day 178 | rungkarn

เกิดอาการขี้เกียจตื่นเช้ามาก
แต่ละเช้าเดี๋ยวนี้พยายามแงะตัวเองลุกจากที่นอน
ก็หวังว่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ

วันนี้อบขนมเสร็จ ก็รีบแต่งตัวขึ้นรถ
สาวน้อยของเรามีนัดกับหมออีกแล้ว
บางรอบก็สองเดือนหน บางรอบก็สามเดือนครั้ง
บรรยากาศโรงพยาบาลเหมือนเราจะคุ้นเคยซะแล้ว

ความเจ็บป่วยผ่านหูผ่านตาบ่อยๆ ก็ดีเหมือนกัน
แต่ก็ยังรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ถ้าถึงวันที่สูญเสียคนในครอบครัว
แบบไม่มีวันกลับ ก็คงจะมีช่วงเวลาไปไม่เป็นอยู่ดี

แต่ก็เอาเถอะ
การเฝ้าย้ำเตือนและไม่ยึดติดกับอะไร
มันก็เป็นเรื่องดีนะ..ที่จะบอกกับตัวเองได้บ่อยๆ แบบนี้
อย่างกับฝึกคัดลายมือแหน่ะ ฝึกจิตฝึกใจให้รอดพ้นความเป็นธรรมชาติแบบนี้นั่นน่ะ


เสร็จเรื่องเสร็จราวจากโรงพยาบาลก็ใกล้เที่ยง
กลับบ้าน มีเรื่องน่ารักบนนถนนหนทางให้ได้เห็น
มอไซค์ผู้หญิงขับของเต็มรถเลยเชียว
กำลังเลี้ยวกลับมาอีกฝั่งของถนน ของหล่นกลางถนนนั่นเลย
พี่ผู้ชายไว้หนวดเคราที่ยืนอยู่ข้างถนนวิ่งเข้ามาช่วยเก็บของ
ในขณะที่ผู้หญิงเจ้าของรถและของขับไปจอดอยู่ริมถนนแล้ว
รถที่ติดไฟแดงก็ออกพอดี

ถ้าเราเป็นผู้หญิงคนนั้น คงรู้สึกหัวใจพองโต
และพนมมือขอบคุณเขาเป็นการใหญ่
ยิ้มให้กับเหตุการณ์นั้นไปหนึ่งครั้งประจำวันนี้


อากาศกลับมาร้อนเหมือนเดิม
ซ้ำยังรู้สึกแห้งแล้งด้วย
ฟังเพลงของพี่ปุ๊ อัญชลีแล้วก็ยิ้ม
มันเป็นเรื่องจริงมากที่สุดที่เรายิ้มให้ใครก่อน
แล้วเขาจะยิ้มตอบมา

ไม่ว่าจะเป็นใคร แม้จะไม่รู้จักกันก็ตาม
เราก็แน่ใจว่าเวลาเรายิ้มให้เขาก่อน เขาจะยิ้มให้เรากลับเสมอเลย

สุขในหัวใจเหมือนกันเนอะแบบนี้ :)




:)
๐๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖, ๑๖.๐๔ น.