day 187 | rungkarn

เราชอบความห่วงแบบ มองดูเราอยู่ข้างๆ
แล้วปล่อยให้เราเดินและวิ่ง ลองผิดลองถูกในแบบของเรา

เราไม่ชอบความห่วงแบบ ชอบเข้ามาก้าวก่าย
อยากรับรู้เรื่องราวของเราไปซะทุกเรื่อง
อะไรที่รับรู้ไม่หมด ก็เอาไปพูดไปบอกต่อซะจนเราหน่าย
ยุ่มย่ามจนถึงจุ้นจ้าน

บางทีเราก็ไม่ีเข้าใจความเป็นผู้่ใหญ่ของคนบางคนแบบนี้
และมันทำให้เรารู้ว่า ถ้าเราอายุมากแบบนั้น
เราจะปล่อยวาง ให้คนที่เรารักดำเนินชีวิตในแบบที่เขาอยากเป็น
เราต้องวางความไว้ใจบนช่องว่างที่ถูกที่ควร

และเราก็จะใช้ชีวิตไปตามวาระ ตามวันเวลาของเราให้มีความสุข


...



เราสัมผัสได้ว่าแม่ห่วงเราในแบบแรก
และนี่ทำให้เรารักแม่มาก อยากอยู่ข้างๆ แม่สุดหัวใจ
แน่นอน ถ้าแม่ห่วงเราในแบบที่สอง
เราคงอยากหลีกห่างออกมาให้มากที่สุด

เราดีใจ บนความที่เราเป็นคนใจร้อนปากไว
แต่เราใจเย็นให้แม่ได้ นิสัยเราดีขึ้นแม้จะนิดหน่อย ก็ยังดี
ยังคงมีบางอารมณ์ที่โผงผางอย่างเดิม ฮ่าๆ




๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖, ๑๗.๐๑ น.