day 144 | rungkarn

วันก่อนฟังเพลงบางเพลง แล้วนิ่งฟังจนจบ
มองกลับมายังหัวใจตัวเองคงเป็นคล้ายเพลงนั้น
ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไม และต้องการอะไร
บางคำถามเจือจางไปกับเวลาแล้ว
รวมทั้งไม่หวังคำตอบใดจากผู้ชายปากหนักคนเดิม
ถ้ามีโอกาสจะแขวะให้สักดอก "ใครเอาครกยัดปากไว้ค่ะ หนักจังเลย!"

..


ยิ่งโตขึ้น เราก็ยิ่งคิดถึงอะไรที่ "ดีที่สุด" น้อยลง
คงคล้ายกับว่าเราเดินทางมาเพื่อพบชีวิตจริง
ไม่ใช่ความคิดฉาบฉวย แล้วหวังลมๆ แล้งๆ กับสิ่งที่ไม่มีจริง
อะไรที่เคยดีที่สุด โดนความเ็ป็นจริงฉาบหน้า
เพื่อให้เราใช้สติและวิจารณญาณมากขึ้น

เอาเข้าจริงมาถึงเวลาตรงนี้
เราแค่ตระหนักว่า ดีพอแล้ว ดีแล้ว
หรือไม่มันสบายใจแล้ว..ก็พอ
ชีวิตปัจจุบันจึงต้องการแค่นี้เป็นคำตอบจริงๆ

ไม่ทุกข์ก็สุข
ไม่สุข ก็รู้สึกได้ว่าผ่านวันต่อวันไปได้แบบสบายๆ

..


ป้าจี๊ดเคยบอกไว้
ผู้หญิงเราช่วงเ็ป็นม่ายอันตรายที่สุด
ผู้ชายจะคิดแค่ว่า เรามีประสบการณ์โลดโผน
น่าลิ้มลอง หรือไม่ก็ไม่ไร้เดียงสาอย่างเด็กสาวบริสุทธิ์
บางทีผู้ชายก็ต้องการทั้งสองอย่าง รสชาติที่ต่างไปแบบนั้น
เพราะสุดท้ายแล้ว ผู้ชายยังคงต้องการค้นหาอะไรที่แปลกใหม่อยู่ดี

สิ่งที่ป้าจี๊ดบอกเหมือนคำตอบที่เราสงสัยอยู่เบาบาง
นั่นสิ เขาถึงว่าแม่ม่ายเสน่ห์แรง ฮ่าๆ

ความต้่องการไม่จีรัง
ความรู้สึกที่ว่ามั่นคงก็ยังไม่หนักแน่นพอ
ยังมีสิ่งที่เราหลงเชื่ออยู่เบาบาง ถ้าหากรักกันจริง
ก็ต้องแสดงออกให้รู้ ให้ดู ให้เห็น
จะให้ควักหัวใจล้วงค้นคำความหมายมากมายในนั้น
มันไม่มีทางแน่นอน.

..


พี่เน็ตบอกว่าเรามีดี
อย่าเป็นฝ่ายรอ อย่าให้เขาเลือก
แต่เราต้องเป็นฝ่ายเลือก

พี่เน็ตบอกว่า เพราะแบบนี้เราถึงปิดใจให้ใครต่อใคร
รวมทั้งกับพี่เน็ตเอง ในวันที่พี่เน็ตตะล่อมขอเราเป็นแฟน

ถึงอย่างนั้น ให้เป็นเวลาที่เราเปิดใจ เราก็คงไม่เลือกตามคำขอ
เพราะมันช่างเป็นคำขอจากหัวใจที่เปราะบางและแสนเหงา
ผลที่ตามมาในความสัมพันธ์คงไม่ดีนัก

เราเต็มใจ พอใจที่จะอยู่ในเส้นของความเป็นเพื่อนที่เหมือนพี่เหมือนน้อง
สบายใจ จริงใจ และยั่งยืนแน่นอน

..


วันนี้มีแดดอ่อนๆ ฟ้าใสเมฆพลิ้วบางๆ อย่างที่ชอบ
ไม่เลือกถ่ายรูปมาเก็บไว้ในนี้นะคะ
เพราะมันตรึงอยู่ในหัวใจแล้ว

บางทีเราก็รอวันที่ฝนจากลา แม้จะชั่วขณะ
เพื่อพบสบตากับฟ้าใสเมฆพลิ้วเบาบาง
ในแบบที่เราหลงรักมานานแบบนี้นี่เอง




สวัสดีวันศุกร์ที่สี่ เลขสี่ที่รัก
กับวันที่สุขนิดสุขหน่อย..กำลังดี
๐๔ มกราคม ๒๕๕๖, ๐๙.๕๑ น.