ครูให้กำลังใจฉันอีกแล้ว
***
"----"'ความคิดอันดี เป็นอาภรณ์อย่างเอกแห่งชีวิต
น่าเสียดาย เรามักปล่อยให้หมองมัว เปื้อนเปรอะ'
- ชีวิตของหนูคงเป็นชีวิตที่เปลือยเปล่า ไร้อาภรณ์ :'(
- แก้ผ้า น่าเกลียด---
- หนูไม่รู้จะเริ่มหาเสื้อผ้าจากที่ไหนค่ะครู ฮือ
- บางฅนก็ถ่อมตนจนน่ากลัว
- ตอนอื่นยังพอมี แต่ตอนนี้ ขณะนี้ ไม่เหลือเลยค่ะ
- หายใจลึกๆ หลับตานึกถึงในห้องเรียนก็ได้ หรือเวลาครูตบหัวบ้างก็ได้
***
ฉันอ่อนแอ
เธอก็อ่อนแอ
ฉันไม่พร้อมจะดูแลเธอ
เธอก็ไม่พร้อมจะดูแลฉัน
แล้วเราจะยังจับมือกันไว้ทำไม
***
ความอ่อนแอมันอาจจะพัดผ่านมา
ReplyDeleteในช่วงเวลาที่ความรู้สึกในใจเราก่อตัวก็ได้นะ
ลองนึกถึงช่วงเวลาที่ฟ้าโปร่ง เห็นหมู่ดอกไม้ที่ชื่นใจ
แล้วรู้สึกว่าใจเปิด ลองทบทวนดูความรู้สึกตอนนั้น
ในใจมันสบายมากเลยใช่มั้ย
พอลมวูบนั้นมันผ่านไป หวายก็จะเป็นคนเดิมนะ
ให้เวลากับตัวเองบ้าง ไม่เป็นไรหรอกเนอะ
-พี่แอ๊ะ-