day 87 | rungkarn

สวัสดีตอนเช้า อากาศดี สดชื่น
ไร้มลพิษ สะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์
เอ้า สูดให้มันเต็มปอด ฮึ่บๆ

เมื่อวานช่วงหัวค่ำ
เจอพายุอารมณ์กระหน่ำ ไม่ใช่ของตัวเอง
แต่เป็นของคนที่พรุ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกัน

เป็นพายุอารมณ์ที่เราต้องรับฟังเฉยเลย
ดีที่ตั้งรับทัน ฟังได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่าเขาควรจะพอแล้วหยุดพูด
เลยบอกให้ใจเย็นๆ แล้วฟังเรา อยากให้เขาจับประเด็นตรงส่วนที่สำคัญ
วันนี้เป็นแบบนี้ แล้ววันศุกร์จะเอายังไง อยากให้คิดตัดสินใจ
จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัว เอาเข้าจริงไม่เข้าหูเขาหรอก
เขาก็ยังคงพูดแล้วน้ำตาก็หยดแหม่ะ พอเข้าใจถึงความเหนื่อย

จริงๆ แล้วก็คือน้องที่เห็นกันมานาน เป็นญาติกัน
เพิ่งมารู้เมื่อวานว่าเป็นคนไม่ฟังอะไรเลย ไม่ฟังใครเลย

เรามีสติ อยากให้เขาตั้งสติให้ได้เช่นกัน
ทุกคนเหนื่อย แต่ความเหนื่อยของคนอื่นมันไม่เข้าตาเขาเท่านั้นเอง
เขาเลยคิดว่า เขาเหนื่อยและยุ่งอยู่ึคนเดียว
จะเอาอะไรมากมาย ในเมื่อคนเป็นแม่ของเขาพูดเขายังไม่ฟังเลย
ปล่อย.

เราไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เราทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง
แล้วก็จบ แต่ก็ภาวนาให้พรุ่งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี
เราต้องใจเย็น และยิ้มให้มาก
ถ้าลองได้เจอคนแบบนี้แล้ว ไม่รอดอยู่กลางสนามอารมณ์
แต่ขอให้ไม่เจอเลยก็แล้วกัน มันเป็นวันที่ดีสำหรับเขา

เข้าใจว่าเหนื่อย แต่ไร้สติด้วยเนี่ยไม่ไหว
ตรงกันข้าม เราเองก็เคยเป็นเช่นกัน




บางอย่างถึงเราจะเห็นใจเขาแค่ไหน
ก็ต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรและกรรม, ๐๗.๐๘ น.