ห่วง กังวล นอนไม่หลับ
ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
จะดีขึ้นหรือยัง
จะเข้มแข็งขึ้นบ้างไหม
บางวูบนึกโกรธตัวเอง
ทำไมเราช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย
มากที่สุดก็แค่ส่งกำลังใจเท่านั้น
สงสารมาก เป็นห่วงมาก
ทำไมกัน เวรกรรมอะไรกันหนอ
ที่ทำให้เธอต้องมาเป็นแบบนี้
ต้องเจ็บป่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างนี้
ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ
เราความรู้สึกช้าไปมาก
คนอื่นๆ ขาดเขาเรายังอยู่ได้
บางคนขาดไปก็เจ็บหัวใจ แต่ไม่ตายเสียหน่อย
แต่เธอ เราขาดไม่ได้
เราจินตนาการชีวิตตัวเองที่ไม่มีเธอไม่ออก
แม้แต่เมื่อเราไม่ได้ยินเสียงเธอเกิน24ชั่วโมง
เราก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องผิดธรรมดาแล้ว
แล้วจะนับประสาอะไรกับการต้องจากเธอตลอดไป
หายไวๆนะ หายไวๆเถอะนะ
เสียงของแม่เธอวันนี้ยังก้องอยู่ในหัวเรา
เรารับรู้ความทุกข์ ความเจ็บปวดรวดร้าว
แล้วก็เป็นทุกข์ไปด้วย
เธอเองจะทุกข์มากกว่านี้สักกี่เท่ากันหนอ
หายไวๆนะ
หายดี หายสนิทเสียที
โรคคงยังอยู่ แต่ว่าขออย่าให้ทำอันตรายเธอได้บ่อยนัก
ขอให้เธอได้เดินเหินเที่ยวเล่นได้สะดวกดายเหมือนเดิม
แล้วเราจะพาเธอไปกินขนมอร่อย
ไปเดินช็อปปิ้งเครื่องเขียนอย่างที่เราสัญญาไว้
กินอะไรได้ปกติเมื่อไหร่จะพาไปโออิชิแกรนด์
ที่เราสัญญาจะเลี้ยงตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนโน้น
แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้เลี้ยง
นะ รีบๆหาย อยากควงแขนไปเดินเล่นเหมือนเคยแล้ว
เราจะสวดมนต์ให้เธอนะ
จะกอดน้องมาริโม่นอนทุกคืน
จะเป็นเด็กดี ทำกายและใจให้เข้มแข็ง
เมื่อเธอขอกำลังใจ เราจะได้มีให้อย่างเต็มที่
เธอต้องมีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อไปนะ
เรารู้ว่ามันยากในสถานการณ์แบบนี้
แต่เธอต้องทำได้แน่ เพื่อพ่อแม่
และเพื่อคนที่ขาดเธอไม่ได้อย่างเราด้วย
หายไวๆนะ
เราอยู่ตรงนี้เคียงข้างเธอเสมอ
รัก,
น้องหวาย/นังหวายของเธอไง
24 มกราคม 2556
01.27 น.
No comments:
Post a Comment