เป็นผีเฝ้าห้องสมุดอย่างถาวร วันๆ ไม่ไปไหนล่ะ นั่งตากแอร์มือเท้าเย็น อ่านหนังสือบ้าง เขียนงานบ้าง เล่นเน็ตบ้าง บางทีก็นั่งตาลอยหลับใน ตั้งสติได้ก็สังเกตผู้คนเล่นๆ แก้เบื่อ
ที่ห้องสมุดแห่งนี้จะมีขาประจำที่มานั่งปักหลักอ่านหนังสือหรือไม่ก็ทำงานเงียบๆ อยู่หลายคน ฉันเริ่มสังเกตเก็บรายละเอียดทีละคน ค่อยๆ จำหน้าได้เกือบหมดแล้ว
ขาจรก็มีมาเรื่อยๆ บางคนไร้มารยาทเอามากๆ คือ นั่งปุ๊บคุยกันไม่หยุดเลย บางคนนั่งปุ๊บเปิดคอมเล่นเกม เสียงคลิกเม้าท์ระรัวท่ามกลางห้องเงียบๆ ทำให้รำคาญหู มีบางรายแอบกินขนมด้วย นายแน่มาก แต่ขาจรแบบนี้มาให้รำคาญไม่นานแล้วก็หายหน้าไป บรรยากาศที่นี่ส่วนใหญ่ยังเงียบสงบเหมาะแก่การใช้สมาธิอย่างแร๊ง
วันนี้ฉันตั้งหน้าตั้งตาสังเกตชายหนุ่มหุ่นล่ำที่นั่งประจำโต๊ะข้างๆ ฉัน
คุณพี่หน้าตานิ่งมาก ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสามส่วน รองเท้าแตะ สะพายเป้ ท่าทางสบายๆ
เขาจะมาห้องสมุดเวลาบ่ายโมงเป็นประจำ เอากระเป๋าวางที่โต๊ะตัวเดิมอย่างที่เคยนั่งทุกวันแล้วเดินไปค้นหาหนังสือตามชั้น กลับมานั่งเก้าอี้แล้วเริ่มนั่งหลับตาตามหาสมาธิประมาณสิบนาที พบสมาธิแล้วเขาก็สวมแว่น จับดินสอด้วยมือขวา แล้วเริ่มอ่านหนังสือ จดบันทึกเป็นระยะ
ผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆ แต่เวลาก้มหน้าอ่านหนังสือช่างน่าเอ็นดู
ฉันชอบมองคนอ่านหนังสือ ให้ความรู้สึกว่าคนคนนั้นน่าค้นหา อยากเข้าไปพูดคุยด้วย...เป็นความชอบส่วนตัวของฉัน
หากมีโอกาสได้คุยกันฉันอยากถามพี่เค้าว่า "กำลังมุ่งมั่นกับเรื่องใดอยู่"
ฉันเชื่อว่าแทบทุกคนที่มานั่งปักหลักอยู่กับที่วันละหลายชั่วโมงในห้องสมุดแห่งนี้ ก้มหน้าเงียบงันอยู่กับหนังสือ กระดาษ ปากกาและตัวเอง พวกเขาล้วนต้องมีความตั้งใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่เป็นอย่างมาก ไม่งั้นคงไม่ยอมนั่งรากงอกอยู่อย่างนี้ได้เป็นชั่วโมงๆ ทั้งที่ไม่มีใครบังคับให้มานั่งหรอก
ชายหนุ่มหุ่นล่ำผู้เป็นเป้าหมายของฉันยังคงหน้าก้มตาอ่านหนังสือ เขาไม่รู้หรอกว่ามีนังเด็กแว่นคนหนึ่งลอบสังเกตเขาอยู่
เขากระแอมไอ ฉันหลับตาสดับฟังเสียงของเขา
คิดดูเถิดแม้แต่เสียงไอยังนุ่มน่าฟัง...แอบเคลิ้ม 5555
อุ๊ว๊ะ...ถ้าจะน่ารักขนาดนี้ ก็ขอยืมบุคลิคมาเขียนเป็นพระเอกนิยายสักเรื่องนะพี่นะ
No comments:
Post a Comment