เห็นแก้วแวววับอันจับจิต
ไยไม่คิดอาจเอื้อมให้เต็มที่
เมื่อไม่เอื้อมจะได้อย่างไรมี
อันมณีฤาจะโลดไปถึงมือ
อันของสูงแม้ปองต้องจิต
ไม่คิดปีนป่ายจะได้หรือ
มิใช่ของตลาดที่อาจซื้อ
ฤาแย่งยื้อถือได้โดยไม่ยอม
-ท้าวแสนปม, พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
เราคัดกลอนบทนี้แปะผนังห้องไว้อ่านเตือนใจตัวเอง
สมัยเตรียมสอบตรงเข้าโครงการภาษาและวรรณคดีไทยของคณะ
และมันก็ใช้ได้ อ่านเมื่อไหร่ก็มีกำลังใจทุกครั้ง
วันนี้ จะขอกลับมาใช้กลอนนี้เตือนใจตัวเองอีกครั้งนะ :)
เดือนหน้า 2-4 กุมภาพันธ์ 2556
มีแพลนจะไปนครพนมกับอ้อกับใหม่
ขอให้การเดินทางช่วยเยียวยาหัวใจของเราด้วย
ขอให้ทุกอย่างกลับสู่สภาวะเดิม แม้บางอย่างจะแตกร้าวไปแล้ว
No comments:
Post a Comment