่

เมื่อวานตอนค่ำเลยเข้าไปบอกพี่ว่า
วันนี้ไม่ต้องให้ไปโรงเรียนก่อนดีกว่า สงสา่รตอนกินเสร็จแล้วปวดท้อง
เดี๋ยวไปเจอขนมอีก ยิ่งแล้วใหญ่ อยู่บ้านเราคุมเรื่องอาหารได้อย่าให้หนัก
กระเพาะบอบบางอยู่ด้วย เลยคาดว่าพฤหัสศุกร์ไม่ต้องไปหรอก
ปรับตัว ปรับกระเพาะก่อนก็แล้วกัน
เราเลยแบ่งเวลาทำงาน ช่วงเช้าตัดไปเลย ดูแลหลานก่อนก็แล้วกัน
ก็ต้องจัดระเบียบเวลาตัวเองไป

นี่ก็ได้ยินเสียงเรียกปู่เขาแล้วล่ะ
คู่ดูโอ้ คู่รักคู่เลิฟประจำบ้านเลยทีเดียว

มันรำคาญใจบ้าง แต่ทุกอย่างมันคือ
ความจำเป็นผสมกับชีวิตประจำวันไปซะแล้ว
เดี๋ยวรสชาิติชีวิตคงกลมกล่อมมากกว่าเดิมแล้วล่ะ




สวัสดีวันพฤหัส ใกล้จะสุดสัปดาห์อีกแล้ว, ๐๗.๔๐ น.