day 181 | patawee

10 FEBRUARY 2013

 SUNDAY with my -

Stream of Consciousness

ถ้าชีวิตคือการเลือกจริงๆ
ทำไมถึงมีทางเลือกมากมายที่ทำให้เราเลือกไม่ได้ คิดไม่ตก
ทำไมเราถึงต้องเสียใจเมื่อตัดสินใจไม่เลือกบางสิ่ง
แต่สำหรับบางเรื่อง เรากลับอึดอัดที่จะต้องเลือกทุกทางที่วางอยู่ข้างหน้า
สับสน การโตเป็นผู้ใหญ่คือการเลือกสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่สิ่งที่ต้องการใช่หรือไม่
แต่แท้จริงเราต้องการอะไร หรือความต้องการของเราสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินของผู้อื่นอยู่ดี

อยากกลับบ้านในวันเกิด ไม่อยากอยู่ที่นี่
ไม่อยากเดินอยู่เพียงลำพัง หรือเดินอยู่กับคนอื่นที่ทำให้รู้สึกว่าเดินอยู่เพียงลำพัง
แต่ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่วิถีของคนที่กำลังจะเติบโตหรือคนที่กำลังจะเป็นผู้ใหญ่
มันเป็นวิธีการแก้ปัญหาของเด็กที่เอาแต่ใจ เด็กหนีปัญหาที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง
คิดไม่ตก อยากกลับบ้าน แต่ไม่อยากลางาน ไม่อยากเสียวันลาหลายวัน
แต่ถ้าไม่กลับบ้านก็ต้องอยู่นี่และติดกับพันธกิจดูหนังเทศกาลกับเพื่อน
ทั้งเทศกาลหนังฝรั่งเศส และเทศกาลหนังญี่ปุ่น หลายเรื่องเคยอยากดูมากแต่ตอนนี้ไม่อยากดูแล้ว
ไม่อยากดู ไม่ใช่แค่เพราะมันเบียดเบียนเวลาอ่านหนังสือ
แต่เพราะกลัว กลัวเหลือเกินว่าจะได้พบเจอคนที่เราไม่อยากพบ ไม่อยากเจอในตอนนี้
เรายังไม่พร้อม แม้แต่วันก่อนที่คิดจะกลับไปเปิดมิโมซ่า สุดท้ายก็เลือกไม่เปิดเพราะรู้ว่ายังไม่พร้อม
เออว่ะ เป็นมากถึงขนาดนี้ ไม่รู้จะทำยังไงดี
อาทิตย์ก่อนไม่สับสนเลย กลับแน่ๆ ยังไงต้องกลับแน่ๆ
แต่เมื่อเริ่มมึนตึงกับแม่ ทั้งเรื่องการไปสอบสำนักราชเลขาธิการและการสมัครเรียนป.โท
ก็ไม่อยากจะกลับตอนนี้ ไม่อยากให้สิ่งที่กรุ่นอยู่ในใจปะทุขึ้นมาในช่วงเวลาที่อ่อนไหวที่สุด
แต่ก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ อยากหนีโลกหนีปัญหา อยากหลบเร้นโลกจริงไปพักใจแม้จะไม่กี่วัน
รวมทั้งกลับไปค้นตำราเก่าๆสมัยเรียนเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์
แต่ก็นั่นเอง ทุกอย่างตีกันอยู่ในหัววุ่นวาย
กลับบ้าน / ลางาน / มึนตึงกับแม่ / อยากหนีกรุงตอนนี้ / วันเกิด / เทศกาลหนัง / เจอ /
สัญญากับเพื่อน / สอบป.โท / วรรณคดีเปรียบเทียบ / การแปลและการล่าม / สกอ. /
ไปลงพื้นที่ตราด / ไม่มีเวลา / ซียูเท็ป / มึนตึงกับแม่ / ... วนไปวนมาอยู่เช่นนี้เอง

เหนื่อยว่ะ นี่วันตรุษจีนนะ
เขาบอกว่าให้ยิ้มย้มแจ่มใส คิดดีทำดี อยากกินอะไรวันนี้ต้องกินให้เต็มที่
เราก็มีเชื้อสายจีนอยู่ถึง 37.5 เปอร์เซ็นต์นะ (จากตา 25 + จากยาย 12.5)
แต่วันนี้เราทำทุกอย่างตรงข้ามจากสิ่งที่เขาว่ามาหมดเลยว่ะ
อ้อ ยกเว้นเรื่องกินไว้หน่อย ตอนเช้ากินข้าวผัดคอหมูย่าง เป็นเมนูใหม่ที่อร่อยดี
ส่วนเย็นนี้ถึงต้มมาม่า แต่ก็ได้ใส่เห็ดเข็มทอง ผักบุ้ง สาหร่าย และไข่ลงไปด้วย
ก็อร่อยดีอยู่หรอกนะ ไม่ติดที่ว่าไข่จะแข็งเพราะสุกจัดเกินไปนิดหน่อย
นอกจากเรื่องกินแล้ว วันนี้มีแต่ความสับสน สับสนๆๆ

คุยกับออมเมื่อคืน ออมเครียดธีสิสมาก
ออมบอกว่าเรียนป.โทนี่มันต้องมีช่วงเวลาแห่งความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
เราบอกออมว่าทำงานก็เครียด เครียดคนละแบบกัน
อันนั้นเครียดเพราะงานเยอะ อันนี้เครียดเพราะไม่มีอะไรท้าทายความสามารถเราเลย
ส่วนความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเราก็ต้องพบเจอไม่ต่าง มันมากเสียจนหลายครั้งเราตกใจ
หรือจริงๆแล้ว ทุกการเติบโตล้วนต้องเคยเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาทั้งสิ้น

เอาล่ะ เราควรจะนอนและเก็บแรงไว้สำหรับวันพรุ่งนี้
พรุ่งนี้ยังมีการตัดสินใจอีกหลายอย่างรอเราอยู่ เราต้องเด็ดขาด
และไม่ว่าจะยังไง สิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้วต้องไม่ใช่สิ่งที่ฝืนใจเรา
คงจะกลับบ้าน อย่างน้อยสักสองสามวันก็ยังดี
just be true to yourself! เราต้องซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ไม่หลอกตัวเองสินะ
เหมือนที่เมื่อวานนี้เพิ่ง unfriend ไอ้บ้านั่นออกไป
คนบางคนไม่ต้องมีอยู่ในชีวิตเราก็ได้ ไม่ต้องมีชีวิตคาบเกี่ยวกันก็ได้
ถ้ายิ่งอยู่ยิ่งทำให้เราปวดหัวรำคาญใจก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อแม้นาทีเดียว