เมื่อวานดูรายการ ‘ฉันรักเมืองไทย’ ย้อนหลัง
ตอนคุณพ่อไมเกิ้ลบอกเด็กๆ ว่า “อย่าสุแหล่นนำสามล้อเด้อ
เอาค่าดองมาให้พ่อแหน่” สำเนียงอีสานคุณพ่อเป๊ะมาก
ฉันหัวเราะจนปวดกราม
ฉันเคยคุยกับคุณพ่อไมเกิ้ลเรื่องเด็กกำพร้าและเด็กที่เป็นโรคเอดส์ในบ้านซารนิลลี่ เฮ้าส์
คุณพ่อเป็นคนคุยสนุกและเป็นฝรั่งที่พูดอีสานสำเนียงเป๊ะมากกกกกกกกก โชคดีที่ฉันพูดอีสานได้จึงถาม - ตอบกับคุณพ่อสนุก
แต่นักข่าวหลายคนที่ไปด้วยกันฟังไม่รู้เรื่อง
ฉันยังจำคำพูด
น้ำเสียงของคุณพ่อที่กล่าวถึงเด็กๆ ได้ขึ้นใจ เราพูดคุยกันสนุก
เคล้าเสียงหัวเราะ
แต่เราต่างรู้ว่าแก่นกลางของเรื่องราวทั้งหมด...มันเศร้าเกินอธิบาย
PS.
- คิดถึงเด็กๆ
ที่ซารนิลลี่ เฮ้าส์ อยากจะกลับไปเยี่ยมพวกเขาในทันทีที่มีโอกาส อยากจะเขียนถึงเด็กๆ ที่นั่น
แต่คิดว่าเอาไว้หลังจากซุ่มทำธุระบางอย่างเสร็จแล้วดีกว่า
อยากให้ตัวเองพร้อมที่สุดจริงๆ
- ประโยคนี้ยังคงบีบความรู้สึกฉันเสมอ
“เด็กกำพร้าทุกประเทศเหมือนกันหมด ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีเงิน” ประโยคนี้จุดประกายให้ฉันอยากออกเดินทางไปช่วยเหลือเด็กกำพร้า
เริ่มจากทีละจังหวัด และหากมีโอกาสจะไปทีละประเทศ
-
งานเขียนสารคดีเชิงข่าวส่งเสริมสิทธิเด็กยังเป็นประเด็นที่อยู่ในความสนใจอับดับหนึ่งเสมอ...สาบานว่าไม่วางมือ
No comments:
Post a Comment