day 189 | patawee

เมื่อพี่ชมรบกวนให้ติดต่อเพื่อนๆเพื่อถามไถ่หน้าที่การงาน
เราก็รู้ว่า
กำแพงที่เรากั้นไว้ กำลังค่อยๆทะลายเพราะตัวของเราเอง

วันนี้จึงเป็นวันแรกที่เราติดต่อกลับไป
แม้จะไม่ใช่โดยตรง แม้จะโดยผ่านเพื่อนผู้เป็นตัวกลาง
แต่สารที่มาจากเราก็ยังยืนยันว่าเราได้กลายเป็นฝ่ายพ่าย

เรารู้สึกเหมือนถูกสั่นคลอน
สิ่งที่เราเพียรทำมาราวห้าถึงหกเดือนเหมือนไร้ความหมาย
สุดท้ายเราก็ยังตัดขาดไม่ได้
สุดท้ายมันต้องมีอะไรมาทำให้เราต้องหวนคืนมาหากันครั้งแล้วครั้งเล่า

เราเล่นเกมกันอยู่หรือ
หรือแท้ที่จริงมีเพียงเราที่คิดว่าเราทั้งคู่กำลังอยู่ในการเอาชนะคะคาน
แท้จริงเธอคงเดินไปไกลถึงไหนต่อไหน
ไม่แม้แต่จะสนใจการกระทำใดๆที่เกิดจากเราด้วยซ้ำ

วันนี้กลับไปเปิดฮ็อทเมล์ เพื่อค้นอีเมล์ของเพื่อนๆให้พี่ชม
ถึงได้กลับไปดูอีเมล์เก่าๆที่เคยคุยกัน
อ่านไปยิ้มไป แต่สุดท้ายก็สลด
วันชื่นคืนสุขไม่เคยอยู่กับเรานานเลยจริงๆ

เย็นนี้เจอก้อยที่เซ็นทรัลเวิลด์
กินชาบูเนื้อย่าง ก้อยเลี้ยงวันเกิด เราก็เลี้ยงไอติมกลับ
แถมได้ของขวัญวันเกิดอีกชิ้นเป็นกระเป๋าตังค์สีแดงสด
ป่านนี้ทุกคนคงคิดเข้าใจผิดว่าเราเป็นเสื้อแดงไปหมด
เพราะเสื้อคลุมก็ชอบใส่สีแดงมา รองเท้าก็มีสีแดง
นี่ดันจะมีกระเป๋าสีแดงขึ้นมาอีกใบ ฮาๆ
แต่ช่างเถอะ เราแค่ชอบสีแดงเท่านั้นเอง ผิดตรงไหนกัน