เร็ว...เร็วจริงๆ แป๊บๆ เจ้ามิกก็ได้สิบเดือนแล้ว
ฟันล่างขึ้นสองซี่ ฟันบนสองซี่ เห็นเรากินอะไรก็ร้องขอ "หม่ำๆ" ไปหมด และน้องหนูก็กินได้ทุกอย่างด้วยฟันสี่ซี่ที่มีอยู่
ชอบปีนป่าย หากจับนั่งตักก็จะทำตัวอ่อนไหลลงไปกองที่ปลายเท้าเรา
ถ้าจับอุ้มก็จะดันตัวเองหันหน้าไปทางอื่น
ถ้าจับนั่งรถกลมก็จะวิ่งๆ ไปทั่วบ้าน
ถ้าปล่อยให้คลานก็ชอบคลานไปปีนโต๊ะ เก้าอี้ ยกตูดอยากยืน
ชอบเล่นลิ้นชักตู้เสื้อผ้า ขนเสื้อผ้าออก แล้วก็ขนเข้า
จับขวดนมใส่ปากกินเองได้แล้ว
เป็นเด็กขี้โมโห เอาแต่ใจ (เห็นแววมาตั้งแต่หกเดือน) คุณตา คุณยาย คุณแม่ก็ตามใจสุดฤทธิ์
แกล้งร้องไห้ก็เป็น ฉันดูออกว่าอย่างไหนร้องไห้จริง อย่างไหนแกล้งร้อง
ก็จะจัดการตามวิธีของฉัน
เลือกที่จะไม่ตามใจ แต่จะดึงความสนใจไปทางอื่นให้หยุดร้อง
เจ้ามิกชอบมองหน้าฉัน ถ้าฉันหันไปมองเจ้ามิกก็จะหัวเราะเอิ๊กอ้ากราวกับว่าหน้าของน้ามุ่ยนี่ตลกเสียเหลือเกิน
เราเล่นกันอย่างนี้ทุกวัน...ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าตลกตรงไหน
เห็นหลานหัวเราะแล้วเราก็ได้หัวเราะไปด้วย
เด็กทำอะไรก็น่ารักไปหมด
แป๊บๆ เจ้ามิกก็ได้สิบเดือนแล้ว
สิบเดือนเร็วจริงๆ
ฉันสนุกกับการสังเกตพัฒนาการของหลาน
เด็กโตทุกวัน...โตเร็วเสียด้วย
เราเผลอไม่ได้ ต้องคอยจับสังเกตตลอดเวลา
ส่วนตัวเราเองก็ต้องพัฒนาตัวเองไปตามวัยของเราด้วยเช่นกัน
No comments:
Post a Comment