นั่งออกแบบงานให้พี่ตั้งแต่เช้า
ปวดท้องประจำเดือนมาก เลยกินข้าวกินยาพาราและงีบนิดหน่อย
ตื่นมาแล้วทำงานต่อ มีน้องคุณมาป่วนเป็นพักๆ ให้ได้หัวเราะหน่อย
จนเย็นคุยกับพี่ เลยไม่ทำงานให้ต่อ พี่ถามความเห็น
เราเลยบอกว่าให้ส่งร้านเลยก็แล้วกัน ยังไงวันนี้ก็ไม่ทัน
เรามีความชัดเจนในตัวเองสูงเรื่องงานกับพี่
ทำคือทำ อยากได้คำตอบความแน่ใจอะไร
ก็คุยกันเลยเดี๋ยวนั้น และพี่ก็ยังคงเว้นช่องว่างใจกว้างกับเราเสมอ
ที่ออกแบบ ที่นั่งทำตั้งแต่เช้าก็ไม่ได้ใช้
ไม่ได้รู้สึกว่าเสียดายเวลา ก็เก็บไว้เผื่อได้ใช้ในงานอื่น
และถ้าเราไม่ได้เป็นตัวเองในวันนี้ คงหัวเสียมากๆ
สองสามวันนี้ใจลอยมาก
จะเข้าไปในครัว กรอกน้ำใส่ขวดเข้ามาในห้อง
เดินเข้าไปก็ลืม เฮ่ย เข้ามาทำอะไรวะ!
จะเอาแก้วน้ำไปเก็บในครัว ก็เดินออกมานอกบ้าน..ซะงั้น!
อาการหนักมาก ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย
เมื่อรับรู้เมื่อเห็นอะไรเยอะเข้า
ก็มีคำถามกับตัวเองอีกแล้วว่าเราทำอะไรอยู่
ทำไมเรายังอยู่กับที่ ทั้งที่คนอื่นเขาไปไกลแล้ว
ฟุ้งซ่านเป็นพักๆ มาแบบนี้สองสามวัน
และคงเพราะแบบนี้ใจเลยลอยกันไปใหญ่
เดี๋ยวนี้ได้ยินในทีวีบ่อย
ชีวิตมันต้องมีความหวัง
งั้นเราจะตั้งความหวังตรงจุดหมายไว้ว่า
เราจะต้องสง่างามในแบบของเราเอง ในเส้นทางที่เราเลือกเอง
ส่วนรายละเอียดระหว่างทางจนไปถึงจุดหมายนั้น
เราก็ต้องพร้อมเผชิญมันด้วยตัวเอง
ก็แค่นี้เอง.
ได้ยินประโยคนี้มาจากไหนจำไม่ได้ เขาว่า "แม้ที่ที่ไม่มีทาง เราก็พอจะทำให้มันเป็นทางขึ้นมาได้"
ReplyDeleteมุ่ยชอบประโยคนี้มากเลย
ทำให้มีพลังที่จะสร้างเส้นทางที่แยกออกจากคนอื่นๆ เป็นทางของเราเอง
ทำให้มันเป็นทาง...ทำให้มันชัดเจน ขีดเส้น ออกแบบ แต่งเติม
"ทางของฉัน" ทำมัน
ทำตามกำลังที่เรามี ทีละเล็กละน้อย
ทำทุกวัน จนกว่ามันจะสมบูรณ์
สักวันหนึ่งข้างหน้า เราจะได้หันกลับไปมองเส้นทางที่เราสร้างเองอย่างภาคภูมิใจ
...
มันต้องภูมิใจแน่ๆ
ก็เราสร้างมันมากับมือ
มุ่ยกำลังสร้างเส้นทางให้ตัวเองอยู่
พี่แอ๊ะล่ะ...เอาไง
"จัดเต็มเลยสิลูกพี่"