day 162 | kunjair

เรื่องของกลิ่นของคนอื่น
กับบางคนแม้ไม่ได้สัมผัสจับต้อง
เราก็ได้กลิ่นความเป็นนานาชาติกลบกลิ่นความเป็นไทยจากตัวตนของเขา
ในขณะที่ใครอีกคน เขาก็ช่างมีความเป็นไทยมากมายเหลือเกิน


เรื่องของกลิ่นของเราเอง
เรารู้ตัวเลยว่าใครหลายคนคงได้กลิ่นแบบแรกจากตัวตนของเรา
ก็คงจะใช่ที่เรามีกระบวนการความคิดและรสนิยมที่ผิดแปลกไปจากถิ่นอาศัย
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเรารักความเป็นไทยน้อยกว่าคนอื่นเสียหน่อย
...



บางคนเขียนหนังสือเก่งแต่ตัวหนังสือของเขาไม่มีเสน่ห์
บางคนตัวหนังสือช่างมีเสน่ห์แพรวพราวแต่ไม่ใช่คนเขียนหนังสือเก่ง
บางคนเขียนหนังสือเก่งและตัวหนังสือก็ยังมีเสน่ห์ชวนติดตาม


เราล่ะ? เรายังวนไปวนมาอยู่ตรงนี้ ไม่เก่ง ไม่มีเสน่ห์ ไม่มีความพัฒนา
บางทีก็อยากจะเลิกเขียน เลิกจดบันทึก เลิกใช้ปากกา เลิกใช้ดินสอ
หรือบางทีเราอาจจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับสิ่งที่เราทำได้ดีกว่า
นั่นแหละ, อะไรล่ะที่ดีกว่า อะไรกันนะที่เราทำได้ดีที่สุด
...



seungmin ส่งข่าวผ่าน facebook ว่าจะเดินทางมาเมืองไทยเดือนหน้า
เรารู้จัก seungmin ช่วงที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสาม
seungmin เป็นเพื่อนทางอินเตอร์เน็ตอีกคนที่มีโอกาสได้พบเจอกันในชีวิตจริง
เนื่องจากเมื่อหลายปีก่อน seungmin มาเที่ยวเมืองไทยกับเพื่อนอีกคน
แล้วบังเอิญว่าที่พักของเขาอยู่ไม่ไกล เราเลยชวนเขามาดูงานออกบูธที่กล้วยน้ำไทด้วยกัน
ถึงแม้ความจริงเรากับเขาก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย
แต่พอรู้ว่าเขาจะมาก็ดีใจ อารมณ์เหมือนจะได้เจอเพื่อนเก่าที่ห่างตากันไปสักพัก


มิตรภาพไม่เคยหยุดเจริญงอกงามหากมีปุ๋ยชื่อความจริงใจ
นี่คือสิ่งที่เราเชื่อมั่นมากที่สุดอีกสิ่งหนึ่งในห้วงจักรวาล




kunjair