ผมก้าวสองก้าวกลับเข้าห้องขังขนาดห้าคูณสามเมตรแล้วนั่งลงบนเก้าอี้
เหลือบสายตาไปมองหน้าต่างซึ่งมีลูกกรงปิดอยู่
พลางนึกกับตัวเองว่า..นี่ไม่ใช่ชีวิต มันเป็นแค่การมีอยู่
เรื่องเล่าจาก นอร์แมน แยมไมน์, reader's digest
นึกหวั่นอยู่เช่นกันว่าจะมีวันที่ลืมตาตื่น
มองเช้าวันใหม่ แล้วรู้สึกแบบนี้..
๐๖ มกราคม ๒๕๕๖, ๑๘.๒๘ น.
No comments:
Post a Comment