day 147 | patawee

ความอิจฉาริษยามีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าความรู้สึกใดๆ 

เมื่อมันครอบงำเราแล้ว มันจะเปลี่ยนเราให้กลายเป็นใครอีกคนที่เราไม่รู้จัก

มันเปลี่ยนคนเมตตาให้กลายเป็นคนโหดเหี้ยมก็ได้ 

เปลี่ยนคนร่าเริงให้กลายเป็นคนเย็นชาก็ได้ 

เช่นเดียวกับที่เปลี่ยนมิตรให้กลายเป็นคนแปลกหน้ามานักต่อนัก

ตื่นมาพร้อมฝันร้าย

ตื่นมาเปิดอินเตอร์เน็ตและพบข่าวร้าย - คงไม่ร้ายเสียทีเดียว ถ้าใจเราชิน

น่าจะชินได้แล้ว แต่เปล่าเลย ใจเรายังคงสั่นไหวทุกครั้งที่ได้ข่าว

วูบหนึ่งที่ความอิจฉาริษยาครอบงำ เราถามตัวเองว่า

หรือจะล้มเลิกความตั้งใจทุกอย่างแล้วกลับไปสู่วันคืนแบบเก่า

แต่สุดท้ายก็บอกตัวเองว่าอดทนเถิด 

การอดได้ทนได้เป็นสิ่งประเสริฐสิ่งหนึ่งเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะพึงทำ

คิดได้อย่างนั้นจึงพยายามปล่อยเลยตามเลย ไม่สนใจ ไม่รู้สึกรู้สา

แต่เมื่อเปิดมาเจอข้อความของเพื่อนสาวแสดงความห่วงใยและส่งข่าวเรื่องทุนมาให้

น้ำตาแห่งความอ่อนแอก็หลั่งไหลราวกับไม่มีวันหมด

เราลืมอีกแล้ว ว่าใครกันแน่ที่เราต้องดูแลเอาใจใส่

ที่ทำงานวันนี้มีถ่ายคลิปต้อนรับปีใหม่

เสียเวลากับการถ่ายคลิป การเตรียมพร็อพไปเสียเยอะ

กว่าจะได้นั่งเขียนคอลัมน์ต่อก็ปาเข้าไปตอนบ่ายแก่ๆ

บรรยากาศหรือก็ไม่เอื้ออำนายให้ทำงานได้ตามใจปรารถนา

ห้าโมงกว่าจึงปลีกตัวออกออฟฟิศและเดินกลับบ้าน

วันนี้เป็นวันแรกที่เปลี่ยนเส้นทางเดินจากสะพานปิ่นเกล้าเป็นสะพานพระราม 8

ทางเส้นใหม่นี้เปลี่ยวกว่าพอสมควร และต้องข้ามแยกมากกว่าหลายแยก

แต่เมื่อขึ้นไปบนสะพานแล้ว บรรยากาศบนนั้นกลับดีกว่ามาก

สมใจ, เมื่อลงจากสะพานไปแล้วก็ยังได้ไปเดินๆวิ่งๆอยู่ในสวนหลวงพระราม 8 อีก

บรรยากาศดีมาก แถมยังไม่เหงา เพราะมีคนมาออกกำลังด้วยเต็มไปหมด

พรุ่งนี้จะไปอีก! ไปเดิน ไปวิ่ง

ไปเอาความขุ่นข้องหมองใจทั้งหลายทิ้งไปกับเม็ดเหงื่อ