day 146 | tiwayo

เมื่อวานไปวิ่งหนองประจักษ์ได้รอบนึง แล้วก็แวะเข้าไปเดินงานดนตรีในสวนที่หนองประจักษ์จัด คนเยะได้อีกอ่ะ

เราก็นั่งกินข้าว แล้วก็ฟังคอนเสิร์ต เบาๆ ชิวๆ

สามทุ่มรับพี่หนอง (ลูกพี่ลูกน้อง) ที่สนามบิน พี่หน่องตั้งใจจะมาดูที่ดิน หาซื้อที่โดยเฉพาะ (นางมาวันเดียวแล้วจะกลับเลย) ตอนเช้าเราไปวัดดงหนองตาลแต่เช้า จากนั้นแม่พาไปดูที่ที่แม่ซื้อให้ฉันกับพี่ยุ้ย (ซื้อไว้ให้ตั้งแต่ฉันเด็กๆ แต่ฉันไม่รู้จักที่ของตัวเอง แม่เลยพาไปดู)

แวะไปไหว้ตาท้าว ญาติผู้ใหญ่ ตาท้าวพาเดินไปดูบ่อน้ำหินโบราณที่หลังบ้านแล้วเอาพระโบราณอายุเป็นร้อยปีมาอวด ตาบอกว่าขุดเจอในที่ดินของแก พี่หนุ่มกับพี่หนุ่ยดูแล้วสรุปว่าเป็นพระอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีแน่ๆ (เค้าบอกว่าของยุคไรอิชั้นก็จำไม่ได้ มุ่งมั่นกํบการถ่ายรูปสุดฤทธิ์) สภาพเยี่ยม ตาท้าวหวงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฉันถ่ายรูปอย่างละเอียดอยู่เกือบชั่วโมง บ้าของเก่ามาก แต่ตาท้าวแกไม่ให้รอก แกแค่เอามาอวดหลานๆ เท่านั้นเอง

แกเล่าว่าขุดเจอตั้งแต่สมัยบุกเบิกที่ใหม่ๆ...ตอนนั้นฉันยังไม่เกิดเลย

จากนั้นเราเดินทางไปดูที่นาของแม่ที่เพิ่งซื้อเมื่อต้นปี ฉันกำลังพิจารณาว่าจะซื้อบ้านน็อกดาวมาลงตรงจุดไหน วางแผนเอาไว้ วาดผังเอาไว้ว่าอยากขุดสระน้ำเล็กๆ เอาบ้านน็อกดาวเล็กๆ มาตั้ง ปลูกข้าว ปลูกผัก บราๆๆ แม่บอกว่าอยากจะทำอะไรก็ทำได้เลยตามใจ ขออย่างเดียวคืออย่าขายที่ที่ฉันซื้อเอาไว้ให้ 555555 แหม แม่ละก็ “ไม่ขายหรอกน่า มรดกพ่อแม่หาไว้ให้เป็นของล้ำค่า”

พี่หน่องถูกใจที่ดินติดๆ กัน ไปถามราคาซื้อขายกับเจ้าของและรับพิจารณา

กลับมาบ้านซื้อข้าวมากิน กินข้าวเช้ากันตอนเที่ยง โอ้ย เหนื่อยอ่อน กินเสร็จพาพี่หน่องไปดูที่ต่ออีก เป็นที่ดินของคนในหมู่บ้านเดียวกันเค้าจะขาย พี่หน่องตัดสินใจว่าจะเอาที่ตรงนี้ล่ะ อยู่ใกล้หมู่บ้านดี ซื้อไว้เฉยๆ เจ้าตัวกลับไปอยู่บ้านที่กรุงเทพ

บ่ายๆ เราจะไปหนองคาย...กินแหนมเนือง เดินเล่นตลาดท่าเสด็จ จากนั้นก็ส่งพี่หน่องกลับกรุงเทพตอนสี่ทุ่ม

แวะมาเขียนก่อนเพราะคาดว่าวันนี้กว่าจะกลับเข้าบ้านคงเพลียแล้วเข้านอนเลย

----

รู้สึกเพลียยังไงไม่รู้ ฮ้าวววววววววววววววววววว

ส่วนตัวฉันไม่อยากมีที่ทางอะไรเยอะแยะหรอก กะว่าคงอายุไม่ยืนนักหรอก อยากได้แค่บ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่อย่างสบายใจ...ไม่ต้องอาศัยร่วมบ้านกับคนเห็นแก่ตัวก็พอ

คิดว่างั้นน่ะ