day 84 | rungkarn

"ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย ใจในร่างกายกลับไม่เจอ
ทุกข์ที่เกิดซ้ำ..เพราะใจนำพร่ำเพ้อ หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข"

เพลงทะเลใจ เป็นหนึ่งในบทเพลงที่เราเปิดฟังเพื่อปลอบประโลมใจตัวเอง
ในวันที่สับสน วุ่นวาย อยู่กับอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองไม่จบไม่สิ้น
ตลอดเจ็ดปีที่ถือว่าเป็นช่วงของการเดินทางชีวิตที่เข้มข้น
เรียนรู้ เจอปัญหา แก้ไข หลบหลีกผู้คน เผชิญหน้าสลับกับเก็บตัวเงียบ งี่เง่าบ้าง
สุดท้ายแล้วการเดินทางมาถึงวันนี้ สิ่งที่หลงเหลือจากตะกอนทุกอย่าง
คือเรายังหยัดยืนได้ด้วยตัวเอง

มีวันที่เรารู้สึกว่า ความภูมิใจในตัวเองได้เบาบางลง
เราพยายามหาสาเหตุ และสร้างแรงจูงใจ
หมกมุ่นกับการคิดถึงแรงบันดาลใจในวันก่อนๆ
ที่ทำให้หัวใจเราพองโต กระตุกไหว
จนมีแรงลุกขึ้นยืนอย่างแข็งแรงอย่างที่ตัวเองตั้งใจและรู้สึกได้อย่างที่เป็นมา

และมาจนถึงวันนี้ มีสิ่งที่เราต้องตระหนักกว่าวันก่อนๆ
เหตุจำเป็น เหตุและผลที่มันควรดำเนินไป ความน่าจะเป็น
ทุกอย่างบวกลบคูณหารบนความเป็นจริงให้ได้

เหนื่อยบ้างล้าบ้าง..แต่มันก็คือชีวิต




"ฉันเรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ..เป็นมิตรแท้ที่ดีต่อกัน"

คิดถึงคอนเสิร์ตคาราบาว คิดถึงมาก
เราเชื่อว่า ความประทับใจ ความผูกพันในเสียงเพลง
ความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับบทเพลงและคาราบาว มันได้หลอมรวมเป็นความคิดถึงในตอนนี้

เรายังคงเดินทางชีวิตต่อ
มีเพื่อนที่รัก หยิบยื่นกำลังใจและรอยยิ้มในวันที่เราเริ่มหมดแรง
มีบทเพลงที่คล้ายเป็นน้ำหล่อเลี้ยงจิตใจในวันที่หิวกระหายเหลือเกิน
มีแรงบันดาลใจติดตามตัวเป็นเงา ให้เรายังรู้สึกอุ่นได้
ในวันที่สับสนและเคว้งคว้าง

เราไม่อยากสูญสิ้นความภาคภูมิใจในตัวเอง
เพราะนั่นหมายถึงไร้ซึ่งศรัทธาในตัวเองเช่นกัน

เราจะตั้งใจและพยายามให้มาก ให้คุ้มค่ากับที่ได้เกิดมา
ให้คุ้มค่ากับพลังที่ได้มาตั้งขนาดนี้ ทั้งพลังกายและพลังใจ




สวัสดีวันจันทร์ ไอหมอกเย็นชื่นใจกระทบผิวกระทบใจ
และเตือนใจในเวลาเดียวกัน..เวลาไม่เคยรีรอ เวลายังคงเดินอยู่อย่างนั้น, ๐๖.๑๐ น.