day 141 | rungkarn

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ตื่นเช้ามากับการทำขนม
ฝนยังคงตกต่อเนื่อง อากาศเย็นสบายมาก
แต่ปวดหัวจัง รู้สึกได้เลยว่าในหัวคิดอยู่ตลอดเวลา
บางทีเราก็ไม่แน่ใจแม้แต่นิดเดียวว่าพรุ่งนี้จะเลือกอะไร
หรือจะพาชีวิตตัวเองไปอยู่ตรงไหนดี

วันนี้อยากเลือกที่จะไปบ้านป้าที่พัทลุง
รู้สึกอยากเห็นทุ่งนาเขียวขจีหน้าบ้าน
อยากเดินเล่นบนถนนคอนกรีต
ที่ป่านนี้คงสึกหรอเป็นหลุมบ่อบ้างตามกาลเวลา
ทุกอย่างเปลี่ยนสภาพไปโดยสิ้นเชิง
แม้แต่หัวใจเราเองก็คงเปลี่ยนไปแล้ว
ที่สุดแล้วยังคงไม่แน่ใจในอะไรต่อมิอะไรเลย

ป้าเป็นคนที่ใจดี จิตใจโอบอ้อมอารี
เกื้อหนุน และรับฟังห่วงแหน
เราไม่รู้ว่าปล่อยให้กำแพงบางอย่างมากั้นความสัมพันธ์นี้ได้ยังไง
ละอายเหลือเกิน นี่เป็นเหตุผลอีกหนึ่งที่เราอยากจะโยนทิ้งทิฐิทั้งหลายออกไปเสีย


เราอยากร้องไห้ แล้วมีคนลูบหัวในตอนนี้
บอกว่าไม่เป็นไรหรอก ชีวิตมันอยู่ตรงหน้า..ใช้ไปเถอะเด็กน้อย
แม้จะไม่รู้ว่าความสูญเสียจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
แต่วัยวันเวลาที่เรายังคงเหลือ..มันมีเหลือเฟือ
ถึงอย่างนั้นเอง เราก็ไม่ควรปล่อยเวลาให้หลุดลอยไป
โดยไร้จุดหมายไม่ใช่หรือ

เครียดและเหนื่อยใจเกินไปเสียแล้ว
นึกถึงน้องมุ่ยที่บอกว่า เด็กหญิงยอดสะเดาจะต้องสดใสร่าเริงแน่ๆ
แต่วันนี้คนที่จะไล่เรียงปั้นอักษรใส่ในบุคลิกเด็กหญิงคนนั้นยังคงหม่นหมองอยู่เลย
ขอเวลาพักเรื่องต่างๆ ไว้สักครู่หนึ่ง
ถ้าวันนี้ได้ไปเห็นสีเขียว ชีวิตอื่นรายล้อม
เราจะดีขึ้นแน่นอนค่ะ




จะลองไขว่คว้าหาคำตอบ..ฝันคงจริงสักครั้ง
๐๑ มกราคม ๒๕๕๖, ๐๘.๕๖ น.