day 88 | tiwayo

     เคยหยิบซีไรต์มาอ่านหลายต่อหลายเล่ม ส่วนมากอ่านแล้วจะปวดหัว หน้ามืด ตาลาย อ่านไม่รู้เรื่อง
     น่าแปลกเหลือเกินที่เพิ่งมีโอกาสได้หยิบ 'ช่างสำราญ' นวนิยายรางวัลซีไรต์ปี 2546 มาอ่านอย่างจริงจังเอาตอนนี้ บอกตรงๆ ว่าชอบมาก เป็นซีไรต์เล่มแรกที่ฉันพูดได้เต็มปากว่าชอบอย่างไม่มีเงื่อนไข
     คนสมาธิสั้นอย่างฉันเปิดอ่านแล้ววางไม่ลง นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านจนจบ

     อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับมุกตลกร้ายและน้ำตาซึมกับบางบทตอนของชีวิตตัวละคร


     ......พ่อของกำพลมาแล้วและไปแล้ว ราวกับฝันไป เพื่อนบ้านยังมองเห็นไม่เต็มตา พอเห็นเด็กเดินกลับมาเพียงลำพังกลุ่มคนใต้ร่มไม้กวักมือเรียก มุงถามกันเซ็งแซ่ กำพลไม่ค่อยได้ตอบ ส่วนประสิทธิ์เล่าเสียละเอียดยิบ
     เป็นอันว่าชัดเจน เข้าใจกันแล้วอย่างถ้วนทั่ว กำพลไม่ใช่กำพลอีกต่อไป กลับกลายเป็นก้อนแห่งภาระของทุกคน.......



     นักเขียนเล่าเรื่องของเด็กที่ถูกพ่อแม่ทิ้งออกมาให้น่ารัก น่าเอ็นดู น่าขันและน่าเศร้า หลากหลายอารมณ์ผสมกลมกลืม



     ......ผละจากร้านค้านางหมอนพาเด็กไปที่โรงงิ้ว แต่งิ้วยังไม่ออกโรง ครั้นผ่านไปด้านหลัง งิ้วชายหญิงกำลังนั่งแต่งหน้า คนหนึ่งมีใบหน้าเป็นงิ้ว แต่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวเดินผ่านไป เด็กๆ มองและเดินตาม งิ้วไปซื้อปลาหมึกย่าง.......



     ฉันชอบน้ำเสียงการเล่าเรื่องประมาณนี้


     ติ๊กดอกจันไว้เลยชื่อนักเขียนคนนี้ 'เดือนวาด  พิมวนา' จะตามเก็บหนังสือของคุณมาอ่านให้หมด