จากวันนั้นจนวันนี้กี่ปีแล้วนะ
ทั้ง issac, taylor, zac และเราต่างมีทางเดินเป็นของตัวเอง
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิมคือความคิดถึงที่เรายังมีให้กันเหมือนเดิม
ยิ่งดูยิ่งคิดถึงช่วงปลายยุค 90
จำได้ว่าประเทศไทยรับกระแสชาวตะวันตกเข้ามามาก
คล้ายๆ กับช่วงยุคนี้ที่มีแต่อาตี๋ อาหมวยจากเกาหลี
บางทีมานั่งย้อนทบทวนอะไรหลายๆ อย่างดู
เราไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเราถึงเป็นเราในวันนี้
เพราะหากมองดีๆ เราถูกความเป็นตะวันตกกลบไว้ตั้งแต่จำความได้แล้ว
ถ้าวันนั้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน
เราตัดสินใจตามป้าทิพย์ไปอยู่ออสเตรีเลีย
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเราจะเป็นเราอย่างที่เราเป็นในวันนี้รึเปล่า
เราอาจจะศรัทธาในสิ่งที่เราเป็นมากขึ้นกว่านี้
เราอาจจะศรัทธาในสิ่งที่เราเป็นน้อยลงกว่านี้
หรือบางทีเราก็อาจจะศรัทธาในสิ่งที่เราเป็นเท่านี้นี่แหละkunjair
No comments:
Post a Comment