day 147 | rungkarn

คงคล้ายบอกกับตัวเองซ้ำๆ

ว่าโชคดีที่เมื่อไหร่ถึงเวลาเหนื่อยจริงๆ 

รู้สึกเหนื่อยจนอยากวางกายอยู่นิ่งๆ

จะมีต้นไม้ดอกไม้ไว้ปลอบใจ

เมื่อเช้าก็พบสบตา

กับดอกผักบุ้งฝรั่งสีอ่อนหวานน่ารัก

ทีแรกคิดว่าต้นที่ยังไม่ออกดอก

สีจะเหมือนชมพูม่วงเข้มครั้งก่อนจากต้นที่ออกดอกให้ชม

แต่พอเห็นสีแบบนี้แล้วแย้มยิ้มชื่นใจได้อีกโข

ใจละลาย และไม่กลัวเหนื่อยขึ้นมาอีกครั้ง

ยินดีต้อนรับกันแต่เช้าแบบนี้ วันทั้งวันเลยมีพลังขับเคลื่อนต่อไปได้

วันนี้อาการไม่ค่อยดีเลย

เวียนหัว จากที่นอนดึกติดกัน

ปวดท้อง เพราะกินไม่เป็นเวลามาสี่ห้าวันแล้ว

พะอืดพะอมมาก คงบวกกับอาการรอบเดือนใกล้จะมา

ได้ตำมะม่วงกระแทกปากแล้วฟินาเล่สุดๆ เย้ยยย :p

ขอแค่อย่าให้มีปวดหัวไมเกรนในเดือนนี้ก็พอ ทรมานยิ่งกว่าอาการอื่นใด

และแล้วคอลัมน์ของสัปดาห์แรกแห่งมกราคม

ของเด็กหญิงยอดสะเดาก็เสร็จจนได้ ฮ่าๆ

ยังคงนึกขอบคุณสิ่งรอบตัวเช่นนี้อยู่เสมอ

๐๗ มกราคม ๒๕๕๖, ๒๑.๔๐ น.