day 103 | kunjair

วันนี้ไปส่งมาแจมเรียนกีต้าร์ที่ paradise park

ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อนคงใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที

แต่เดี๋ยวนี้บางทีครึ่งชั่วโมงยังไม่ถึงเลย 

ปีที่แล้วถนนเส้นนี้ขุดถนนทำอุโมงค์ข้ามสี่แยกไฟแดง

ปีนี้ขยายและยกถนนเพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วมที่ค้างคามานานเป็นหลายสิบปี

ระหว่างข้ามสะพานลอยเดินเข้าห้างสรรพสินค้า

เราเห็นชาวต่างชาติสามคนพ่อแม่ลูกหยิบกล้องถ่ายรูป

เพื่อถ่ายรูปท้องถนนที่คับคั่งไปด้วยรถยนต์นานาชนิด

เราบอกมาแจมว่า"จริงๆ วิวตรงก็สวยดีเหมือนกันนะ"

มาแจมแย้งขึ้นว่า"ถนนเส้นนี้เคยสวย เคยสวยมากๆ เมื่อสมัยก่อน"

ถนนกว้างๆ รถราน้อยคัน ตึกใหญ่ยังไม่เยอะเหมือนปัจจุบัน

มันบ่งบอกได้ว่าคำพูดของมาแจมเป็นเรื่องจริง

ทีแรกตั้งใจว่าจะมานั่งจิบกาแฟที่ starbucks

แต่เพราะคนเยอะมากเลยแวะเข้า asia books ที่อยู่ติดกันก่อน

ดู lonely planet ประเทศมาเลย์เชีย แต่ปรากฏว่าไม่มี

มีแต่มาเลย์เซีย สิงคโปร์ บรูไนรวมกันอยู่ในเล่มเดียว

เลยเปลี่ยนใจรอซื้อพร้อมกับ lonely planet ประเทศลาว

ในเดือนกุมภาพันธ์ปีหน้าทีเดียวเลยดีกว่า

ออกจากร้านหนังสือแวะดูร้านกาแฟอีกรอบซึ่งยังไม่วี่แววว่าจะมีโต๊ะว่าง

เดินลงไปชั้นล่างไปร้านกาแฟวาวี แต่วาวีหายไปแล้ว

ไม่แน่ใจว่าปรับปรุงหรือลาขาดหายไปตลอดกาล

ขึ้นไปชั้นบน coffee world เป็นตัวเลือกสุดท้ายของการเดินล่าหาร้านกาแฟ

จิบลาเต้เย็นเหมือนเดิม แต่เรากลับได้กลิ่นและรสวานิลาจางๆ อยู่ด้วย

นั่งจดบันทึกหน้านี้ลงสมุด เสร็จแล้วอ่านหนังสือศุสานและได้ยินเสียงฝนตกหนัก

เราภาวนาในใจว่ามันจะเป็นฝนสุดท้ายก่อนฤดูหนาวจะเดินทางมาถึงจริงๆ เสียที

สองชั่วโมงผ่านไป มาแจมเลิกเรียน เราสองพี่น้องกิน sukishi เป็นอาหารเย็น

เชื่อไหมว่าเป็นครั้งแรกของเรากับ sukishi เลยนะ ก็อร่อยดีเหมือนกัน

แต่ถ้าใครเคยกิน kingkong ก็จะรู้ว่า sukishi นี่แทบไม่ติดฝุ่น

เรากินอิ่ม แต่มาแจมเหมือนไม่ค่อยอิ่มเท่าไหร่เลยชวนเราไปกินไอศครีมต่อ

เราขอเดินย่อยที่ loft ก่อน จนในที่สุดได้สมุดจดบันทึกมาสองเล่ม

ปากกาสีเขียวน้ำทะเลมาอีกหนึ่งด้าม เดินย่อยได้ที่ก็ไปกินไอศครีมต่อ

ทีแรกนึกว่าต้องกลับเอง แต่เหมือนเทวดารู้จักส่งคนขับมารับกลับบ้านตอนทุ่มกว่าๆ 

kunjair